ปัจจุบัน...
ใบหน้าเรียวนั่งเหม่ออยู่บนโต๊ะทำงาน เด็กหนุ่มนึกถึงวันวานที่ท่านประธานยัดตะบันความเ็ปเข้าตัว แม้คืนนั้นจะทรมานจนร้องครางเสียงหลง แต่ลูกสนก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็เสร็จสมมากกว่าที่เคยเป็ ร่างเล็กสั่นเทาใต้อ้อมอกหนาแกร่ง เขาอยากจะลุกแต่ก็ถูกชายกำยำกอดร่างเอาไว้ ภายในใจเอาแต่คิดว่าหลังผ่านคืนนี้ไปเขาจะไม่ขอพบเจอคนเช่นนี้อีก...
แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก...
เมื่อลูกสนกุมเงินค่าตัวที่ได้ในคืนนั้นมาจับจ่ายใช้หนี้จนหมด เขาก็พอมีเงินเหลือซื้อเสื้อผ้าดีๆใส่เข้ามาฝึกงานในวันแรก เด็กหนุ่มลาออกจากผับของคุณเจมส์หลังจากนั้นสามวัน เนื่องจากลูกค้า VIP ขาประจำเดินทางไปที่นั่นบ่อยเหลือเกิน...
ร่างเล็กไม่ได้เจอหน้าชายปริศนาบ้าคลั่งเป็เดือน เขาเตรียมพร้อมเริ่มต้นชีวิตกับตึกสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมีความรู้ แต่หลังจากพี่สายป่านเลขาสาวพามาแนะนำให้คนในห้องได้รู้จัก...หัวใจของลูกสนก็หล่นลงไปถึงตาตุ่ม บริษัทั์ใหญ่ที่จะเปิดโลกใบใหม่ให้กับชีวิต...ทำไมต้องมีชายคนนี้เป็เ้าของด้วย!
“สน”
“….”
“ลูกสน...”
“….”
“ลูกสน!”
“เฮ้ย…ครับพี่ป่าน”
“เป็อะไรนั่งเหม่อตั้งนาน”
เลขาสาวทำหน้าตาดุใส่ เด็กฝึกงานที่เข้ามารับการฝึกเป็ผู้ช่วยเลขารีบทำท่าทางขอโทษ ลูกสนมัวแต่นึกถึงเหตุการณ์วันแรกที่ได้เจอท่านประธานในบริษัท รอยยิ้มนั้นฉีกกว้างก่อนจะบอกให้เขาเข้าไปพบส่วนตัว และหลังจากนั้น...ข้อตกลงระหว่างการรับเข้าทำงานแบบลับๆจึงเริ่มขึ้น
เมื่อไหร่ก็ตามที่เด็กหนุ่มสามารถทำให้ท่านประธานพอใจได้มากพอ ร่างสูงก็อาจจะยกตำแหน่งผู้ช่วยเลขาให้ทันที แม้ว่าลูกสนจะกล่าวปฏิเสธแบบมีมารยาทด้วยถ้อยคำสละสลวย แต่เื่งานบนเตียงที่เขาเคยรับในคืนนั้นก็ถูกพูดขึ้นมาซ้ำๆ...สิ่งนั้นถูกหยิบขึ้นมาเป็ประเด็นสำคัญจนเด็กหนุ่มหลังจนฝา
ถ้าหากอยากมีประวัติไม่ค่อยดีติดตัวก่อนเข้าทำงาน...ท่านประธานเคชินทร์ก็พร้อมจะเขียนมันส่งมหาลัยฯให้เขาด้วยตัวเอง แต่ถ้าเกิดว่าคนตรงหน้ายอมข้อตกลง ผู้บริหารดาวรุ่งจะช่วยเขียนคำติชมดีๆให้ซักหน้า และจะอ้าแขนต้อนรับผู้ช่วยเลขาคนใหม่ด้วยเงินเดือนที่สูงกว่าปกติ
ตอนนั้นลูกสนยิ้มดีใจได้ซักพัก...
ก่อนความสุขจะหายไปเมื่อนึกถึงแรงกระแทกที่ถูกยัดเยียดเข้าตัวในคืนนั้น เขาไม่อยากโดนแบบนั้นอีก แม้จะรู้สึกวูบวาบแต่มันก็ใช้พละกำลังมากมายเหลือเกิน โดยเฉพาะความอดทนที่ต้องแบกรับท่วงท่าต่างๆของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้นักศึกษาปีสุดท้ายก็อยากได้หน้าที่การงานที่มั่นคงเพื่อจะได้ดูแลครอบครัวและส่งน้องๆเรียนมหาลัยฯดีๆเหมือนกับตนเช่นกัน...
ท่านประธานและเด็กฝึกงานใช้เวลาโต้เถียงกันนานนับชั่วโมง...
หลังจากนั้น...สัญญาการใช้เพียงแค่ ‘ปาก’ แลกกับหน้าที่การงานจึงเริ่มต้นขึ้น!
“เอกสารที่พี่ให้เราไปแก้เป็ยังไงบ้าง”
“เรียบร้อยดีครับพี่ป่าน”
“เรานี่ขยันเนอะ เอกสารตั้งเยอะ พี่กะไว้แล้วแท้ๆว่าจะต้องมีซักวันที่เราทำไม่ไหว แต่พี่คิดผิดไปจริงๆ”
เลขาสาวส่งยิ้มให้ว่าที่ผู้ช่วย ก่อนจะหอบเอกสารมากมายใต้โต๊ะขึ้นมาจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ
“บ่ายนี้ลูกสนต้องเอาเอกสารไปให้ท่านประธานเซ็นนะ”
“ผ…ผมหรอครับ”
“ตอนบ่ายพี่ต้องไปทำธุระแทนคุณเคชินทร์ เหลือเวลาฝึกงานอาทิตย์สุดท้ายแล้วหนิ ทำให้ท่านประธานเห็นหน้าบ่อยๆเข้าไว้ พี่อยากได้เรามาเป็ผู้ช่วยจริงๆ เข้าใจที่พี่พูดมั้ย”
“เข้าใจครับ”
“แล้วอย่าลืมยิ้มล่ะ เรายิ้มสวยจะตาย ทำไมต้องทำหน้าซีดทุกครั้งที่ให้เอางานเข้าไปในห้องด้วย”
“สน…สนจะพยายามครับ”
เด็กหนุ่มบอกรุ่นพี่เลขา ก่อนจะรับงานเอกสารที่สายป่านได้มอบหมายมาวางไว้บนโต๊ะของตัวเอง เมื่อหญิงสาวเดินทางออกไปทำธุระตามที่ท่านประธานได้สั่ง มันก็ถึงเวลาที่ผู้ช่วยเลขาอย่างเขาต้องทำหน้าที่แทน ลูกสนรอเวลาจนถึงบ่าย ก่อนจะตั้งสติหอบทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปด้านในห้องอันเย็นเฉียบ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เอกสารครับ...คุณเคชินทร์”
“เข้ามา”
ร่างเล็กใช้แผ่นหลังดันประตู ก่อนจะค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในห้องช้าๆ เอกสารมากมายถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบตรงหน้า น้ำเสียงใสๆรีบอธิบายตามที่ได้รับคำสั่ง เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับร่างสูงเลยสักครั้ง เมื่อร่ายยาวจนจบก็ทำท่าจะเดินออกไปอย่างไม่รู้ฟ้ารู้ฝน
“จะไปไหน”
“ท่านประธาน้าอะไรอีกหรอครับ”
“นายก็รู้ว่าฉัน้าอะไร”
“แต่…เมื่อวาน”
“เมื่อวานกับวันนี้มันเหมือนกันที่ไหน”
เคชินร์ลุกขึ้นก่อนจะเดินอ้อมไปที่ด้านหลัง มือหนาดันหัวไหล่มนสวยให้เข้าไปแนบชิดกับโต๊ะ เขารู้มาว่าอีกไม่นานหน้าที่ของเด็กฝึกงานคนนี้ก็จะหมดลง และข้อตกลงที่ทั้งสองร่วมทำด้วยกันไว้ก็จะต้องมีผลตอบแทน มือหนาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้ลูกสน เมื่อคนตัวเล็กได้อ่านข้อความดังกล่าวเขาก็ยิ้มกว้างจนแก้มป่อง
“หนังสือรับเข้าทำงาน ถ้ามหาลัยอนุมัตินายจบเมื่อไหร่ก็เข้ามาที่นี่ได้เลย”
“ข…ขอบคุณครับ”
“แต่มันยังไม่สมบูรณ์หรอกนะ เห็นมั้ยว่าช่องว่างๆตรงนี้ยังไม่มีลายเซ็นของฉัน”
“….ครับ”
“นายอยากให้ฉันเซ็นเร็วๆหรือเปล่า”
“อยากครับ”
“ถ้าอย่างนั้น...”
“อ๊ะ…ท่านประธานครับ...เราตกลงกันแล้ว....ว่าเป็ตอนเย็น”
“ช่างหัวตอนเย็นเถอะน่า นายเหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียวแท้ๆ ช่วยเอาใจฉันหน่อยไม่ได้หรอ”
“อื้ออออ”
เด็กฝึกงานร่างเล็กโดนมือปลาหมึกจากไอ้ประธานหัวงูลวนลามอย่างหนัก แก้มนิ่มทั้งสองข้างแดงระเรื่อพร้อมกับพยายามแกะมือที่ล้วงอยู่ระหว่างขา ร่างหนาใหญ่ดันเด็กหนุ่มเข้าไปใต้โต๊ะเช่นเดิมอีกครั้ง ั้แ่ที่ได้ลิ้มลองเด็กชงเหล้าจากร้านเพื่อนสนิทในคืนนั้น มันก็ทำให้เคชินทร์ติดใจจนต้องกลับไปหาถึงที่ แต่แล้วไอ้เพื่อนเวรนั่นกลับด่าทอและบอกว่าคนตัวเล็กได้ลาออกไปแล้ว...
ชายหนุ่มใช้เวลาตามหาลูกสนเป็เดือน...
แต่หลังจากที่นั่งทำงานอยู่ดีๆ...ใบหน้าหวานสวยก็เดินเข้ามาประเคนแนะนำตัวถึงในห้อง ได้เงินแล้วบินว่อนหนีไปเลย เห็นทีท่านประธานคงต้องเริ่มผูกโซ่ล่ามขาไม่ให้หนีไปไหนได้ง่ายๆอีก!
“อื้อออ ท่านครับ”
“อีกเดี๋ยวนายก็ต้องทำงานที่นี่แล้ว....ทำไมเราไม่ทำเื่แบบนี้ให้เป็ปกติซะล่ะ”
“ผม…ผมจะทำงานให้บริษัท....ไม่ได้ทำงาน...อื้อ...ตรงนี้ซักหน่อย”
“แต่ฉันเป็เ้าของตึกนี้นะ...ทำงานให้แท่งนี้ก็เหมือนทำงานให้บริษัทนั่นแหละ”
“มันเหมือนกันที่ไหน....อื้อออ”
ไม่ทันที่ร่างเล็กจะดันตัวออกมาจากใต้โต๊ะได้ ท่านประธานจอมหื่นก็งัดของแข็งออกมาจากกลางเป้า เคชินทร์พยายามยัดแท่งลำของตัวเองเข้าไปในริมฝีปากสีสวย แม้ใบหน้าจิ้มลิ้มจะพยายามหลบหนี แต่ที่แคบๆใต้โต๊ะทำงานก็ทำให้เด็กหนุ่มไปไหนไกลไม่ได้!
“อ้าปากซักที”
“ไม่…อื้อออ”
“ดูดมานานตั้งสามเดือน...จะมาดื้อวันนี้ให้มันได้อะไร”
“อื้ออออ....อรักก!!!”
165
