ในขณะที่เธอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยทันใดนั้นเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เธอรีบปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น
"เข้ามา..."
ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นสาวใช้หน้าตาจืดชืดในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าซีด เธอเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารในมือ บนถาดมีชามข้าวต้มสีขาวขุ่นส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางอยู่เคียงข้างกับถ้วยยาสีดำสนิท
"คุณเฟยเฟยค่ะ ฉันเอาข้าวต้มกับยามาให้ค่ะ คุณชายใหญ่ท่านสั่งมาค่ะ"
"วางไว้บนโต๊ะเถอะ ตอนนี้ฉันยังไม่หิว" หลี่เฟยเฟยพยายามเปล่งเสียงให้เป็ปกติที่สุด แต่ก็ไม่อาจปกปิดความสั่นเครือในน้ำเสียงได้
สาวใช้คนนั้นวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง อย่างเบามือ
"คุณชายใหญ่ได้สั่งอะไรอีกบ้างไหม" หลี่เฟยเฟยถามขึ้น เสียงของเธอแหบพร่าราวกับคนไม่ได้พูดมานาน
สาวใช้ส่ายหน้า "คุณชายใหญ่ไม่ได้พูดอะไรเลยค่ะ แค่บอกให้ฉันเอาข้าวต้มกับยามาให้คุณเฟยเฟยเท่านั้น"
หลี่เฟยเฟยพยักหน้า "อืม...ขอบใจนะ เธอออกไปได้แล้ว"
สาวใช้โค้งตัวเล็กน้อย "ค่ะ" แล้วเดินออกจากห้องไป เธอปิดประตูลงเบาๆ ทิ้งให้หลี่เฟยเฟยอยู่กับความเงียบเหงาและความรู้สึกสับสนวุ่นวาย
เธอมองชามข้าวต้มและถ้วยยาบนโต๊ะ มันเป็สิ่งที่จ้าวเหวินสั่งให้เอามาให้ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมันเป็เพียงแค่ทำตาม 'หน้าที่' ที่เขาต้องทำ ไม่ใช่ความห่วงใยจากใจจริง
น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้ม หลี่เฟยเฟยยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ เธอพยายามข่มความเสียใจ บอกตัวเองว่าต้องเข้มแข็ง
'ถึงพี่เหวินจะไม่รักฉันก็ช่างเธอ แต่อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ยังก็ยังมีลูกอยู่' หลี่เฟยเฟยคิดในใจ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว ลูกน้อยในครรภ์คือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจเธอในตอนนี้ คือความหวัง คือกำลังใจ คือเหตุผลที่เธอต้องมีชีวิต
เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มเข้าปาก รสชาติจืดชืด แต่เธอก็ฝืนกลืนลงไป เหมือนกับกำลังกลืนก้อนความเ็ปลงไปในใจ
หลังจากทานข้าวต้มหมด หลี่เฟยเฟยก็ยกถ้วยยาขึ้นมาดื่ม ยาสมุนไพรจีนมีรสขม แต่เธอกลับไม่รู้สึกขมเลย เพราะความขมในใจมันมากกว่าความขมของยามากนัก
หลังทานข้าวกับยาเสร็จ ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำร่างบางจึงเดินลงไปเดินย่อยอาหารที่สวนหลังบ้านที่เป็ทางเชื่อมไปตึกใหญ่
ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงพูดคุยเบาๆ ดังเล็ดลอดมาจากศาลาริมน้ำ ดึงความสนใจของร่างบางให้หยุดฟัง
"คุณป้าคะ เมื่อไหร่จะให้พี่เหวินเลิกกับนังเฟยเฟยเสียทีละคะ" เสียงแหลมเล็กของเฉินเสี่ยวหลาน ดังขึ้นอย่างร้อนรน เธอขยับตัวไปมาอย่างกระวนกระวายใจ ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างดี บิดเบี้ยวด้วยความหึงหวง
"ใจเย็นๆ ก่อนสิ หนูเสี่ยวหลาน" หยูหลิน ผู้เป็คุณนายใหญ่ตระกูลจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า สายตามองไปยังสวนดอกไม้ที่จัดแต่งอย่างสวยงามราวกับไม่ได้ยินคำพูดร้อนรนของว่าที่ลูกสะใภ้
"แต่...แต่หนูกลัว..." เฉินเสี่ยวหลานยังคงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน "หนูกลัวว่าพี่เหวินจะหลงเสน่ห์นังนั่นจริงๆ นะคะ คุณป้าดูสิคะ นังเฟยเฟยนั่นมันทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมยัง..."
"หนูกลัวว่าลูกเหวินจะรักนังเฟยเฟยอย่างงั้นรึ" หยูหลินพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาคมกล้ากลับฉายแววเยาะหยัน
"โธ่เอ๋ย หนูเสี่ยวหลาน อย่าได้คิดมากไปเลย หลี่เฟยเฟยมันก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำ ไม่มีทางที่จะเทียบกับหนูได้หรอก หนูไม่รู้หรือไง ว่าลูกชายของป้าไม่ได้หลงรักนังเฟยเฟยนั่นหรอก เขาเพียงแค่ทำให้นังเฟยเฟยหลงรักเขา เพื่อทำให้ลูกหู่ตัดใจจากนังเฟยเฟยได้ก็เท่านั้นละ อีกไม่นานลูกหู่ก็จะแต่งงานคุณคุณหนูรองหวังแล้ว เดี๋ยวลูกชายป้าก็สลัดนังเฟยเฟยทิ้งเองละ"
"แต่หนูทนไม่ไหวแล้วนะคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ เจือไปด้วยความน้อยใจ "หนูต้องทนเห็นพี่เหวินไปไหนกับนังเฟยเฟยแทบทุกวัน เมื่อวันก่อนก็ไปดูหนังด้วยกัน เมื่อวานก็ไปเดินซื้อของด้วยกัน โอ๊ย หนูทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองหยูหลิน ผู้เป็ป้าด้วยแววตาเว้าวอน
หยูหลินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เธอหันมามองเสี่ยวหลานด้วยสายตาที่อ่อนโยน "หนูเสี่ยวหลาน ฟังป้าคนนี้นะคะ เื่นี้ป้าจัดการได้ ป้ารู้ว่าหนูรักลูกเหวินมาก แต่หนูต้องเชื่อใจป้าและลูกเหวินด้วย"
"แต่..." เสี่ยวหลานยังคงลังเล "หนูกลัว... หนูกลัวว่าพี่เหวินจะ..." เธอไม่กล้าพูดต่อ กลัวว่าสิ่งที่เธอคิดจะเป็จริง
หยูหลินยกมือขึ้นลูบผมหลานสาวอย่างเอ็นดู "ไม่มีแต่ค่ะ ไม่มีใครเหมาะสมจะเป็ลูกสะใภ้ของป้ามากกว่าหนูอีกแล้ว และลูกเหวินก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน รอให้ป้าจัดการเื่งานแต่งของลูกหู่เสร็จเรียบร้อยแล้วป้าจะประกาศเื่งานหมั้นและงานแต่งของหนูอย่างใหญ่โต หนูอดทนอีกหน่อยนะ ป้าสัญญากับหนูว่าจะจัดการเื่นี้ให้เร็วที่สุด เมื่อถึงเวลานั้นหนูก็เตรียมตัวรอเป็เ้าสาวของลูกเหวินได้เลย"
"จริงเหรอคะป้า" เสี่ยวหลานถามด้วยความหวัง
จริงสิจ๊ะ" "แต่หนูต้องเก็บเื่นี้เป็ความลับก่อนนะจ๊ะ" หยูหลินกำชับ "อย่าให้ใครรู้ โดยเฉพาะลูกหู่ ตอนนี้ป้าต้องจัดการเื่งานแต่งของเขาให้เรียบร้อยก่อน ไม่อย่างนั้นเื่จะวุ่นวาย"
"แล้วทำไมพี่เหวินต้องทำแบบนั้นด้วยละคะ" เสี่ยวหลานยังคงสงสัย
"ก็เพราะลูกหู่หลงนังเฟยเฟยหัวปักหัวปำไงล่ะ ไม่ยอมแต่งงานกับคุณหนูรองหวังสักที ลูกเหวินก็เลยต้องใช้วิธีนี้" หยูหลินถอนหายใจ
"หนูไม่ต้องกังวลว่าลูกเหวินจะหลงเสน่ห์นังเฟยเฟย ลูกเหวินก็แค่แกล้งทำเป็สนใจนังเฟยเฟยก็เท่านั้น ที่จริงแล้วลูกเหวินจัดฉากให้นังเฟยเฟยไปเจอพวกอันธพาล แล้วลูกเหวินก็เข้าไปช่วย เพื่อดึงตัวนังเฟยเฟยออกมาจากลูกหู่ก็เท่านั้น"
"อ๋อ..." เสี่ยวหลานพยักหน้าเข้าใจ "หนูขอโทษนะคะป้า ที่หนูไม่เชื่อใจพี่เหวิน"
"ไม่เป็ไรจ้ะ ป้าเข้าใจ" หยูหลินยิ้ม "เอาล่ะ เลิกเศร้าได้แล้วนะเด็กดี"
เฉินเสี่ยวหลานยิ้มออกมาได้ แววตาที่หม่นหมองกลับมาสดใสอีกครั้ง
"ค่ะคุณป้า" เสียงตอบรับของคุณหนูเฉินเลือนรางลงในโสตประสาทของหลี่เฟยเฟย ขาของเธอแทบอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ โลกทั้งใบของเธอดูหมุนคว้างไปหมด
ตอนนี้เธอไม่สงสัยแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมรับลูกของเธอ ที่แท้... ที่ผ่านมา จ้าวเหวิน ไม่ได้รักเธอเลย เขาเพียงแค่้าใช้เธอเป็เครื่องมือเพื่อแยกจ้าวหู่ น้องชายคนรองให้ออกจากเธอเท่านั้น
ความรักที่เธอทุ่มเทให้เขาตลอดหนึ่งปี ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้ ความฝันที่จะสร้างครอบครัว กลับกลายเป็เพียงแค่เื่โกหก หลอกลวง
หลี่เฟยเฟย กัดริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นความเสียใจเอาไว้ เธอไม่้าให้ใครเห็นความอ่อนแอ
"หลี่เฟยเฟย แกมันโง่" เธอสบถกับตัวเองเบาๆ
ทันใดนั้น ร่างบางก็ได้บินเสียงหวานของคุณนายใหญ่ก็ดังขึ้น"หนูเสี่ยวหลาน ตอนนี้แดดแรงแล้ว พวกเราเข้าไปในบ้านกันเถอะ"
หลี่เฟยเฟยสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ทันได้ระวังตัว คุณนายใหญ่กำลังเดินตรงมาทางเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ร่างบางกลัวโดนจับได้ว่าแอบฟังบทสนทนา จึงรีบขยับเข้าไปหลบซ่อนในพุ่ม ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น ภาวนาให้คุณนายใหญ่กับคุณหนูเฉินเดินผ่านไปไวๆ
เมื่อคนทั้งคู่เดินผ่านไป หลี่เฟยเฟยเห็นรองเท้าหนังคู่หนึ่งเดินตามหลังมาติดๆ มันเหมือนกับรองเท้าของคนที่ขับรถชนเธอตายในชาติที่แล้ว แววตาเหี้ยมเกรียมพลันฉายขึ้นในดวงตาของหลี่เฟยเฟย ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่าใครที่ฆ่าเธอตายในชาติที่แล้ว "ที่แท้เธอก็ถูกคุณหนูเฉินฆ่าตายนี้เอง
ความแค้นที่คุกรุ่นอยู่ในใจหญิงสาวปะทุขึ้นราวกับเปลวไฟ เธอจะไม่ยอมให้เฉินเสี่ยวหลานลอยนวลอีกต่อไป
ร่างบางกำมือแน่น ความโกรธแค้นในใจพลุ่งพล่านราวกับไฟแผดเผา ภาพความทรงจำในชาติที่แล้วไหลย้อนกลับมา เธอจำได้ดีถึงความเ็ปเมื่อครั้งถูกรถชน เืสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น ลมหายใจรวยริน ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลง
"คุณหนูเฉิน..." หลี่เฟยเฟยพึมพำชื่อคู่อริด้วยน้ำเสียงเย็นะเื ในเมื่อชาติที่แล้วเธอพรากชีวิตฉันกับลูกไป ชาตินี้ฉันจะเอาคืนให้เธอให้สาสม
++++++++++++++++
ยัยน้องรับรู้ความจริงก็เจ็บไปเลยสิค่ะ มาลุ้นตอนหน้าเธอจะแก้แค้นคุณหนูเฉินยังไง
ไรท์ฝากกดติดตามกดหัวใจมาด้วยนะคะ
2K
