อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

การเดินทางของ หลงเซียนได้ดำเนินต่อไป เขาได้เดินทาง โดยมีเสวี่ยอู่ และ กริฟฟิน เป็๲เพื่อนร่วมติดตามและในตอนบ่ายแก่ๆวันนี้เองที่ เขาได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ

ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยย เจ้าค่าาาาาาาาาาาาาา เสียงดังมาจากบ่อน้ำที่เป็นโคลนดูด หลงเซียนจึงตัดสินใจรีบวิ่งไปดู และสั่งให้ เสวี่ยอู่กับกริฟฟินรอเขาตรงนี้ก่อน
สิ่งที่เขาพบคือ ดรุณีน้อย ในชุดวันเกิด เพราะเธอลงไปอาบน้ำในแม่น้ำนี้ และไม่ทราบว่าที่ด้านล่างแม่น้ำเป็นโคลนดูด กว่าจะรุ้ตัว ตัวก็ถูกดูดจมเข้าไปครึ่งตัวแล้ว เมื่อหลงเซียนมาถึง
" ไม่นะ เจ้าออกไปนะ " ถังไป่หลิน กล่าวด้วยเสียงอายๆ ที่พบว่าคนที่มาช่วยตนเป็นผู้ชาย
"สรุปว่าเจ้า เรียกข้ามาช่วยหรือจะไล่ข้ากันแน่ " หลงเซียนกล่าวอย่างขำๆ และอยากแกล้งเธอ เนื่องจากเธอเป็นคนสวย ระดับนางงามล่มเมือง
" เจ้าออกไปนะ " ถังไป่หลิน ยังคงไล่ หลงเซียน เขาจึงแกล้งเดินจากไป ไม่นานถังไป่หลินก็ร้องให้ช่วยอีกจนได้
" เจ้าคนไม่มีมารยาท มาแล้วก็ช่วยกันก่อนซิ มาแล้วหนีแบบนี้มันใช่สุภาพบุรุษแน่หรือ " ถังไป่หลินนางกล่าวเข้าข้างตนเอง แต่ก็มองค้อนหลงเซียนได้ไม่นาน ก็พบว่า หลงเซียน เป็นคนหล่อมาก บวกกับวรยุทธที่เหนือชั้น ทำให้นางตกหลุมรักเขาในทันที
หลงเซียน เพียงแต่ใช้วิชาตัวเบา ก้าวเมฆาไปหยิบไม้ตะบองส่งให้ ถังไป่หลิน โดยไม่ยอมหลับตา เขามองดูเธอเกาะไม้ตะบอง และถูกลากขึ้นฝั่งมาอย่างทุลักทุเล ตอนนี้ตัวของเธอเปื้อนโคลนไปหมด ทำให้ หลงเซียน ต้องเสกน้ำออกมา ล้างเนื้อล้างตัวให้เธอ
" วอเตอร์ " เสียงสั่งราวกับผุ้วิเศษของหลงเซียน ไม่นานน้ำจำนวนมหาศาลก็ถูกยิงออกมาจากนิ้วมือของเขา จน ถังไป่หลินต้องล้มลุกคลุกคลานราวกับลูกหมา แต่เธอก็หาได้มีแววว่าจะโกรธ หลงเซียนเลยกลับยิ้มแย้มเสียอีก หลังจากได้พูดคุยกันอีกสองสามคำ หลงเซียนก็มอบเสื้อที่เธอวางพาดไม้บนกิ่งไม้ให้นางใส่ มันเป็นชุดของนินจาอิงะ
" ได้เวลาจากกันแล้ว " หลงเซียน กล่าว แล้วกำลังจะเดินจากไป เป็นจังหวะเดียวกับ ถังไป่หลิน พุ่งใส่ตัวเขาและมอบจูบน้อยๆให้บริเวณริมฝีปากของเขา
และเผอิญ เสวี่ยอู่ที่ควรจะรอ หลงเซียนอยู่ที่ชายป่า ก็ดันเดินเข้ามาตามหาเขาด้วยความเป็นห่วง ทำให้เสวี่ยอู่ต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ
" หลงเซียน นายไม่รักชั้นแล้วใช่มั๊ย? " เสวี่ยอู่พูดด้วยน้ำเสียงประชด ทำให้หลงเซียน ต้องรีบวิ่งตามเธอไป โดย ถังไป่หลินก็วิ่งตามไปติดๆ
หลงเซียน พยายามงอนง้อขอคืนดี อยู่นาน จน เสวี่ยอู่ พูดประชดเพื่อตัดความรำคาญ
" จะโกหกกัน ไปนานถึงไหน แค่พูดว่านายรักใครจะง่ายกว่า "
คำพูดนี้ทำให้หลงเซียน หลั่งน้ำตาลูกผุ้ชายออกมา และคุกเข่าขอโทษ เสวี่ยอู่
ในที่สุดลูกผู้หยิงอย่างเสวี่ยอู่ ก็แพ้น้ำตาลูกผุ้ชายอย่าง หลงเซียน เธอก้มลงมาแล้วจูบ หลงเซียนที่ริมฝีปากบ้าง เพื่อไม่ให้แพ้ ถังไป่หลิน
" ซึรุ่ย (ขี้โกง) " ถังไป่หลินที่เห็นภาพนั้น รีบส่งเสียงร้องออกมา เธอรีบเข้าไปแสดงความเป็นเจ้าข้าว เจ้าของ หลงเซียนในทันที 
และแล้วตอนนี้ ก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าในอากาศมาปะทะกัน ระหว่างบรรดาเมียๆ หลงเซียนทำหน้าหนักใจ ไม่นึกเลยว่า รถไฟจะชนกันเร็วเช่นนี้
" ตามกฏของเผ่าข้า คนที่เห็นเรือนร่างของข้า ต้องมาเป็นสามีของข้า หาไม่แล้ว ข้าต้องฆ่าเขาให้ตาย " ถังไป่หลินกล่าว ในขณะที่ เสวี่ยอู่ก็พุดเหตุผลของเธอไปเหมือนกัน
" หลงเซียน เป็นสามีของข้า คนโบราณว่าไว้ เป็นสามีภรรยากันคืนเดียว ต้องเป้นชั่วชีวิต อีกอย่างข้าก็เข้าหอกับเขาแล้ว "
และแล้ว เสวี่ยอู่ กับถังไป่หลินก็ถกเถียงกันกว่า สามชั่วโมง จนแบ่งวันกันได้ คือ หลงเซียนจะเป็นของ เสวี่ยอู่ วัน จันทร์ พุธ ศุกร์ ส่วนถังไป่หลินจะได้ตัวหลงเซียนไป วัน อังคาร พฤหัส เสาร์ ส่วนวันอาทิตย์ หลงเซียน จะได้พัก
และนี่คือโชคชะตาของหลงเซียน โดยเขาหารู้ไม่เลยว่า อีกไม่ช้า จะมีนางมารน้่อยแห่งตระกูลต๊กโกว มาวุ่นวายในชีวิตของเขาอีกคน
.
.
3 วันต่อมา...
หลังจากขี่กริฟฟิน รอนแรมในป่ามานาน3วัน หลงเซียน ก็ตั้งชื่อให้กับกริฟฟินว่า ดาเซียส ( เป็นภาษาโปปุรอนแปลว่า มณีแห่งปัญญา ) และช่วงเวลาที่หลงเซียนได้อยู่กับดาเซียส ก็ทำให้เขารู้จักวิธีบิน ใช่แล้ว หลงเซียน เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เขาเกิดมาเพื่อขี่กริฟฟิน
แรงลมปะทะทางซ้าย ต้องโยกตัวไปทางขวาเล็กน้อย แล้วถ้าเกิดมีลมแรงมาปะทะ ก็ให้ปล่อยกระแสมานาออกมา เพื่อผ่อนคลายกระแสลม 
ฟ้าวววว ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งโผบิน หลงเซียนสนุกไปกับการขี่กริฟฟิน และทำให้ เสวี่ยอู่ กับ ถังไป่หลิน เมากริฟฟิน
และในที่สุดหลงเซียนก็หาที่ลงจอดใกล้ๆเมืองเรน่า เพื่อจะได้หกาอะไรกิน ในขณะที่ทั้งสองสาวไปนั่งอ้วก อยู่ในป่า หลงเซียนจึงทิ้งพวกเธอเข้าไปในเมืองคนเดียว
หลงเซียน เดินอย่างร่าเริง เข้าไปในเมือง เรน่า ราวกับเขาเป็นเด็กน้อยที่เพิ่งเดินทางเป็นครั้งแรก และพบว่าเขาไม่มีค่าผ่านประตู เพราะเจ้าหน้าที่เฝ้าประตู นามว่า คาตะ นั่งเก็บเงินคนละ 30 ตำลึงเป็นค่าผ่านทาง
ในขณะที่หลงเซียนคิดอะไรไม่ออก ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาจ่ายค่าผ่านประตูให้เขา เธอมีนามว่า ต๊กโกวหงส์
" เจ้าก็มาร่วมการแข่งขันหาคู่ของข้ารึ " ต๊กโกวหงส์กล่าวเสียงหวาน หลงเซียนถึงกับตะลึงในความงามของเธอ ความงามของเธอ ไม่ด้อยกว่า เสวี่ยอู่ และถังไป่หลินเลย เขาจึงพยักหน้ารับว่า เขาคือ 1ในชาวยุทธที่จะไปประลองหาคู่ 
" พอดีเลยข้ากำลังจะไปที่งานพอดี ตามข้ามาเลย " ต๊กโกวหงส์กล่าว แล้วลากหลงเซียนตามไปด้วย เธอเข้ามากระซิบข้างหูหลงเซียนเบาๆว่า
" หนี่เกินหว่อไหลอา ( นายตามหลังชั้นมาสิ ) "
หลงเซียนจึงตามเธอไปแบบ งงๆ เพราะความจริงเขากะว่าจะมาซื้อของกิน กลับไปให้บรรดาเมียๆที่รออยู่ ไม่ได้มาประลองหาคู่ อย่างที่ต๊กโกวหงส์เข้าใจ
ในระหว่างเดินทาง ต๊กโกวหงส์ ก็คุยกับหลงเซียน
" ถ้าเจ้ามีเงิน 100 ตำลึง เจ้าจะเอาไปใช้ทำอะไร " 
" ข้าจะเอาไปใช้ พัฒนาตัวเอง เพราะเงิน 100 ตำลึงถ้าใช้ตอนนี้ จะซื้อน้ำชาได้ 5ขวด แต่ถ้าอดออมเอาไว้ ข้าก็จะกลายเป็นลาโง่ เพราะเงิน 100 ตำลึงในปีหน้าจะซื้อน้ำชาได้แค่ 4ขวด " หลงเซียนกล่าวตอบ
" เจ้ากำลังหมายความว่าผุ้ออมจะเป็นผู้แพ้ยังงั้นรึ " ต๊กโกวหงส์ กล่าวด้วยความสงสัยใคร่รู้
" หามิได้ การออมเป็นสิ่งดี เพราะช่วยเพิ่มภาษีให้รัฐบาลโปปุรอน หากทุกคนไม่อดออมเลย แล้วรัฐบาลโปปุรอนก็ต้องถังแตกไปนานแล้ว จะมีเงินไปจ้างทหารให้คุ้มครองประชาชนจากโจรร้ายได้ยังไง " หลงเซียนกล่าวตอบ
" งั้นเจ้าว่าการออมเป็นสิ่งดีหรือไม่ดีล่ะ "
" การออมเป็นสิ่งดี แต่สำหรับมารน้ำชาอย่างข้า ข้าขอเลือกไปซื้อชาเขียว 5 ขวดตอนนี้เลย ดีกว่าเก็บไว้แล้วมูลค่าของมันลดลงให้เจ็บใจเล่น " หลงเซียนกล่าวตอบ ทำให้ต๊กโกวหงส์รู้สึกสนุกที่ได้คุยกับเขา
" 5555+ ถ้าข้าได้เจ้าเป็นสามีก็คงดี ข้าจะได้มีเพื่อนคุยทุกวัน ไม่ต้องเหงาถึงเพียงนี้ พยายามเอาชนะข้าในการประลองให้ได้ล่ะ ข้าขอบอกว่าข้าจะไม่ออมมือให้เจ้า" ต๊กโกวหงส์กล่าวความนัยให้หลงเซียน เข้าใจ
และในที่สุด เขาและเธอก็มาถึงเวทีประลอง
*****************************************************************************โอมขออย่าให้ มนุษย์สร้างหุ่นยนต์แต่งนิยายได้เลย ไม่งั้นผมคงต้องตกงานT T แค่เครื่องแปลภาษา ก็ทำให้การเรียนภาษาจีนของผมกว่า 10 ปี ต้องจบลง พูดแล้วมันเศร้า แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะ เพื่อนๆ จ้ายเจี้ยน