ตอนที่ 8
1เดือนต่อมา
นิโคลัสยิ้มแล้วมองสิ่งที่อยู่ในมืออย่างพอใจวันก่อนเขาเพิ่งให้วูฟล์แอบเข้าไปในบ้านของพุดแก้ว่กลางวันเพื่อหาอะไรบางอย่างตอนนี้สิ่งที่้าอยู่ในมือแล้ว
“ท่านแน่ใจแล้วนะครับว่าจะทำแบบนี้”วูฟล์ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ว่าไปเขาก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีของนิโคลัสสักเท่าไหร่
“ใช่ว่าแต่ทุกอย่างไม่พลาดไม่มีใครจับได้แน่นะ” นิโคลัสถย้ำอีกครั้งเขารู้สึกผิดกับพุดแก้วไม่น้อยในสิ่งที่ทำลงไป แต่มันไม่มีทางอื่นนอกจากทางนี้
“ครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวทำตามแผนได้เลย”นิโคลัสสั่งการต่อ แต่แล้วเมื่อเห็นสีหน้าของคนสนิทเขาจึงเอ่ยถามว่า
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”
“ท่านครับเกรงว่าเื่นี้จะจบไม่สวย” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยเสียงเบาเขารู้สึกผิดในใจและเห็นใจพุดแก้วเหลือเกิน
“นายกำลังจะใจอ่อนนะวูฟล์” นิโคลัสแกล้งทำเสียงเข้ม ค้านกับความรู้สึกในหัวใจตนเองเวลานี้
“นายใจอ่อนไม่ได้คนที่นายต้องเห็นใจที่สุดคือฉัน”
“แต่ระหว่างท่านกับคุณพุดแก้วมันกำลังไปได้ด้วยดีเธอเปิดใจรับท่านมากขึ้น ท่านเองก็ดูมีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้เธอนะครับ”
“ฉันยอมรับว่ารู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้และรู้สึกผิดที่ทำแบบนี้กับพุดแก้วแต่ฉัน้าหลานเข้าใจไหม มันเป็ทางเดียวที่จะพาอีวานไปกับเราสำหรับพุดแก้วไม่ว่าฉันจะรู้สึกอย่างไรแต่มันก็เป็ไปไม่ได้ที่ชีวิตฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นนายเข้าใจใช่ไหม วูฟล์” นิโคลัสทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกไป ในขณะที่วูฟล์ได้แต่เข้าใจสิ่งที่เ้านายทำมากขึ้น
นิโคลัสอุ้มพุดแก้วที่นอนหลับไม่รู้สึกตัวมาวางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยนถึงแม้จะรู้สึกผิดต่อคนที่กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยาที่ผสมในน้ำผลไม้มากแค่ไหนก็ต้องตัดใจเขาเดินไปหยิบกระดาษมาเขียนข้อความบางอย่างไว้ แล้วเอาตุ๊กตาเซรามิกทับไว้อีกทีก่อนจะเดินกลับมามองเธออีกครั้งด้วยสายตาที่อ่อนโยน
นิโคลัสค่อยๆโน้มตัวลงมาหาพุดแก้วใกล้ๆ ตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นี่มันทำให้เขามีความสุขมากนิโคลัสยอมรับว่ารู้สึกดีกับหญิงสาวแต่ตอนนี้ได้เวลาต้องจากกันแล้ว
เขาโน้มใบหน้าลงมาที่เรียวปากอิ่มแนบประกบอย่างอ่อนโยนและแ่เบาคล้ายเป็การอำลานี่คือจูบที่แสนถนอมและอ่อนหวานที่สุด คือคำอำลาและการระลึกถึงกันตลอดไป
“ลาก่อนพุดแก้ว” นิโคลัสถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง กล่าวคำอำลาเบาๆ ไว้กับสายลมแล้วรีบจัดการธุระสำคัญต่อทันที
นิโคลัสอุ้มหลานชายออกจากไร่อุ่นรักโดยสะดวกเพราะนอกจากพุดแก้วที่โดนวางยาแล้วป้าสมใจแม่บ้านและอีวานก็หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาด้วยทันทีที่ขึ้นรถเขาก็ออกคำสั่งให้วูฟล์เดินทางโดยเร็วและไม่วายหันกลับมามองทุกสิ่งรอบตัวอีกครั้ง
วูฟล์พาเ้านายและอีวานออกจากไร่อุ่นรักตามคำสั่งเขารู้สึกผิดเต็มอกแต่ไม่อาจพูดอะไรได้นอกจากคำขอโทษพุดแก้วในใจเท่านั้นและหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นในไม่ช้า
พุดแก้ว
ผมจำเป็ต้องพาหลานไปเพราะถ้าอีวานอยู่กับผมย่อมดีกว่าอยู่กับคุณผมสามารถให้ในสิ่งที่เขา้าได้ทุกอย่างเว้นเพียงแต่ดาวกับเดือนเท่านั้น หรือถ้าเขาอยากจะััอวกาศจริงผมก็พร้อมที่จะซื้อตั๋วตะลุยอวกาศให้กับเขา ซึ่งคุณไม่มีทางทำได้
ขอบคุณที่เลี้ยงดูหลานชายของผมเป็เวลานานถึงสามปีขอบคุณ่เวลาดีๆ ที่เรามีให้กัน ตอนนี้คุณหมดหน้าที่และภาระสำหรับการดูแลอีวานแล้วต่อไปนี้ผมจะดูแลแกเอง ผมพร้อมที่จะจ่ายค่าเสียเวลาให้ถ้าคุณ้า
ลาก่อนและถ้าคิดว่าจะมาเอาหลานกลับไปละก็ ลืมไปได้เลย
นิโคลัสอเล็กซิส ชาโรนอฟ
ผู้เป็ลุงของอีวานแต่เพียงผู้เดียว
พุดแก้วขยำจดหมายในมือก่อนที่จะปามันลงพื้นด้วยความเจ็บใจโกรธตัวเองที่เชื่อใจคนอื่นมากจนเกินไป เพียงแค่อีกฝ่ายทำดีด้วยไม่เท่าไหร่เธอก็คิดไปว่าคงไม่มีพิษมีภัยอะไรแล้วที่ไหนได้สิ่งที่นิโคลัสทำในเวลานี้ ทำให้พุดแก้วเสียความรู้สึกและโกรธมาก
“ไอ้คนเฮงซวย”พุดแก้วปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความโมโห
“แก้ว”สร้อยฟ้าจับมือเพื่อนไว้เป็การปลอบใจ
“ฉันอุตส่าห์คิดว่าหมอนั่นแค่้าใกล้ชิดหลานอย่างที่ปากพูดที่ไหนได้เขากลับวางแผนเอาตัวอีวานไป น่าบัดซบที่สุด คนเส็งเคร็ง”พุดแก้วยังคงพูดต่ออย่างโมโห
“พี่คิดว่าการที่นิโคลัสทำแบบนี้เพราะคิดว่าแก้วคงไม่สามารถไปตามเอาตัวอีวานกลับมาได้” เดฟวิเคราะห์เื่ราวทั้งหมดหลังจากที่นั่งนิ่งมานาน
“หมอนั่นคิดผิดแก้วจะไปตามตัวหลานคืน ผู้ชายคนนั้นจะต้องได้รู้ว่าเขาไม่มีทางพรากอีวานไปจากแก้วได้ แก้วจะฟ้องให้หมดทุกอย่างคอยดู”แววตาของพุดแก้วเต็มไปด้วยความโกรธ
“แกจะไปรัสเซียเหรอแก้ว”สร้อยฟ้าถามเพื่อให้แน่ใจ
“ใช่ฉันจะไปตามหลานคืน” พุดแก้วเอ่ยเสียงดังฟังชัด เธอจะไม่ยอมให้เื่นี้จบลงง่ายๆจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นได้ในสิ่งที่้าเป็อันขาด
“แต่มันไม่ง่ายนะที่รัสเซียนิโคลัสเป็คนมีชื่อเสียง เราอาจจะเข้าถึงตัวยาก” เดฟเอ่ย
“ยากแค่ไหนแก้วก็จะไม่ยอมแพ้แก้วจะไปเอาหลานคืน ป่านนี้ไม่รู้อีวานจะเป็อย่างไรบ้าง คงร้องไห้คิดถึงแก้วอยู่แน่”คนคิดถึงหลานเริ่มเสียงเครือ ป่านนี้อีวานของพุดแก้วจะเป็อย่างไรบ้างก็ไม่รู้
นิโคลัสมองเด็กชายที่กำลังนั่งร้องไห้อย่างกลัดกลุ้มอีวานร้องไห้จะร่วมสองชั่วโมงแล้ว ไม่ว่าจะปลอบอย่างไรก็ไม่ยอมหยุด ทั้งพูดดีๆ ทั้งเอาของเล่นมาหลอกล่อก็ไม่สำเร็จ
“ผมจะหาน้าแก้ว”เด็กน้อยสะอื้น รู้สึกะเืใจเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ห่างจากน้าสาวมากแค่ไหน
“น้าแก้วอยู่ไกลมากแล้วอยู่กับลุงที่นี่ดีกว่านะ ลุงจะหาของเล่นให้เล่นทุกวัน” นิโคลัสหลอกล่อ
“ไม่เอาผมจะอยู่กับน้าแก้ว” เด็กชายยืนยัน
“เอาเป็ว่า่นี้อยู่กับลุงไปก่อนแล้วเดี๋ยวน้าแก้วจะมารับ” นิโคลัสจำใจโกหกเพราะยังไม่สามารถรับมือกับการร้องไห้นี่ได้อีกทั้งรู้สึกหงุดหงิดเมื่อััได้ว่าอีวานรักพุดแก้วมากแค่ไหน
“น้าแก้วจะมารับจริงๆนะครับ” เด็กน้อยปาดน้ำตาและถามอย่างรวดเร็ว
“จริงแต่ลุงไม่รู้หรอกนะว่าน้าแก้วจะมาเมื่อไหร่”
“น้าแก้วจะต้องมาเร็วๆ”ว่าแล้วอีวานก็ร้องไห้ต่อ ทำเอานิโคลัสปวดหัวอีกเป็ครั้งที่สองมันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่จะรับมือกับเด็กคนหนึ่ง
ในขณะเดียวกันที่เมืองไทยพุดแก้วเองก็มีอาการไม่ต่างไปจากอีวานหญิงสาวเศร้าซึมน้ำตาไหลเมื่อเห็นภาพถ่ายของหลานชายยิ่งคิดถึงอีวานมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งแค้นผู้ชายใจร้ายคนนั้นมากขึ้นเท่านั้น
กังสดาลหรือนาเดียชาโรนอฟยกมือทาบอกด้วยความใหลังจากที่ได้ฟังเื่ที่พี่ชายฝาแฝดเล่ามาั้แ่ต้นจนจบ ตอนนี้เธอมีหลานชาย ลูกชายของมิคาเอลและเด็กอยู่ที่นี่แล้ว
เธอเองก็เหมือนนิโคลัสจะว่าไปทั้งครอบครัวเป็เหมือนกันคือ ั้แ่สูญเสียมิคาเอลไป ไม่มีใครพูดถึงผู้ที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับอีกเลยเพราะไม่สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้
“เื่จริงเหรอ” กังสดาลถามซ้ำ นิโคลัสพยักหน้าพร้อมทั้งยื่นจดหมายของมิคาเอลรวมทั้งเอกสารต่างๆให้ หญิงสาวรับมาถือไว้แล้วค่อยๆ อ่านด้วยความตั้งใจและเมื่ออ่านจบน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“เข้าใจแล้วใช่ไหม”
“เราไม่คิดเลยว่าเราจะพลาดเื่ที่สำคัญแบบนี้” หญิงสาวพูดออกมาด้วยความสงสารน้องชายจับใจ
“เราผิดเองที่ประมาทในความหลงใหลของชายหญิงเราไม่คิดว่ามิคจะหลงผู้หญิงคนนั้นมากขนาดนี้” นิโคลัสพูดออกมาเบาๆ
“นิคมันไม่ใช่ความหลงใหลแต่มันเป็ความรัก แล้วตอนนี้หลานอยู่ไหน”
“อยู่ในห้องร้องไห้ไม่หยุดเอาแต่พูดว่าจะกลับเมืองไทยไปหาน้าให้ได้” นิโคลัสบ่น
“แล้วพามาได้อย่างไรอย่าบอกนะว่าลักพาตัวมา” กังสดาลถามเพราะรับรู้ได้ถึงความไม่โปร่งใส
“เปล่าแค่พามาเฉยๆ โดยที่ไม่ได้บอกเท่านั้น” ชายหนุ่มแก้ตัว
“นิคทำไมทำแบบนี้” กังสดาลเบิกตากว้างอย่างใ
“ไม่อยากได้หลานมาอยู่กับเราหรือไง”เขาย้อนถามน้องสาว เริ่มจะโมโหเมื่อเห็นสายตาตำหนิของเธอ
“อยากได้น่ะอยากได้แต่ทุกอย่างมันต้องเป็ไปตามขั้นตอนที่ถูกต้องสิ”
นิโคลัสมักทำในสิ่งที่เธอต้องปวดหัวเสมอถึงแม้ว่าจะเป็เื่ที่ดีและสร้างผลประโยชน์มากมายให้กับครอบครัว แต่หลายครั้งมันดูไม่โปร่งใสนักและสร้างภาพพจน์ที่ไม่ดีต่อหน้าคนหมู่มากซึ่งเธอก็มีหน้าที่จะต้องแก้ไขมัน
“ถ้าทำตามกฎหมายมันเสียเวลาและเราจะเสียเปรียบแบบนี้ดีแล้ว” เขาพูดออกมาเหมือนไม่สนใจคำเตือนนั้น
“แล้วถ้าเธอมาตามหลานคืนไปล่ะ”
“พุดแก้วไม่มีทางมาตามถึงที่นี่หรอกน่าแค่คนธรรมดาไม่ได้มีเงินมากมายและถึงมาตามเราก็ไม่มีทางคืนหลานให้”ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างมั่นใจ
“นิค”กังสดาลเรียกชื่อพี่ชายอย่างอ่อนใจ
“เลิกบ่นได้ไหมตอนนี้มีหน้าที่อย่างเดียวคือช่วยทำให้หลานหยุดร้องไห้” นิโคลัสออกคำสั่งด้วยความหงุดหงิดกังสดาลจึงเงียบและเข้าไปช่วยหาวิธีให้อีวานหยุดร้องได้โดยเร็วที่สุด
-------------------------------------
#เริมต้นด้วยเล่ห์ลงท้ายด้วยรัก
เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ / กุหลาบแก้ว ????
รูปเล่มพร้อมส่ง ในราคา 359 บาท
จัดส่งในระบบลงทะเบียน
ช่องทางการสั่งซื้อ????
https://tawanpreampree.com/th/products/493835
Line : tawan9645
Page : ตะวันเปรมปรีดิ์ พับบลิชชิ่ง
https://www.facebook.com/Tawan9645/
E-BOOK โหลดเลย????
https://www.mebmarket.com/ebook-105253-เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ&page_no=1
ขอบคุณที่ติดตามและขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายนะคะ????
