ก่อกๆๆๆ ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นโดยที่วินก็ไม่เเน่ใจว่าใครมาหา เพราะปกตินอกจากแม่แล้วก็ไม่เคยมีใครมาหาเขาที่หออีก วินสะดุ้งใเพราะคิดว่าเป็แม่ของเขาเเน่ๆ แล้วถ้าแม่เขามาเห็นว่าเขานอนอยู่กับเฉินแบบนี้ จะต้องเป็เื่ที่ไม่ดีแน่ๆ วินกำลังจะหันมาบอกให้เฉินไปแอบที่ระเบียงก่อน แต่ทว่าเมื่อเปิดผ้าห่มออกก็ไม่พบร่างของเฉินนอนอยู่ข้างๆวินแล้ว วินพยายามเดินหาทั่วห้องแต่ก็ไม่พบเฉินเลย วินรู้สึกแปลกใจมากเพราะเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าเฉินออกไปจากห้องั้แ่เมื่อไหร่ เมื่อเสียงเคาะประตูดังสนั่นติดต่อกันรัวๆขึ้น เขาจึงต้องรีบออกมาเปิดประตูทันที
"สวัสดีครับ คุณวินใช่ไหมครับ มีคนฝากนี่มาให้ครับผม"
"ฮ้ะ?..ของผมหรอครับ ขอบคุณครับ" วินหยิบจดหมายจากลุงแปลกหน้ามาเปิดดูอย่างงงๆเพราะนอกจากแม่พ่อและเฉินแล้ว ไม่มีใครรู้จักที่อยู่ของเขาเลย และทันทีที่วินเปิดอ่านจดหมายนั้น เขาก็ต้องใแทบเข่าทรุด เพราะเนื้อความในจดหมายมันอ่านแล้วชวนให้เขาขนลุกมาก!!
...ย้ายไปเรียนที่อื่นซะ ฉันเตือนนายด้วยความหวังดี!!...วินยืนถือจดหมายมือสั่น ตอนนี้เขากลัวไปหมดว่ามีคนคิดจะทำร้ายเขาอยู่เเน่ๆและความคิดของเขาก็หนีไม่พ้นที่จะเป็บอส เพราะบอสเป็คนเดียวที่พยายามหาเื่เขาตลอดเวลา พรึ่บ ฉีกขวาก!!! จดหมายถูกดึงไปจากมือวินและฉีกให้ขาดเป็ชิ้นพร้อมกับทิ้งลงถังขยะ
"ข้อความไร้สาระ จะไปสนใจทำไม!!"
"เฉินนี่นายไปไหนมาอ่ะ? เมื่อกี้ฉันหาทั่วห้องแล้วก็ไม่เจอนายนี่!!"
"พอดีฉันแอบไปที่ระเบียง ตอนแรกฉันคิดว่าแม่นายมาไง นายอยากให้แม่นายมาเจอฉันกับนายนอนด้วยกันหรือไง?"
"แต่ฉันก็เดินไปหาแล้วนะ เมื่อกี้ก็ไม่เจอนายนี่ นายแอบอยู่ตรงไหนหรอ ทำไมฉันไม่เห็น?"
"ฉันจะแอบอยู่ตรงไหนมันไม่สำคัญหรอก ว่าแต่นายเถอะ รู้สึกยังไงที่ได้รับจดหมายแบบนี้?"
"ฉันว่าต้องเป็ฝีมือของบอสแน่ๆ เขาคงจะเคืองที่ฉันไปสนิทกับแก้วชามากเกินไปน่ะ"
"ฉันว่าไม่นะ..เพราะข้อความในจดหมายเป็ข้อความเตือน แล้วไม่ได้มีที่ท่าว่าคนที่เขียนจดหมายจะมาทำร้ายนายเลยนะ"
"นายคิดแบบนั้นหรอ? เฮ้อ!!แต่ถึงยังไงฉันก็คิดว่าเป็บอสอยู่ดี"
"แล้วนายจะเอายังไง นายจะย้ายโรงเรียนหรอ?" วินมองตาเฉินสลับกับก้มหน้าลงต่ำ เขามองพื้นอย่างลังเล ในตอนนั้นคิดอยู่ในใจว่าถ้าเขาย้ายโรงเรียนอีก ความฝันที่จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวของเขานั้น มันก็ห่างไกลออกไปริบหรี่อีกแล้ว
"ไม่!!ฉันจะไม่ยอมทำร้ายความฝันของตัวเองเด็ดขาด ต่อให้บอสจะมาในรูปแบบไหน ฉันก็จะสู้!!" เฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาตบบ่าวินเบาๆ
"ทำไมคนขี้กลัวอย่างนาย ถึงคิดอยากจะสู้ล่ะ อีกฝ่ายเป็ถึงนักเลงที่มีลูกน้องมือซ้าย มือขวาเลยนะ นายตัวกะเปี๊ยกแค่เนี้ยจะไปสู้เขาไหวหรอ?"
"ไหวสิ!!.ก็ฉันมีนายอยู่ด้วยทั้งคนนิ นายคงไม่ปล่อยให้แฟนของนาย โดนคนอื่นทำร้ายได้หรอกมั้ง"
"อ้าว..นี่ยอมรับแล้วเหรอว่าเป็แฟนฉัน เห็นแต่ก่อนปากแข็งนักนี่"
"ฉันยอมรับมันก็ดีมากแล้วไม่ใช่หรอ ยังจะมาพูดจากวนประสาทฉันอีกทำไม? หรือว่านายอยากจะเป็แค่เพื่อน ก็ได้นะ!"
"เพื่อนบ้าอะไร!!ไม่มีเพื่อนที่ไหนหรอก ที่มีอะไรกันน่ะ อิอิ"
"ไอ้บ้า!!ว่าแต่ทำไมคุณลุงคนนั้น ถึงรู้ที่อยู่ของฉันแล้วเอาจดหมายมาให้ถูกล่ะ แถมยังรู้จักชื่อของฉันด้วย"
"ฉันว่าเขาคงถูกจ้างมาแหละ ไม่มีอะไรหรอกคิดมาก ไปนอนเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเรียนแต่เช้า"
"เดี๋ยวเฉิน..ขอบคุณนะที่ไม่ทิ้งฉัน ในวันที่ฉันกำลังลำบาก"
"นี่จะทำตัวซึ้งให้ฉันร้องไห้ใช่ไหม ทำน้ำตาคลอเบ้าแบบนี้อยากให้ฉันร้องตามใช่ไหม พอเลยเก็บน้ำตาเข้าที่แล้วไปนอนเดี๋ยวนี้"
"อะไรของนายเนี่ย มีความรู้สึกหรือเปล่า ฉันก็แค่ขอบคุณที่นายอยู่กับฉันในเวลาที่ฉันไม่มีใครแค่นั้นเอง ไม่ได้จะพูดซึ้งอะไรซะหน่อย" เฉินไม่ตอบอะไรกลับรีบเดินวนกลับมานอนเตียงอีกฝั่งและหลับไปโดยที่ไม่สนใจคนที่กำลังยืนหงุดหงิดอยู่เลย
"นี่ไม่คิดจะฟังกันบ้างหรอ ฉันคุยกับนายอยู่นะ!ชิ!" เมื่อวินเห็นว่าเฉินไม่สนใจแถมยังนอนหันหลังให้ เขาก็รีบเดินสาวเท้างกๆไปนอนที่เตียงอีกฝั่ง โดยไม่ลืมที่จะกระแทกเตียงให้สั่นไหว เพื่อให้เฉินรับรู้ได้ว่าเขากำลังหงุดหงิดเฉินอยู่ วินพยายามกวนทุกอย่างให้เฉินรู้สึกตัวและนอนไม่หลับ เเต่ทว่านอกจากเฉินจะไม่สนใจแล้ว เขายังแถมเสียงกรนมาให้วินหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมอีก วินที่เห็นว่าทำทุกอย่างแล้วแต่เฉิน ก็ดูจะไม่สนใจอะไร เขาจึงตัดใจและพลิกตัวนอนหันหลังให้เฉินไป
เช้าวันต่อมา ร่างเล็กยังนอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความขี้เซา เสียงกรนเบาๆฟังเเล้วทำเอาอีกคนอดที่จะขำออกมาไม่ได้ ในตอนนั้นกลิ่นอะไรบางอย้่งมันลอยมาเตะจมูก ทำให้เขาต้องลุกขึ้นจากเตียงอัตโนมัติ
"หอมอ่ะ ไม่เคยได้กลิ่นเเบบนี้มาก่อนเลย..กลิ่นอะไรนะหอมจัง?" วินเดอนตามกลิ่นไปจนถึงครัวทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา กึ่ก!! โอ้ย!! กำปั้นกนาเคาะลงที่หน้าผากของวินจนเขาสะดุ้งตื่นจากความฝัน วินลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่า เฉินอยู่ในชุดนอนพร้อมกับมีผ้ากันเปื้อนใส่อยู่ เขาถือมีดและหันมาทางวิน วินถอยหลังออกไปด้วยความใ เพราะตอนนี้เขากับมีดอยู่ห่างกันแค่ไม่ถึงคืบเอง
"นี่นายกำลังทำอะไรอยู่อ่ะ แล้วทำไมถึงคิดแบบนั้น!!"
"ฉันต้องถามนายมากกว่า ว่าทำไมนายถึงเดินละเมอเข้ามาในนี้ได้ ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตรายแค่ไหน ที่นี่มีทั้งของมีคมแล้วไหนจะไฟอีก"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจป่ะ ก็ฉันได้กลิ่นอะไรหอมๆแล้วร่างกายฉันมันก็เดินเข้ามาที่นี่อัตโนมัติ ว่าแต่นายกำลังทำอะไรอยู่หรอ?"
"คนที่เขาเข้ามาในครัว เขาทำอะไรกันน่ะ ประกอบรถยนต์หรอ?"
"ที่ฉันถามอ่ะ ฉันหมายถึงว่านายกำลังทำอะไรกิน ทำไมมันถึงมีกลิ่นหอมดูน่ากินขนาดนี้!"
"อ๋อ..ฉันทำ(มูล่า)อยู่น่ะ"
"มูล่า? มูล่าคืออะไรอ่ะ เป็อาหารชาติไหนกันฉันไม่เคยเห็นได้ยินชื่อเลย?"
"ชาติที่แล้วมั้ง!! เดี๋ยวฉันทำเสร็จ นายก็ได้ชิมเองแหละ ไปนั่งรอที่โต๊ะไป อย่ามาเดินเกะกะเดี๋ยวนี้"
"แหมๆๆวันนี้คิดยังไงถึงทำกับข้าวให้ฉันกินล่ะ ปกติมีแต่ออกไปซื้อโจ๊กหรือไม่ ตอนนี้นายก็จะยังนอนไม่ตื่นอยู่บนเตียงเนี่ย"
"อาจจะเป็เพราะว่า ฉันล้มในห้องน้ำแล้วสมองเสื่อมล่ะมั้ง ก็เลยลุกมาทำอะไรที่ไม่เคยทำน่ะ พอใจหรือยัง? ถ้าพอใจแล้วก็ออกไปนั่งรอข้างนอกเงียบๆไป" วินทำหน้างงและเพียงพอด้วยความสงสัยว่าทำไมจู่ๆเฉินถึงได้ลุกมาทำอะไรแบบนี้ เพราะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นว่าเฉินจะเข้าครัวเลยและอาหารที่เฉินทำมันก็มีกลิ่นที่หอมแปลกๆอย่างที่วินไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อนเลย มูล่ามันคืออาหารประเภทไหนกันมาติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
930
