โซนมรณะ

1. ความเงียบที่ไม่น่าไว้ใจ

ไคโตะเดินฝ่าซากเมืองที่จมน้ำ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความกดดัน

หลังจากเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวแรก เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่สามารถอยู่ลำพังได้ตลอดไป

แต่ในขณะเดียวกัน… เขาก็ไม่สามารถไว้ใจมนุษย์ได้เช่นกัน

เสียงลมพัดผ่านอาคารที่แตกหัก น้ำที่ไหลซึมผ่านซากถนน เงียบจนน่าขนลุก

เขามองไปรอบ ๆ หูเงี่ยฟังเสียงอะไรที่ผิดปกติ ต้องแน่ใจว่ามันจะไม่มีอะไรพุ่งเข้าใส่เขาอีก

ข้างหน้า… มีซากซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็ก ป้ายหล่นลงมาขวางประตูทางเข้า

"ที่นั่นอาจจะมีของกินเหลืออยู่…"

เขาตัดสินใจเข้าไปข้างใน

2. ในเงามืดของซูเปอร์มาร์เก็ต

ข้างในเงียบสนิท ไคโตะเดินย่องอย่างระมัดระวัง ไฟฟ้าถูกตัดไปหมดแล้ว แต่ยังมีแสงแดดลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่างที่แตก

กลิ่นอับของความชื้นปะปนกับกลิ่นเน่าเสีย

เขากวาดตามองรอบ ๆ ชั้นวางสินค้า ของเกือบทั้งหมดถูกกวาดไปแล้ว แต่เขายังเห็น ขวดน้ำเปล่าตกอยู่บนพื้น

เขารีบก้าวไปหยิบมันขึ้นมา…

"โชคดีหน่อยที่ยังมีน้ำเหลืออยู่"

จากนั้นก็รีบเดินไปสำรวจโซนอาหารแห้ง เขาพบ มาม่าห่อหนึ่งที่ยังไม่ถูกแตะต้อง

"ต้องเก็บไว้…"

ขณะที่เขากำลังจะเดินออกไป…

"อึก… แค่ก…"

เสียงไอแ๵่๭ ๆ ดังขึ้นจากด้านในสุดของร้าน

เขาไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ที่นี่…

3. คนแปลกหน้าที่ซ่อนตัว

ไคโตะหันไปมองต้นเสียง เขาเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ มือล้วงมีดพกที่เขาเก็บได้มาจากบ้านก่อนหน้านี้

เสียงไอนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ที่มุมห้องด้านในสุด เขาเห็นเงาของใครบางคนกำลังนั่งพิงกำแพง

ไคโตะหยุดอยู่ที่ระยะปลอดภัย "ใครน่ะ!?"

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงหายใจหอบหนัก

เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น…

ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนเก่า ๆ นั่งกอดเข่าอยู่

เธอซีดมาก… ดวงตาโหลลึก… มือข้างหนึ่งกุมแผลที่ท้องของเธอ

ไคโตะขมวดคิ้ว "เธอ…โดนอะไรมา?"

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วย ความหวาดกลัว

"พวกมัน…" เธอพยายามพูด "มันขึ้นมาจากน้ำ… พวกมันกัดฉัน…"

"อะไรนะ!?"

ไคโตะถอยหลังไปหนึ่งก้าว "เธอโดนพวกมันกัดเหรอ!?"

เธอส่ายหน้าแรง ๆ "ไม่นะ! ฉันรอดมาได้… แต่… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้นานแค่ไหน"

4. ความลังเล… และการตัดสินใจ

ไคโตะมีสองทางเลือก

ทิ้งเธอไว้ที่นี่ แล้วหนีไปคนเดียว

ช่วยเธอ แม้ว่าเธออาจจะเป็๞ภาระ

แต่ในโลกนี้… ไม่มีใครรอดคนเดียวได้ตลอดไป

ไคโตะขบฟันแน่น ตัดสินใจประคองเธอขึ้นมา

"ไปกับฉัน ถ้าอยากรอด"

เธอมองเขาด้วยแววตา๻๷ใ๯ ก่อนจะพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

"ฉันชื่อ… อายะ"

5. ไม่มีที่ปลอดภัยอีกต่อไป

ไคโตะพยุงอายะออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เขาหวังว่า พวกสัตว์ประหลาดจะไม่ดักรออยู่ด้านนอก

แต่เมื่อพวกเขาออกมาถึงถนน…

เสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้น

ไคโตะหยุดนิ่ง ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ… ดังก้องมาตามถนน

เขาหันไปมอง และสิ่งที่เห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

สัตว์ประหลาด… สองตัว

พวกมัน กำลังยืนจ้องพวกเขาอยู่

และในดวงตาสีแดงเรืองรองของมัน…

เขาเห็นเพียงความหิวโหย