ตอนที่ 34 พบเ้าเมื่อใด ทุบตีเมื่อนั้น
“ใครนั่น เสียงดังวุ่นวายอันใด หุบปากเดี๋ยวนี้!”
แม่เฒ่าหลิวเดินไปเปิดประตูด้วยความโกรธ เมื่อเห็นว่าเป็หลิวต้าหลาง สีหน้านางก็อ่อนโยนลง แต่เมื่อเห็นหลิวซื่อหลางจับชายเสื้อหลิวต้าหลางไว้แน่น นางก็โกรธมาก
ใบหน้าของนางเหี้ยมเกรียม ด้วยยังคงจำเหตุการณ์ที่เ้าเด็กบ้านี่พามารดามาถึงหน้าประตูได้ นางก้าวเข้าไปตบหลิวซื่อหลางอย่างแรง โดยไม่เอ่ยคำใดสักคำ
“หลิวซื่อหลาง ข้าบอกแล้วว่าเ้าไม่ได้รับอนุญาตให้มาบ้านของข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะตีเ้าทุกครั้งที่เจอ”
หลังจากพูดจบ นางก็ไม่สนใจหลิวซื่อหลางที่ถูกตบ แต่มองไปที่หลิวอู่นีที่ถูกหลิวต้าหลางอุ้มไว้ ด้วยท่าทางกระตือรือร้น “โอ้ หลานสาวที่รักของย่า อู่นี คนดีของย่า หายจากอาการาเ็แล้วหรือยัง?”
“ส่วนเ้า ต้าหลาง เ้าเด็กบ้า เ้าอุ้มน้องสาวไว้แบบนี้ ไม่คิดว่านางจะอึดอัดบ้างหรือ รีบวางอู่นีลงเร็วเข้า”
เมื่อเห็นท่าอุ้มอันหยาบคายของหลิวต้าหลาง นางก็อดไม่ได้ที่จะตวาดแหว บอกให้เขานุ่มนวลขึ้น ราวกับว่ากำลังรักษาสมบัติล้ำค่า
ฮึ ถ้ามันเสียหายขึ้นมา มันก็ไร้ค่า
หลิวต้าหลางกลอกตา แล้วแบมือไปทางแม่เฒ่าหลิว “ท่านย่า...”
อ้วก!
ก่อนที่หลิวต้าหลางจะพูดจบ หลิวอู่นีก็ก้มตัวอาเจียนไปทางแม่เฒ่าหลิว
เสียงอาเจียนดังขึ้น แม่เฒ่าหลิวโดนหลิวอู่นีอาเจียนรดทั่วตัว กลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยคลุ้งในอากาศ เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ทุกคนมองแม่เฒ่าหลิวด้วยความใ
หลังจากที่หลิวอู่นีอาเจียนออกไปแล้ว ท้องไส้ที่แต่เดิมปั่นป่วนก็รู้สึกดีขึ้น
แต่เมื่อเห็นอาเจียนสีเหลืองขาวบนตัวของแม่เฒ่าหลิว ใบหน้านางก็ซีดเผือด ตัวสั่นเทา “ท่านย่า ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้า...”
หลิวอู่นีหวาดกลัวเกินกว่าจะพูดอะไร น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
วินาทีถัดมา เหมือนร่างนางหดเล็กกระจ้อยร่อย นางทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ร้องไห้ตัวสั่นสะท้าน “อย่า... อย่าตีข้านะ… ข้า ข้าผิดไปแล้ว ฮือๆ...”
ฮือๆ คราวนี้ย่าจะทุบตีนางจนตายแน่นอน ฮือๆ...
หลิวซื่อหลางกลับมามีสติอีกครั้ง เขาไม่สนใจความเ็ปบนซีกหน้าจากการถูกตบ รีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อปกป้องหลิวอู่นี “ท่านย่า อู่นีไม่ได้ตั้งใจ ท่าน ท่านจะตีนางไม่ได้ นางยังมีแผลที่หัวอยู่”
ใบหน้าของแม่เฒ่าหลิวเหยเกด้วยความขยะแขยง อยากจะตบหลิวอู่นีที่อาเจียนรดตัวนางนัก แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตน นางจึงต้องกัดฟันผลักหลิวซื่อหลางออกไป แล้วพยายามเล่นบทอ่อนโยนใจดีขณะมองหลิวอู่นี
“อู่นีเอ๋ย เ้าเป็หลานสาวที่ย่ารักที่สุด เหตุใดย่าต้องตำหนิหรือทุบตีเ้าเพราะเื่เล็กน้อยเช่นนี้ด้วย? เ้าไม่ต้องห่วง ย่าไม่ว่าหรอก มาเถอะ ย่าจะพาเ้ากลับบ้าน”
พูดจบ นางก็เอื้อมมือไปจูงหลิวอู่นีที่มีสีหน้าประหลาดใจ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้านาง “เด็กดี กลับบ้านกันเถอะ”
หลิวอู่นีตกตะลึง นี่ นี่คือย่าของนางตัวจริงหรือเปล่า?
ท่านย่าใจดีถึงเพียงนี้ั้แ่เมื่อใด?
หลิวซื่อหลางก็สับสน เขาไม่เคยเห็นย่าของเขาปฏิบัติต่อใครอย่างใจดีขนาดนี้มาก่อนไม่ใช่หรือ?
แต่เมื่อเห็นนางจูงอู่นีที่กำลังสับสนเข้าไปในบ้าน หลิวซื่อหลางก็ตื่นตระหนก และวิ่งไปจับมือหลิวอู่นีไว้ “อู่นี...”
เพียะ!
มือของแม่เฒ่าหลิวฟาดไปที่หลังมือของหลิวซื่อหลางโดยไม่ลังเล นางจ้องมองเขาอย่างดุร้าย “ออกไป!”
จากนั้นก็จูงหลิวอู่นีเดินเข้าไป แล้วบอกให้หลิวต้าหลางที่กำลังเดินตามอยู่ไปปิดประตู
หลังจากที่ประตูถูกลงกลอน แม่เฒ่าหลิวก็ปล่อยมือของหลิวอู่นีด้วยท่าทางรังเกียจ แล้วบอกให้นางกลับเข้าไปพักผ่อนในห้อง ขณะที่นางไปล้างอาเจียนบนร่างกาย
อาเจียนติดเต็มตัว น่าขยะแขยงแทบตาย
ถ้าไม่ใช่เพื่อเงิน คงตบนังเด็กนั่นล้มคว่ำไปแล้ว
“ท่านย่า!”
เมื่อหลิวต้าหลางเห็นแม่เฒ่าหลิวกำลังจะจากไป เขาก็รีบวิ่งตามนางไป แล้วยื่นมือไปหานางด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “ท่านย่า ท่านลืมอันใดบางอย่างไปหรือเปล่าขอรับ?”
แม่เฒ่าหลิวรีบล้างอาเจียนที่น่าขยะแขยงบนตัวอย่างใจจดใจจ่อ แต่จิตใจไม่ได้คิดเื่นี้ นางถามว่า “อันใด?”
หลิวต้าหลางรู้สึกไม่พอใจ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ “ท่านย่า แน่นอนว่าต้องเป็เงินน่ะสิ ท่านแกล้งหลอกข้าหรือ?”
หากไม่ใช่เพราะเงิน เหตุใดเขาต้องอุ้มอู่นีกลับมาด้วย?
เขาก็ถูกนางข่วนเช่นกัน และตอนนี้ก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่าง
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รู้สึกทันทีว่าตนเองขาดทุน จึงจ้องมองแม่เฒ่าหลิวด้วยสายตาแน่วแน่ “ท่านย่า เมื่อครู่ท่านก็เห็นแล้วว่าข้าแบกนางขึ้นหลังมา ดังนั้นท่านต้องเพิ่มเงินค่าลำบากให้ข้าอีกสิบอีแปะ รวมเป็ยี่สิบอีแปะ เอามาเลยขอรับ”
ยี่สิบอีแปะ!
แม่เฒ่าหลิวถึงกับเต้นผาง “ต้าหลาง เ้ามันคนหน้าเื เ้า…”
“ท่านย่า ให้ข้าหน่อยเถอะขอรับ มันก็แค่ยี่สิบอีแปะเท่านั้น ข้ารู้ว่าท่านพอจะมีอยู่บ้าง ให้ข้าเถอะขอรับ” หลิวต้าหลางรบเร้าด้วยท่าทางเหมือนเด็กน้อย
“เ้าบ้า!”
แม่เฒ่าหลิวถอนหายใจ หยิบเงินยี่สิบอีแปะออกมาจากกระเป๋า แล้วส่งให้เขา เมื่อเห็นเขารีบหยิบมันวิ่งหนีไป นางก็อดไม่ได้ที่จะขอให้เขาเก็บเงินไว้บางส่วน
ภาพนี้อยู่ในสายตาของหลี่ซิ่วเจวียน นางอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด “ท่านแม่ ท่านใจดีกับหลิวต้าหลางจริง ๆ ขอยี่สิบอีแปะนี่ก็มากเกินไป”
ฮึ่ม ให้เขาไปก็เหมือนบริจาคให้บ่อน เก็บไว้ซื้อเนื้อมากินยังจะดีกว่าไม่ใช่หรือ?
แค่คิดก็ทำให้เสียดายแล้ว
“นี่คือเงินของข้า ข้าสามารถมอบให้ใครก็ได้ที่ข้า้า เ้าจะมาควบคุมไม่ได้ อีกทั้งข้ายังให้ลูกชายของเ้าไม่พออีกหรือ นังคนไม่รู้จักพอ!”
แม่เฒ่าหลิวจ้องมองนางก่อนไปอาบน้ำ หลี่ซิ่วเจวียนโกรธมาก จนบีบเปลือกถั่วลิสงในมือจนแหลก
นังแก่หนังเหี่ยว ถ้าไม่ใช่เพราะพอจะมีเงินอยู่บ้าง ใครหน้าไหนจะสนใจเ้า!
นางก้มมองพื้น แล้วกรีดร้องสุดเสียงทันที
“หลิวซานนี เ้าไปตายที่ไหน ออกมาทำความสะอาดลานบ้าน ได้ยินหรือไม่”
“หลิวซานนี!”
……
หลิวอู่นีเข้าไปในห้องของแม่เฒ่าหลิว นางนั่งนิ่งบนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าตอนนี้นางยังคงสงสัยท่าทางของแม่เฒ่าหลิวไม่หาย
ทั้งที่อาเจียนเลอะตัวท่านย่าไปหมด แต่ท่านย่ากลับไม่ดุเลย ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่
อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นหยิกหน้าตัวเอง เจ็บ แสดงว่าไม่ได้ฝันไป
เมื่อหลิวซานนีเดินเข้ามาก็บังเอิญเห็นเข้าพอดี มุมปากนางกระตุก ขณะนึกในใจว่าคนโง่ หยิกตัวเองแบบนั้นจะไม่เจ็บได้อย่างไร
หลิวอู่นีรู้สึกดีใจเล็กน้อยเมื่อเห็นนาง “พี่หญิงสาม!”
“อู่นี เ้าไม่ควรกลับมา”
คำพูดของหลิวซานนีเหมือนอ่างน้ำเย็นที่เทรดลงบนหัวของหลิวอู่นี
หลิวอู่นีมองใบหน้าของหลิวซานนีที่เต็มไปด้วยาแใหม่ผสมกับาแเก่าด้วยความประหลาดใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “พี่หญิงสาม ท่านย่าดีขึ้นแล้ว”
ดีขึ้นงั้นหรือ?
สุนัขไม่อาจเลิกกินอาจมได้
หลิวซานนีมีสีหน้าเฉยเมย ขณะที่นางกำลังจะพูด ก็ถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดของหลี่ซิ่วเจวียนนอกห้อง จากนั้นหลี่ซิ่วเจวียนก็มาปรากฏตัวที่ประตูห้องด้วยความโกรธ
“หลิวซานนี นังเด็กบ้า เ้ามัวมาทำอันใดในห้องนี้? รีบออกไปทำงาน หากยังมาอยู่ที่นี่ต่อ แล้วส่งผลต่อการฟื้นตัวของอู่นี ก็คอยดูว่าข้าจะจัดการกับเ้าอย่างไร ออกไปซะ”
หลี่ซิ่วเจวียนจ้องมองหลิวซานนีด้วยสีหน้าดุร้าย นังเด็กคนนี้ร้ายกาจมาก นางไม่อาจปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปได้
“ไม่ทำ!” หลิวซานนีเย้ยหยัน “อย่าแม้แต่จะคิดสั่งให้ข้าทำงาน เ้าไม่มีสิทธิ์”
“เ้า…”
“อู่นี ไป ตามข้ามา” หลิวซานนีเมินหลี่ซิ่วเจวียนที่หน้าแดงด้วยความโกรธ แล้วยื่นมือไปทางหลิวอู่นี นาง้าส่งน้องสาวออกจากกองไฟ
แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดพวกนั้นถึงพาอู่นีกลับมา แต่ต้องมีเจตนาไม่ดีแน่นอน
หลิวอู่นีมองมือของหลิวซานนีด้วยความประหลาดใจ
โอกาสกำลังจะหลุดลอยไปหรือ?
นางไม่มีวันยอมเด็ดขาด!
หลี่ซิ่วเจวียนรีบวิ่งไปหาหลิวซานนีด้วยสีหน้าดุร้าย แล้วปัดมือนางออกไป “นังเด็กสารเลวหลิวซานนี เ้ามันชั่วจริง ๆ เ้าสนับสนุนให้อู่นีหนีออกจากบ้าน ข้าจะทุบตีเ้าให้ตาย!”
ใบหน้าของหลิวซานนีเปลี่ยนเป็เ็า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมอง
...............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
ซานนีมีแผนอะไรให้น้องสาวออกจากบ้านก็ทำเถอะค่ะ
ไหหม่า(海馬)
4K
