บทที่ 20
ช่วยชีวิต
หลังจากที่ใช้เวลาอยู่ในมิติเป็เวลานาน มู่หรงเสวี่ยก็กลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในภวังค์ เธอมักจะปรับตัวในตอนที่อยู่โรงเรียนไม่ค่อยได้ และเธอจำเป็ต้องศึกษาวิชาแพทย์
ตอนแรก มู่หรงเสวี่ยศึกษาวิชาแพทย์เพราะ้าปกป้องตัวเอง แต่ตอนนี้กลับเธอตกหลุมรักมันเข้าแล้วจริงๆ
นอกจากนี้ มันยังทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นและสามารถปกป้องครอบครัวได้
มู่หรงเสวี่ยไม่้ามีชีวิตอยู่ด้วยความเกลียดชัง เธอ้าทำในสิ่งที่มีความหมาย และการศึกษาวิชาแพทย์ก็เป็หนึ่งในนั้น
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อ ‘กู่ิ’ มู่หรงเสวี่ยกดปุ่มรับสายในทันที จากนั้น เสียงของกู่ิก็ดังขึ้น
"คุณหนูครับ ขั้นตอนเบื้องต้นของบริษัทเจวี๋ยลี่กรุ๊ปเสร็จแล้วครับ ที่ตั้งของสำนักงานใหญ่อยู่ในอาคารเดี่ยวในย่าน B ใจกลางเมือง ส่วนร้านค้าของเป่าหยู ผมซื้อสองร้านที่อยู่ติดกันในถนนโบราณระหว่างนั้น ผมไปดูร้านมาแล้วครับ ตอนนี้ร้านกำลังปิดปรับปรุงอยู่ ผมคิดว่าน่าจะใช้เวลาในการเปิดร้านได้อีกประมาณสองอาทิตย์ ผมได้คัดเลือกพนักงานมาพอสมควรครับ แต่ผมต้องถามคุณหนูก่อนว่า คุณหนูจะนำหยกมรกตมาวางขายหน้าร้านเมื่อไหร่ครับ? หรือคุณหนูจะให้ผมเป็คนจัดการเื่นี้ดีครับ?"
มู่หรงเสวี่ยใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอยังเหลือหยกอยู่แค่ชิ้นเดียวเท่านั้น เห็นที เธอควรจะไปสวนหินพนันอีกรอบซะแล้วสิ
"คุณกู่ิคะ ถ้าพรุ่งนี้คุณว่าง เราไปที่สวนหินพนันกันดีไหมคะ ฉันจะไปซื้อหินหยกสักหน่อย"
กู่ิประหลาดใจเล็กน้อย นี่ คุณหนูกำลังจะบอกว่าหยกทั้งหมดที่อยู่ในร้าน มาจากการพนันใช่ไหมครับ?
แต่ในเมื่อ มันเป็ความ้าของอีกฝ่าย เขาก็จะไม่ตั้งคำถามเกี่ยวกับการตัดสินใจของสุภาพสตรี
"ครับ พรุ่งนี้ผมว่าง" เขาไม่เข้าใจว่าทำไม เขาถึงได้ไว้วางใจในผู้หญิงคนนี้
กู่ิไม่เข้าใจความรู้สึกคลุมเครือที่เกิดขึ้นเลยสักนิด ไม่ว่าอีกฝ่ายจะบอกอะไรเขาหรือสั่งให้เขาทำอะไร เขาก็จะเชื่อและทำตามในทันที เขาจะใช้ความพยายามทั้งหมดและไม่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องผิดหวังในตัวเขาเด็ดขาด!
หลังจากได้คำตอบจากกู่ิ มู่หรงเสวี่ยวางสายและเดินไปที่ห้องเรียนแบบคนอารมณ์ดี โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่า ตอนนี้มีดวงตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอจากต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังเธอ
เมื่อมาถึงห้องเรียน มู่หรงเสวี่ยก็ได้ฟังเสียงบ่นของโม่อ้ายลี่ว่า ทำไมเธอต้องสอบย่อยอาทิตย์หน้าด้วย อะไรทำนองนั้นไม่หยุดเลย...
...
หา? อะไรนะ!? สอบย่อยเหรอ! ลืมไปเลย!! กรี๊ดดดดดด!!!!!
มู่หรงเสวี่ยที่หมกมุ่นอยู่กับการศึกษาวิชาแพทย์ ลืมเื่สอบย่อยที่กำลังจะมาถึงซะสนิท
ทันใดนั้น เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมาที่ร่างของเธอ จากนั้นก็เปลี่ยนให้เธอกลายเป็ก้อนน้ำแข็งไปในทันที
โม่อ้ายลี่ที่นึกสนุกลองเอานิ้วจิ้มๆที่ตัวมู่หรงเสวี่ย จู่ๆเสียงดังเปรี๊ยะในความคิดก็ดังขึ้น อ๊ะ! ก้อนน้ำแข็งแตกแล้ว!
"เอาน่า ก็แค่สอบย่อย ฉันยังไม่เคยสอบผ่านเลย ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย!" โม่อ้ายลี่ตอบแบบไม่สนใจอะไร
เดี๋ยวนะ โม่อ้ายลี่ นี่ เธอภูมิใจกับคำว่าสอบตกขนาดนั้นเหรอ?! เธอไปเอาความมั่นใจมาจากที่ไหนเนี่ย!!! การมองโลกแบบนี้ดูจะไร้ความรับผิดชอบไปหน่อยแล้ว!!!
ตอนนี้ ในหัวของมู่หรงเสวี่ยมีแต่เส้นสีดำขดอยู่เต็มไปหมด โอ๊ยยย! ปวดหัวจัง!!
ฉันจะต้องสอบให้ได้คะแนนเยอะๆให้ได้เลย คอยดู!
ในชีวิตที่แล้ว เสี่ยวเข่อลี่มักจะลากเธอไปเที่ยวตอนที่เธออยากทบทวนหนังสือตลอด แถมคืนก่อนสอบ ยังเอานมอุ่นๆมาให้เธอดื่มอีก ทำให้เธอหลับเป็ตาย จนพลาดการสอบสองครั้งของวันถัดไป
เมื่อผลการสอบออกมา เธอจึงได้อันดับท้ายๆของชั้นไปโดยปริยาย ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนั้น คะแนนของเธอถูกป่าวประกาศไปทั่วโรงเรียน แถมยังมีคนตั้งฉายาให้เธอว่า คุณหนูกลวงโบ๋ อีก!
ส่วนเสี่ยวเข่อลี่ เธอสอบได้ที่หนึ่งของชั้น เพราะพวกเธอตัวติดกันตลอดเวลา หลายคนจึงเปรียบเทียบเธอกับอีกฝ่าย และบอกว่า เสี่ยวเข่อลี่เหมือนบุตรสาวคนโตของตระกูลมู่หรงมากกว่ามู่หรงเสวี่ยเสียอีก! น่าเจ็บใจจริงๆ!
ฉันอยากรู้จริงๆว่าเื่ทั้งหมด เธอเป็คนวางแผนใช่ไหม เสี่ยวเข่อลี่ เธอช่างเป็คนที่มีชั้นเชิงจริงๆ ฉันขอชื่นชมเธอจากใจเลย
แต่ในเมื่อมู่หรงเสวี่ยได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แล้วอย่างนี้ จะให้เธอยอมให้เื่แบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำสองได้ยังไงล่ะ?
โชคดีที่ตอนนี้ เธอยังไม่ลืมเื่นี้ แล้วก็โชคดีมากที่เธอมีมิติลับอยู่ ที่นั่นมีเวลามากพอให้เธอได้ทบทวนบทเรียนที่กำลังจะสอบในเร็ววัน
มู่หรงเสวี่ยพอจะจำการสอบครั้งก่อนได้รางๆ สำหรับนักกินอย่างโม่อ้ายลี่ที่ไม่สนว่าคะแนนจะออกมาดีหรือไม่ดีก็ตามแต่
แต่เมื่อถึงเวลาอันสมควร เธอจะแบ่งบันทึกของตัวเองและน้ำแห่งจิติญญาให้เธอดื่ม เพราะมันสามารถพัฒนาความทรงจำของเธอได้
"เธออย่าพูดจาเหลวไหลสิ รีบๆอ่านหนังสือได้แล้ว ถ้าวันนั้นมีคนสอบตก ฉันจะไม่พาไปกินอาหารอร่อยๆนะ"
นักกินบางคนเริ่มร้องโหยหวนเมื่อได้ยินว่าตัวเองจะอดกินของอร่อย! ชีวิตฉันขาดอาหารไม่ได้นะ! แง้!
มู่หรงเสวี่ยที่ี้เีจะใส่ใจอีกฝ่าย ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไป
ในตอนเย็น หลังที่โรงเรียนเลิก มู่หรงเสวี่ยที่กลับ อะพาร์ตเมนต์ก็อาบน้ำอาบท่าในทันที
หลังจากเปลี่ยนเป็ชุดลำลองแล้วเธอเดินไปที่ระเบียงเพื่อดูแสงไฟหลากสีที่ส่องสว่างในตอนกลางคืน สายลมที่กระทบเส้นผมยาวๆ ทำให้เธอรู้สึกสงบมาก
ทันใดนั้น บนท้องฟ้า ก็มีร่างหนึ่งบินมาทางเธอด้วยความเร็ว ตอนแรกมองห่างๆ เธอคิดว่ามันคือนกตัวหนึ่ง แต่เมื่อมันเริ่มขยับเข้ามาใกล้ๆ กลับเห็นว่านั่นคืุ์!
มู่หรงเสวี่ย เธอตาฝาดรึเปล่า? โลกนี้มีเื่ลี้ลับอยู่จริงๆเหรอ เธอถึงได้เห็นใครก็ไม่รู้บินมาหาเธอแบบนี้เนี่ย
ในไม่ช้า คนคนนั้นก็พุ่งมาทางเธอจริงๆ มู่หรงเสวี่ยใ ที่คนคนนั้นได้ทิ้งน้ำหนักและร่วงลงสู่พื้น กลิ่นคาวเืโชยมาทางเธอ
นอกจากนี้ยังมีเครื่องกลอยู่ด้านหลังเขาที่คล้ายกับปีกนก ประมาณว่ามันน่าเป็เทคโนโลยีชั้นสูง ไม่แปลกที่มันจะบินบนท้องฟ้าได้
ว่าแต่ ทำไมหมอนี่ถึงได้เจ็บตัวได้ละเนี่ย?
กลิ่นคาวเืที่ส่งกลิ่นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดูท่าเขาจะเจ็บเอาการ แต่ปัญหาของเื่คือคนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาน่ะสิ
ความคิดของมู่หรงเสวี่ยกำลังตีกัน ประเด็นคือเธอจะช่วยหรือไม่ช่วยเขาดีล่ะ ถ้าเธอเป็คนดียื่นมือไปช่วย แล้วคนที่เธอช่วย เขาเป็คนไม่ดี เธอจะทำยังไงล่ะ?
อ๋า สับสนไปหมดแล้ว ความคิดในหัวตีกันไม่หยุดเลยเนี่ย!
ช่วยก็ได้! ผู้ศึกษาวิชาแพทย์อย่างเธอจะทนเห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาได้ยังไงเล่า!?
มู่หรงเสวี่ยจัดการลากชายคนนั้นออกมาจากระเบียง แล้วตรงไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่น
เฮ้อ! ให้มันได้อย่างนี้สิ...
ในตอนที่เธอปล่อยมือจากเขา ทำให้ร่างของอีกฝ่ายกระแทกกับพื้น
ตุ้บ!
มู่หรงเสวี่ยค่อยๆเปิดผ้าคลุมที่ปิดใบหน้าของผู้ชายคนนั้นด้วยมือเปล่า เขาดูเหมือนนักเลงที่หน้าตาดี ดูจากหน้าตาแล้วน่าจะอายุประมาณ 25 เห็นจะได้
ถึงใบหน้าของอีกฝ่ายจะซีดไปหน่อย แต่เขาก็ไม่สามารถเก็บซ่อนใบหน้าที่ซื่อตรงได้เลย
แอ่งเืขนาดใหญ่อยู่บริเวณอก ดูเหมือนว่าาแจะอยู่ด้านหน้า มู่หรงเสวี่ยปลดเสื้อคลุมของชายคนนั้นอย่างระมัดระวัง
าแที่น่ากลัวและไม่น่ามองได้ปรากฏตรงหน้าเธอ รอยแผลมีความยาวประมาณ 15 ซม. ชั้นิัด้านนอกได้เปิดออก
น่าแปลกที่าแตรงนั้นเป็สีดำเกรียม และสังเกตไม่ได้ว่ามันเกิดจากอะไร
มู่หรงเสวี่ยหยิบขวดยารักษาาแออกมาจากมิติ อันดับแรกเธอต้องเตรียมน้ำสะอาดหนึ่งถังก่อน
มู่หรงเสวี่ยเทน้ำแห่งจิติญญาลงในถังน้ำ และช่วยทำความสะอาดาแของชายคนนั้นอย่างเบามือและระมัดระวังที่สุด
หลังจากนั้น
มู่หรงเสวี่ยก็นำยารักษาาแมาพรมตรงแผล และใช้ผ้าก๊อซพันรอบแผลของชายคนนั้น
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย มู่หรงเสวี่ยที่เหงื่อออกตามร่างกายได้เข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายอีกครั้ง
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว มู่หรงเสวี่ยเดินไปที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง
เธอสังเกตเห็นว่าริมฝีปากบางของชายคนนั้นเปิดออกเล็กน้อย และท่าทางเหมือนคนกำลังพูดโดยที่ไม่มีเสียง
นอกจากนี้ เขายังมีเหงื่อท่วมหน้าผาก และหน้าแดงเล็กน้อย นี่เป็อาการของคนที่มีไข้สูง มู่หรงเสวี่ยลองใช้ฝ่ามือวัดอุณหภูมิที่หน้าผาก
ตัวร้อนจี๋เลย!!!
โอ๊ย! ไม่ได้การแล้ว เธอจัดการพันแผลของเขา ต้องเร่งมือหน่อยแล้ว คนคนนี้ตัวร้อนชะมัด! ให้ตายสิ!
มู่หรงเสวี่ยรีบวิ่งไปหยิบถังน้ำ ที่มีน้ำแห่งจิติญญา เธอใช้ผ้าขนหนูจุ่มน้ำ บิดให้หมาดแล้ววางไว้บนหน้าผากของเขา
เวลาผ่านไปสักพัก แต่มู่หรงเสวี่ยเห็นว่าอุณหภูมิยังไม่ลดลงเลยสักนิด เธอทำใจกัดฟัน เทน้ำแห่งจิติญญาลงในถ้วยสะอาดและใช้ช้อนป้อนเขา
บางที อาจเป็เพราะอีกฝ่ายหิวน้ำ เขาถึงได้รีบกลืนน้ำที่มู่หรงเสวี่ยเป็คนป้อนลงคออย่างรวดเร็ว แต่มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ช่วยรักษาชีวิตเขา เธอแค่ป้อนน้ำแห่งจิติญญาให้เขาเท่านั้น
เนื่องจากว่ายาทั่วไปก็ไม่ดีไปกว่าน้ำแห่งจิติญญาของเธอเลย แต่ปัญหาอยู่ที่น้ำแห่งจิติญญาช่วยพัฒนาการทำงานของร่างกายมนุษย์ได้ ถ้ามีคนรู้เื่นี้ เธอคงซวยแหงๆ
เมื่อป้อนน้ำแห่งจิติญญาให้เขาดื่ม ในที่สุดพิษไข้ก็เริ่มจางหายไป เมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นเริ่มสงบลง ชายคนนั้นค่อยๆถ่มของเหลวสีดำอ่อนๆออกมา เพราะน้ำแห่งจิติญญาสามารถล้างพิษได้
แล้วยังไงล่ะ? ถ้าเขาตื่นมาเห็น แล้วฉันจะอธิบายให้เขาฟังว่ายังไงดีละเนี่ย?
มู่หรงเสวี่ยมองไปที่ถังน้ำและผ้าขนหนูที่วางอยู่ข้างกายเขา จากนั้นก็เริ่มช่วยเขาทำความสะอาดร่างกายอีกครั้ง
เนื่องจากว่าเธอเพิ่งเคยช่วยคนอื่นแบบนี้เป็ครั้งแรกในชีวิต แถมคนคนนั้นยังเป็คนแปลกหน้าด้วย!!!
มู่หรงเสวี่ยหัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น
มู่หรงเสวี่ย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ทำเื่แบบนี้ให้คนแปลกหน้าด้วย กรี๊ดดดดดด!
แต่ขอบอกเลยว่า ผู้ชายคนนี้หุ่นดีมาก ไม่มีชั้นไขมันอยู่บริเวณเอวแกร่งเลย กล้ามเนื้อหน้าอกที่สมบูรณ์แบบและกล้ามหน้าท้องซิกแพคบนผิวสีเนื้อดูเซ็กซี่ ที่ใครเห็นแล้วก็อยากจะลิ้มลองกันทั้งนั้น แถมาแบนหน้าอกที่ถูกผ้าพันไว้ช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้กับผู้ชายคนนี้ ขนาดมู่หรงเสวี่ยเองก็ยังหน้าแดงเลย…
หลังจากเช็ดร่างกายท่อนบนของอีกฝ่าย มู่หรงเสวี่ยก็มองไปที่กางเกงของผู้ชายตรงหน้า นี่มันน่าอายชะมัด! แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ตัดสินใจปลดกางเกงผู้ชายคนนั้น
ในตอนที่ชูอี้เสิ่นได้สติและลืมตาขึ้นมา เขาเห็นว่าบริเวณเอวของตัวเอง มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังดึงเข็มขัดของเขาอยู่!
ผู้หญิงหน้าไม่อายกล้าดียังไงมาััตัวเขาในตอนที่เขาได้รับาเ็อยู่ ดวงตารูปเหยี่ยวคู่สวยเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ชูอี้เสิ่นถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ผู้หญิงหน้าไม่อาย นี่เธอกำลังทำอะไร?"
"ก็เห็นอยู่ว่า ฉันกำลังช่วย... " มู่หรงเสวี่ยที่เพิ่งรู้สึกตัว เห็นชายที่เมื่อกี้ยังนอนได้สติตื่นแล้ว
"คุณตื่นแล้วเหรอคะ?" มู่หรงเสวี่ยเห็นผู้ชายตรงหน้าได้สติแล้วจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข
มู่หรงเสวี่ยเห็นชายคนนั้นมองตาตัวเองด้วยสายตาดูถูก จากนั้นก็มองไปที่การเคลื่อนไหวของตัวเอง จึงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าใจเธอผิดไป จากใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก จู่ๆก็ขึ้นสีแดงแปร๊ด
"ค..คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะเมื่อกี้ คุณมีไข้สูง ฉันแค่ทำความสะอาดร่างกายของคุณเท่านั้น ฉันไม่ได้จะจู่โจมคุณ..."
ชูอี้เสิ่นที่ได้ยินคำพูดเ่าั้ก็ได้แต่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า
เด็กคนนี้มีดวงตารูปเหยี่ยวสีดำขลับคู่หนึ่งที่สุกสกาวเหมือนกับดวงดาวบนท้องฟ้า สีหน้าของเธอแต่งแต้มไปด้วยสีแดง มือที่ถือผ้าขนหนูสะเปะสะปะด้วยความประหม่า ทำให้เขารู้สึกว่ามันทั้งน่ารักทั้งงดงามจริงๆ
...
ชูอี้เสิ่นสลัดความคิดนั้นทิ้งไป และละสายตาไปจากใบหน้าของอีกฝ่าย จากนั้นเขาก็พบว่าข้างกายเขามีถังน้ำอยู่หนึ่งถัง แถมยังมีผ้าขนหนูเปื้อนเือยู่อีก
ในตอนนี้ จากาแที่ทำให้เขารู้สึกหนาว ถูกผ้าพันไว้ ทำให้ร่างกายเขารู้สึกอุ่นขึ้นเล็กน้อย และรู้สึกสบายตัวมากขึ้น
ตอนนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าเขาเข้าใจอีกฝ่ายผิดไป เธอเป็คนช่วยเขาที่ได้รับาเ็สาหัส จริงๆ
เขารู้ดีว่า ถึงอีกฝ่ายเป็หมอที่มีชื่อเสียง ก็ไม่มีทางรักษาเขาให้ฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้
ว่าแต่ ผู้หญิงคนนี้เป็ใครกัน?!!
ชูอี้เสิ่นพยายามรวบรวมความคิด เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากกว่าเดิม "คุณเป็คนพันผ้าพันแผลให้ผมใช่ไหมครับ?!! ขอบคุณ แล้วก็ขอโทษจริงๆนะครับ... " เสียงนั้นค่อยๆเบาลง
“ก็มันช่วยไม่ได้นี่คะ ก็คุณเล่นตกลงมาที่ระเบียงบ้านฉันนี่ งั้นคืนนี้ คุณนอนพักที่นี่ก่อนแล้วกัน แผลของคุณค่อนข้างสาหัส ตอนนี้ คุณอย่าเพิ่งขยับตัวดีกว่านะคะ” มู่หรงเสวี่ยตอบ โดยไม่ไถ่ถามว่าทำไมเขาถึงได้รับาเ็จนมีสภาพแบบนี้
บางเื่ถามไปแล้ว รังจะมีแต่ "ปัญหา" สู้เธอไม่ถามแล้วอยู่เงียบๆจะดีกว่า เธอก็ไม่ได้มีจิตใจอย่างคนเป็หมอสักหน่อย
ตอนนี้ มู่หรงเสวี่ยไม่ได้อยากรู้เหตุผลของอีกฝ่าย เพราะเื่บางเื่สามารถหลีกเลี่ยงได้โดยการไม่ถามถึงมัน
ชูอี้เสิ่นมองดูเด็กผู้หญิงที่อายุแค่ 15 ปี ถึงอีกฝ่ายยังเด็กอยู่ แต่เธอก็จัดการกับผู้ชายที่บุกเข้ามาในบ้านของตัวเองด้วยความสงบ แถมยังช่วยรักษาาแให้เขาอีกต่างหาก ถ้าเป็เด็กผู้หญิงทั่วไปคงกรีดร้องแล้วเรียกตำรวจไปแล้ว
ในครั้งนี้ เขาติดหนี้บุญคุณเธอแล้วจริงๆ
"ผมทำให้คุณลำบากมามากพอแล้ว" ชูอี้เสิ่นรู้สึกโล่งใจเล็กเล็กน้อยที่ได้อาศัยห้องของคนแปลกหน้า เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน บางที อาจเป็เพราะอีกฝ่ายเป็คนช่วยชีวิตเขา หรือไม่สายตาที่บริสุทธิ์จากเด็กคนนั้น
"ถ้างั้น คุณอยากให้ฉัน ... ช่วย ... ช่วย ... " คุณอยากให้ฉันช่วยคุณไหมคะ?
ในตอนนี้ ด้วยสายตาที่เคร่งขรึมของอีกฝ่าย มู่หรงเสวี่ยก็ไม่สามารถพูดประโยคนี้ออกมาได้
ชูอี้เสิ่นยังรู้สึกว่าร่างกายท่อนล่างของเขาเหนอะหนะและอึดอัด แต่เขากลับรู้สึกอายเกินกว่าจะขอให้ผู้หญิงช่วย
"เดี๋ยวผมจัดการเองครับ" ด้วยเหตุนี้ ชูอี้เสิ่นจึงพยายามลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง
แต่สุดท้าย เขาก็ต้องล้มลงในทันทีเพราะไม่สามารถทรงตัวได้ จากนั้นก็พยายามลุกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับทำเสียงฟึดฟัด
"อ๊ะ ตอนนี้คุณยังขยับไม่ได้นะคะ" มู่หรงเสวี่ยช่วยประคองคนที่กำลังจะล้มอีกครั้ง
เห็นชูอี้เสิ่นที่แสดงอาการเจ็บออกมาและหน้าซีด เหงื่อเย็นไหลซึมออกมามากขึ้น าแที่พันผ้าก๊อซสีขาวพันอยู่เริ่มมีเืซึมออกมา
ดูเหมือนว่าปากแผลของเขาเปิดอีกแล้ว
“อย่าขยับนะคะ แผลของคุณเปิดอีกแล้ว อยู่เฉยๆเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะดูแผลให้” มู่หรงเสวี่ยขมวดคิ้วพร้อมกับพูดบ่นคนตรงหน้า
ชูอี้เซินมองหญิงสาวที่คลายผ้าก๊อซให้เขาอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจมาก นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคนปฏิบัติกับเขาด้วยความอ่อนโยน ดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่จะขึ้นสีแดงก่ำ
มู่หรงเสวี่ยเปลี่ยนน้ำสะอาดในถัง แน่นอนว่า ครั้งนี้ เธอก็ยังแอบเติมน้ำแห่งจิติญญาลงไปในนั้นเหมือนเดิม
หลังจากนั้น มู่หรงเสวี่ยก็ใช้น้ำในถังเพื่อทำความสะอาดบริเวณรอบาแให้กับชายคนนั้น
แผลของอีกฝ่ายถูกเช็ดด้วยผ้าชุบน้ำแห่งจิติญญา และทายารักษาาแ ปิดท้ายด้วยการพันผ้าพันแผลอย่างระมัดระวัง
ชูอี้เสิ่นอึ้งไปเล็กน้อย ในตอนที่ล้างแผลเสร็จแล้ว มู่หรงเสวี่ยจำเป็ต้องพันผ้าก๊อซพันรอบอกของเขา เมื่อกี้เขาอยู่ในอาการโคม่าจึงไม่รู้สึกอะไร
แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของหยกคู่ที่อยู่ตรงหน้าอกของเขา และกลิ่นหอมอ่อนๆของน้ำที่ยังหลงเหลืออยู่บนร่างกายของเด็กสาวจากการอาบน้ำ
ชูอี้เสิ่นไม่สามารถหักห้ามตัวเองไม่ให้ใช้จมูกสูดดมกลิ่นหอมเข้าไปได้เลย
จู่ๆใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีและร้อนผ่าว โชคดีที่สีผิวของเขาสีเข้มเล็กน้อย อีกฝ่ายจึงสังเกตสีแดงได้ไม่ชัด ไม่อย่างนั้น เขาคงเอาหน้ามุดดินหนีไปแล้ว!
217
