"กำไลวงนั้น พี่ใหญ่บอกข้าว่าท่านแม่ ฮึก ท่านแม่รักกำไลวงนั้นมากหากข้าทำมันหายไป ข้ากลัว ฮึก กลัวท่านแม่จะไม่ให้อภัยข้า"เว่ยเหมยหนิงร้องไห้ไป เล่าไปทำให้ดูน่าสงสารเป็อย่างยิ่ง
'ชาติที่แล้ว ทำไมเธอไม่ไปเป็นักแสดงนะ น่าจะรุ่ง'
ซ่งเหอผิงมองคนรักด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์
เว่ยจือหานเดินเข้าไปรวบตัวน้องสาวเข้าไปกอด แม้ว่าชายหญิงมิควรใกล้ชิดกัน หาได้ใส่ใจไม่
"พี่ขอโทษ" เว่ยจือหานเอ่ยประโยคนั้นซ้ำๆ กำไลวงนั้นเขาจำได้ดีท่านแม่มอบมันให้กับเขา เพื่อไว้ใช้หมั้นหมายคนรัก แต่เมื่อครั้งเว่ยเหมยหนิงยังเด็กนางเอ่ยถามหาท่านแม่ซ้ำๆนางจะถามเขาทุกครั้ง ทำไมเราถึงไม่มีแม่ ทำไมท่านแม่ทิ้งเราไปเขาได้ยินก็ปวดใจเป็อย่างยิ่ง เขาจึงนำกำไลวงนั้นให้น้องสาวและบอกแก่น้องน้อยว่ามันเป็ของที่ท่านแม่รักมาก หากคิดถึงท่านแม่ให้หยิบมาดูจะได้รู้ท่านแม่ยังอยู่ข้างๆพวกเรา
เว่ยิมองดูลูกชายลูกสาวที่เกิดจากภรรยาอันเป็ที่รักกอดกันอย่างปวดใจ เขาทำผิดอีกแล้วเขาทำให้หนิงเออร์เสียใจอีกแล้ว
"บทลงโทษของตระกูลเว่ยคงมีกระมัง" โจวเทียนเฮ่อเอ่ยประชดประชันขึ้นมา
ทำในทุกคนต่างชะงัก
'บทลงโทษของตระกูลหรือ?' เว่ยเหมยหนิงคิดว่าคงหนักไปสำหรับเื่นี้ไปบ้าง
เว่ยอิงอิงและเมี่ยวซือหน้าซีดลงทันทีเมื่อ โจวเทียนเฮ่อเอ่ยจบให้พวกเธอรับบทลงโทษของตระกูลไม่ต่างกับส่งพวกนางขึ้นลานปะา
"สาวใช้ของคุณหนูรองให้โบย 100 ไม้ ไม่ตายขายทิ้งซะส่วนคุณหนูรองให้ไปสำนึกผิดที่ศาลบรรพชน กักบริเวณ 1เดือนลดเบี้ยหวัด 3 เดือน ส่วนเ้า ฮูหยินรองสั่งสอนบุตรสาวไม่ดีกักบริเวณ 1 เดือน ลดเบี้ยหวัด 3 เดือนอำนาจดูแลจวนยกให้พ่อบ้านสุ่ยทั้งหมด"
"ท่านพ่อ.../ท่านพี่..."เว่ยอิงอิงและเมี่ยวซือใกับบทลงโทษอย่างยิ่งพยายามจะออดอ้อนเหมือนดังที่เเล้วมา แม้ว่าเว่ยอิงอิงจะไม่ได้เกิดจากภรรยารักแต่เว่ยิก็เอ็นดูนางเป็อย่างมาก
เมี่ยวซือกำหมัดแน่นเจ็บที่ใจยิ่งนัก ยิ่งตอนนี้อำนาจดูแลจวนที่นางเพียรพยายามแย่งมาก่อนหน้านี้ถูกส่งต่อไปที่พ่อบ้านสุ่ย ยิ่งทำให้นางรู้สึกโกรธ เกลียด เว่ยเหมยอิงมากขึ้นไปอีก 'ทำไมมันไม่ตายตามนางแพศยาโจวหลันไปให้จบๆจะอยู่เป็ก้างขวางทางข้ากับลูกทำไมกัน' เมี่ยวซือไม่นึกโทษตนเองหรือลูกสาวนางคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันควรเป็ของนางและลูกั้แ่แรก หากไม่มีโจวหลันท่านพี่เว่ยิก็จะรักนางและบุตรของนาง
"จงไปสำนึกสิ่งที่พวกเ้ากระทำเสีย"
856
