กลุ่นรักรสกาแฟ

ตอนที่7 ความสบายใจ

          หลังจากคุยกันเข้าใจเป็๞ที่เรียบร้อยเขาก็พาฉันมาส่งแองจี้ก็สอบสวนเป็๞การใหญ่จนเข้าใจก็ยอมปล่อยผ่านแล้วกล่าวขอบคุณโซมินที่ดูแลเพื่อนที่เมาไม่ได้สติแองจี้มาส่งที่บ้านเราสองคนบอกลากัน ฉันเองก็เพลียมากๆ

ติ๊งเสียงไลน์ฉันดังขึ้น

          “ถึงบ้านรึยัง” ข้อความจากโซมินเขาขอไว้เผื่อติดต่อ

          “พึ่งถึงเมื่อกี๊เอง”

          “พรุ่งนี้ฉันอยากจะขอเลี้ยงข้าวเป็๞การขอบคุณน่ะ”เลี้ยงข้าวอีกแล้วทำไมฉันรู้สึกกังวลใจเวลามีคนอยากชวนไปทานข้าวพอไปเจออาหารที่ตัวเองไม่ชอบแล้วจะไม่กล้าปฏิเสธ แต่ก็นะ ก็เขาอยากจะขอโทษนี่นา

          “โอเคเป็๲ตอนเที่ยงได้มั้ยเพราะพรุ่งนี้ฉันเปิดร้าน”

          “ได้ร้านเธออยู่ที่ไหนส่งโลเคชั่นมาแล้วกันฉันจะไปรับ”เราคุยตอบกันแบบเป็๞กันเองเพราะอายุเราเท่าๆ กัน เลยดูไม่ค่อยเกร็งกันมาก

          “เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปถึงร้านแล้วส่งให้นะ”

          “โอเค ฝันดีครับ”

          “เช่นกันนะ” โมเม้นต์การคุยต่างกับคุณอคิณลิบลับเลย

          วันนี้ลูกค้าไม่เยอะมากเลยมีเวลาว่างจัดของต่างๆเข้าที่จัดไปคุยกับเด็กๆไปจนลืมดูเวลา

          กรุ๊ง กริ๊ง

          “ร้าน Mon Coeur ยินดีต้อนรับค่ะ”ปิ๊งรีบเดินออกไปรับลูกค้าทันที

          “มาหาณฉัตรครับ” ปิ๊งเงียบและอึ้งไปแป๊ปนึง

          “ค่ะ เดี๋ยวปิ๊งไปตามให้นะคะ”แล้วปิ๊งก็รีบมาเรียกฉันที่จัดของอยู่ในครัว

          “ว่าไงปิ๊งลูกค้าสั่งออเดอร์แล้วหรอ”

          “เปล่าค่ะ มีคนมาหาพี่ฉัตรค่ะ”

          “หือ ใครอ่ะ”

          “อุ้ย ปิ๊งลืมถามชื่อค่ะ แต่หล่อมาก หล่อแบบเหมือนหลุดออกมาจากนิยายเลยค่ะ”

          “อ่ะ โอเคพี่รู้ละ” คงจะโซมินนั่นแหละ

          “แฟนพี่ฉัตรหรอคะทำไมปิ๊งไม่รู้ว่าพี่มีแฟนแล้วไปมีตอนไหนคะ”

          “เปล่า ไม่ใช่เพิ่งรู้จักกันพอดีมีเ๱ื่๵๹เข้าใจผิดกันเขาเลยอยากเลี้ยงข้าวขอโทษแค่นั้นเอง”

          “พี่ฉัตรนี่ขยันมีคนมาชวนทานข้าวนะคะ555”

          “ยัยปิ๊ง”

          “ขอโทษค้า อิอิ รีบไปซิคะคนหล่อรอนานไม่ดีนะ”

          “เดี๋ยวจะโดน”ฉันบ่นให้ปิ๊งไปหนึ่งตลบก่อนจะรีบล้างมือแล้วถอดผ้ากันเปื้อนออกหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกมาหน้าร้าน

          “กาแฟที่นี่หอมดีนะ”โซมินมองหน้าแล้วยิ้มให้

          “เอ๊ะ ชิมตอนไหน”

          “เปล่า ได้กลิ่นจากกระปุกน่ะ”

          “งั้นกลับมาจากกินข้าวฉันเลี้ยงกาแฟซักแก้วแล้วกัน”

          “ได้เลยครับผม”เราสองคนเดินออกไปยังรถสปอร์ตสุดหรู สีแดงของโซมินไม่แปลกใจกับรถเพราะแค่ที่นั่งตอนไปเที่ยวยังเว่อร์กว่าคนอื่นเลย

          “นายจะพาฉันไปกินอะไรอ่ะ”

          “ชาบู”

          “เอ๊ะ” ชาบูอ่ะนะ ในใจคิดว่าจะพาไปกินอะไรที่เลี่ยนๆแล้วซะอีก

          “ไม่ชอบหรอ หรืออยากกินแบบปิ้งย่าง”

          “เปล่า ฉันชอบกินชาบูตอนเที่ยงๆไม่ชอบกินตอนเย็นเท่าไหร่มันท้องอืด”

          “ฉันเหมือนกันนึกว่าไม่ชอบจะได้เปลี่ยนร้าน”

          “ชอบๆ” ฉันพยักหน้าอย่างไวทำเอาคนข้างๆขำกับท่าที

          “เธอนี่ตลกเนาะทำหน้าไม่ห่วงสวยเลยรึไง”

          “เชอะ”

          ใช้เวลา 20 นาทีเราก็มาถึงร้านชาบูที่ไม่ใหญ่มากออกมานอกเมืองไม่ไกลภายในร้านตกแต่งอย่างอบอุ่นสไตส์ญี่ปุ่น

          “ฉันยังไม่เคยมากินร้านชาบูนั่งพื้นแบบนี้เลยคลาสสิคดีเนาะ”

          “ร้านนี้พ่อกับแม่ชอบพามากินตอนที่ท่านกลับมาน่ะ”

          “อ้าวแล้วตอนนี้ไม่อยู่หรอ”

          “ทำงานอยู่ที่เมืองนอกทั้งสองคนเลย”

          “แล้วนายทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียว”

          “ฉันมาทำธุรกิจที่นี่๻ั้๫แ๻่เรียนจบน่ะเหมือนเธอไง เธอเองก็มีธุรกิจของตัวเองไม่ใช่หรอ”

          “ใช่พ่อกับแม่ฉันก็อยู่เมืองนอกทั้งสองคนเหมือนกัน” เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ทานอาหารไปด้วยคุยไปด้วยจนเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงครึ่งฉันเลยต้องชวนกลับเพราะห่วงที่ร้าน เมื่อถึงร้านฉันก็ทำการชงกาแฟเลี้ยงเขาตามสัญญาซึ่งโซมินชอบเป็๲อเมริกาโน่เข้มๆหน่อย เพราะเขาบอกว่ามันได้กลิ่นอายของเมล็ดกาแฟอย่างเต็มที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายเวลาที่ได้กลิ่นฉันมองดูเขาจิบกาแฟอย่างอารมณ์ดีความรู้สึกต่างกันมากๆเลยสินะระหว่างโซมินกับคุณอคิณ

          “จ้องหน้าขนาดนั้นจะกินฉันรึไง”โซมินแซวหน่อยๆ จนฉันหัวเราะ

          “นายเป็๲กาแฟรึไงฉันจะได้กิน”

          “ฉันหล่อออก”

          “หึจ้าพ่อคนหล่อแล้วนี่ไม่รีบไปทำงานทำการรึไง”

          “ไม่อ่ะ เมื่อเช้าเข้าไปแล้ววันนี้ไม่มีอะไรเป็๞พิเศษ”

          “แล้วจะนั่งเฝ้าร้านฉันจนถึงเย็นเลยรึไง”

          “ก็ไม่แน่” พูดกวนๆแล้วยิ้มมุมปากฉันเลยเผลอเอามือไปดึงแก้มแรงๆเหมือนที่ชอบเล่นกับปิ๊ง “โอ๊ยเจ็บนะ”ฉันสะดุ้งรีบดึงมือกลับนนี่ฉันเผลอทำอะไรลงไป

          “ขอโทษทีพอดีเคยชินเวลาเห็นปิ๊งทำหน้ากวนๆใส่น่ะ”

          “ดูแก้มฉันสิแดงแป๊ดเลย”เค้าใช้นิ้วชี้ไปที่แก้มของตนเองที่ตอนนี้ก็แดงแป๊ดจริงๆจนฉันหลุดขำออกมาอย่างไม่ต้องกั๊กเลย หมอนี่ทำฉันหัวเราะได้ตลอดสินะ