คิดจะจีบผม...มันไม่ง่ายหรอกตอนที่ 8 โหยหวนทรมาน
“...” เสียงควรเปล่งออกมาไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียวมันไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทั่วทั้งร่างกายสั่นสะท้านไปหมด แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังไม่อาจต้านทาน
ความเ็ปไหลแล่นเข้าไปทุกสัดส่วนไม่ละเว้นให้
“ข้อมือร้าวนิดหน่อย คงไม่เป็อะไรมากนักหรอก”
“ถือว่าผมยังใจดีอ่อนข้อให้นะครับที่ไม่บดขยี้เปลี่ยนกระดูกคุณให้กลายเป็ผุยผง ไม่ฉีกกระชากเส้นประสาทเอาแค่กระดูกร้าวนิดหน่อยเท่านั้นเอง” ต่อให้ไม่หักเลยเสียทีเดียวก็ไม่ได้สมบูรณ์จนสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ
...ใครก็ได้รีบเข้ามาช่วยฉันเร็ว!!! รอก่อนเถอะหากฉันออกไปด้านนอกได้เมื่อไหร่ละก็ ฉันจะเอาพวกมาเล่นงานแกให้แกต้องน่าเอน็ดอนาถกว่าฉัน ฉันจะทำลายชีวิตแก ผู้หญิงที่แกพยายามปกป้องฉันจะเล่นมันจนกว่าจะพัง พอพังเสร็จฉันจะเอาไปขายในซ่องให้แกได้เห็นว่าผลของการต่อต้านฉันมันเป็ยังไง
ทราเวียร์จ้องมองศรเกิดยิ้มออกมา
“ให้ตายสิ พี่ศร ห้วงความคิดของพี่นี่เนี่ยมันแทบทำให้ผมเกิดความรู้สึกอยากตัดคอพี่ทิ้งตรงนี้เลย หรือว่าผมสามารถตัดคอพี่ได้เลย”พริบตาเดียวเท่านั้นมีดแหลมคมปรากฏในมือชายหนุ่มสวมแว่น
วางแนบลงบนคอศร
ฟุบ!!!
“...” ััโลหะเย็นเฉียบปิดผนึกการเคลื่อนไหวทั้งหมดในร่างกาย เกิดขยับพลาดอาจทำให้ตนเองโดนปาดคอไปได้ในที่สุด
ทราเวียร์เปลี่ยนจากบีบคอมากำขย่ำเส้นผมมัน
“เอาไงดีครับ ให้ผมเสียบมีดแทงเข้าไปในคอเลยดีไหม?”คมมีดเริ่มเฉือนเข้าไปในคอ รอยตัดปรากฎให้เห็นพร้อมกับความเ็ป
เป็สัญญาณบอกว่ามันคือความเป็จริงที่ไม่อาจเพิกเฉยได้
“หาก้าให้พยักหน้า ปฏิเสธให้ส่ายหน้า”ในใจศรเอ่ยมาตลอดว่ามันเป็เพียงคำขู่หาค่าไม่ได้ แต่ความกลัวตายมันไม่เคยปราณีใคร
บีบบังคับให้ร่างกายแสดงธาตุแท้ในที่สุด
“...” มันส่ายหน้าไม่ยินยอม
ั้แ่วางมีดแนบลงบนคอชายหนุ่มร่างโตยังผ่านไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ
...เศษสวะสมบูรณ์แบบ
“กลัวตายกว่าที่คิดนะครับ ก็นะคนแบบพี่ ผมเห็นมาเยอะแล้วรังแกคนอ่อนแอ ละเว้นคนแข็งแกร่ง เป็เพียงขยะสังคมหาค่าไม่ได้ขยะที่ไม่มีใคร้าคบหา ขยะที่ไม่มีใครจ้องมอง” นิ้วทั้งห้าจิกดึงผมกระชากมันเข้ามาใกล้
เพื่อมองเข้าไปในดวงตา
“เพราะแบบนี้ไง คุณถึง้าแสดงให้สังคมเห็นว่าคุณนั้นมีตัวตนโดยการใช้กล้ามเนื้อเปล่าประโยชน์ทั้งหลายไปกลั่นแกล้งคนอื่น มอบความกลัวให้คนอื่น”
“ทั้งที่เนื้อแท้ คุณมันไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย ด้อยค่าเสียยิ่งกว่าทั้งหมดเป็เพียงสวะสังคมที่ไม่มีใคร้า กระทั่งจุดเด่นของคุณ ที่คุณภูมิใจมันนักหนาก็ยังทำอะไรผมไม่ได้ ดิ้นรนออกจากสถานการณ์เบื้องหน้าก็ไม่ได้ทำได้เพียงปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ผมได้เล่นสนุก” ถ้อยคำของทราเวียร์ประดุจคมมีด
กรีดเข้าไปกลางศักดิ์ศรีของศร
“...” ไม่มีคำพูดอะไรออกมา
นอกจากกัดปากตัวเองข่มไม่ให้สติหลุด
“ได้ยินไหมครับ~~~รุ่นพี่ศร คุณมันไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย บางทีหากคุณเข้ามาพร้อมกับเพื่อนตัวโปรดด้านนอก อาจทำให้สถานการ์มันแตกต่างกว่าเดิมอีกนิดก็ได้ใครจะไปรู้”
ศรเกลียดแค้นจนถึงขีดสุด เรี่ยวแรงอันน่าภาคภูมิใจมาตลอดที่สามารถทำให้ทุกคนมองหน้ามันยินยอมก้มหน้าลงตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้ทำได้เพียงนิ่งเฉย
ปล่อยให้ชายหนุ่มเล่นสนุกไปตามอารมณ์ทราเวียร์ไม่ได้เกรงกลัวเลยด้วยซ้ำ ว่าอีกฝ่ายจะหลุดออกมาทำอะไรกับตนได้
สัญญาต้องเป็สัญญาในเมื่อเขาบอกมันว่าจะไม่ตัดคอก็ต้องไม่ตัดคอทราเวียร์โยนมีดขึ้นเหนือหัวใบมีดเหล็กพุ่งขึ้นเกือบสุดปักเพดาน
และเริ่มย้อยลง
ฟุบ!!
“...”ก่อนใบมีดจะตกลงมาด้วยความเร็วผ่านหน้ามันห่างไปในระยะไม่ถึงห้าเิเศรสั่นกลัวไอ้คนตรงหน้ามันวิปริตเกินกว่าจะไปล้อเล่นด้วย
มือยาวของทราเวียร์กลับมาจับข้อมือศรเอาไว้แน่นเตรียมพร้อมสำหรับลงมือครั้งต่อไปไม่สนใจสีหน้าหวาดกลัว ไม่สนใจแววตาหวาดหวั่น
...รู้แบบนี้น่าจะทำมันตั้งนานแล้วอดทนอดกลั้นทำไปเพื่ออะไรกันหะ
“ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับ เป็คุณที่บีบให้ผมโกรธผมพยายามร้องห้ามหลายต่อหลายครั้งแล้วว่า อย่า หยุดทำ แต่คุณยังไม่ฟังยังทำต่อในเมื่อคุณกล้าทำให้ผมโกรธทั้งยังยั่วยุไม่เลิกก็ต้องโดนตอบโต้กลับเป็ธรรมดา”
ใช่หากมันไม่เข้ามายั่วยุเขาไม่เลิกราคงไม่มีจุดจบแบบนี้หรอก
“...” ศรสะบัดหน้าไปมาคล้าย้าหลุดพ้น
น่าเสียดายเป็การกระทำเปล่าประโยชน์สิ้นดี
…เพราะแกยุ่งไม่เข้าเื่ ถึงได้เสียงานเสียการกันหมด สารเลว!!
“น่าหงุดหงิดจริง” สิ้นเสียงจบ
ตุบ!!!
ทราเวียร์จับร่างสูงทุ่มลงกับพื้นพลังกล้ามแรงสุดจะหยั่งถึงกดให้ศรหน้าแนบลงกับพื้นความเ็ปจากแรงกระแทกมันไม่ใช่เื่ล้อเล่น
มันรู้สึกได้ว่าบางสิ่งอย่างในร่างกายอาจมีรอยร้าว
...กระดูกฉันอะ
แรงกดตรง่คอเพิ่มมากขึ้นพร้อมกับเสียงชายหนุ่มสวมแว่นดังขึ้น
“น่าหงุดหงิดมาก น่าหงุดหงิดเป็ที่สุดหากไม่ใช่คุณเข้ามายุ่งไม่เข้าเื่ คงไม่โดนแบบนี้ถ้าจะโทษว่าเป็ความผิดใครซักคน ที่ทำให้คุณต้องตกในสภาพอนาถไร้กำลังเรี่ยวแรงละก็โทษตัวเองเถอะครับ อย่าได้คิดโทษผม”แรงกดจากนิ้วทั้งห้ายกระดับไปอีกเท่าหนึ่งตามแรงแค้นปรากฎขึ้นในจิตใจ
“เพียงเพราะตัณหาราคะปัญญาอ่อนไม่รู้จักเวลาทำให้ผมต้องพลาดข้อมูลข่าวสารสำคัญ มันช่างเป็อะไรที่น่าหงุดหงิด น่าหงุดหงิดมากพี่ศร พี่จะรับผิดชอบยังไงกับการกระทำครั้งนี้” นิ้วมือทั้งหมดจิกลงไปที่ต้นคอทิ้งรอยลึกเรียกเื
ศรกัดปากอดทนอดกลั้นให้มากที่สุด
“ให้ผมเลาะฟันพี่ออกมาทั้งปากดีไหมครับหรือว่าต้องให้ผมหักแขนหักขาพี่ออกทั้งหมดเปลี่ยนให้พี่กลายเป็คนพิการใช้ชีวิตที่เหลือบนรถเข็นไปตลอดชีวิตพี่ถึงจะเข้าใจว่าผมหงุดหงิดพี่มากมายขนาดไหน” ทราเวียร์ดึงให้ศรกลับมายืนอีกครั้ง
แต่เดิมทีสันดานของคนขยะสังคมล้วนแข็งกร้าวกว่าคนปกติธรรมดาไม่มียอมคน ไม่มีถอย ยอมหักไม่ยอมงอ หากไม่ถึงที่สุดจริงการใช้วิธีการนี้มันอาจไม่ได้ผลซักเท่าไหร่นัก ผลเลยกลายเป็แบบนี้
ศรฉีกยิ้ม
ถุย!!!
“...” น้ำลายกองโตเกาะบนรองเท้าเขา
มันกลัวจริง แต่ไม่ได้ยอมให้กับทราเวียร์เหยียดหยามได้ตลอด
ทราเวียร์ก้มหน้ามองรองเท้าตัวเองเขาไม่ได้โกรธาจนอาละวาดกระทืบเปลี่ยนให้ชายร่างโตกลายเป็กระสอบทรายมีชีวิต
เขาเพียงมองและมองเท่านั้นไม่มีอย่างอื่นใด
“ลงมือแค่นี้เหมือนจะยังไม่ทำให้คุณสำนึกนะครับ”ให้อารมณ์คล้ายกับฝึกสุนัข ฝึกแมวเสียมากกว่าสำหรับชายหนุ่มสวมแว่น
กร๊อบ ป็ออกกกก
“...” ศรอ้าปากค้างร้องเ็ปหากแต่ไม่มีเสียงออกมา
เนื้อตัวมันสั่นสะท้านไปหมด
“ผมเชื่อว่าตอนนี้พี่ศร คงกำลังเ็ปหัวใจคลั่งแค้นจนแทบอดใจเอาไว้ไม่อยู่ ติดตรงโอกาสมันไม่ได้เอื้ออำนวยซักเท่าไหร่”นิ้วทั้งห้าปล่อยออกจากข้อมือ ทำเอาข้อมือหักนั้นหมุนไปมาไปในทิศทางที่ไม่อาจทำได้ใน่ระยะเวลาปกติ
ไม่มีเสียงตอบกลับมามีเพียงอาการกระตุกไปมาของร่างโตเท่านั้นเป็คำตอบ
“...” น้ำลายเริ่มไหลออกจากมุมปากหยดลงพื้น
สภาพเข้าขั้นอนาถสมบูรณ์
“ไหน ๆ ผมก็เผยธาตุแท้ตัวเองออกมาแล้วจะให้ทำเหมือนมองไม่เห็นก็คงไม่ได้ละนะ เอาเถอะ ผมจะอยู่เล่นกับคุณก็ได้เพราะคุณถือเป็กรณีพิเศษที่ทำให้ผมโกรธจนกระทั่งต้องลงมือด้วยตัวเองผมจะลงมือให้เงียบที่สุด เบามือมากที่สุด”ทราเวียร์ที่แตกต่างไปจากปกติอย่างสิ้นเชิง
เป็ตัวตนที่มันไม่คิดว่าจะได้พบเจอ
...สะ สัตว์ประหลาด
“...” ความเ็ปไหลไปทั่วทั้งร่างกาย
กำลังบีบให้สติค้นหาทางออก
“เ็ปใช่ไหมละ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ฆ่าคุณหรอกแม้ว่าในใจแทบ้าฉีกแกให้กลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็ตาม แต่ผมจะไม่ฆ่าคุณไม่ฆ่าคุณเด็ดขาด” ไม่ฆ่าใช่ว่าจะไม่ทำอะไรเลย
ทราเวียร์กระแทกร่างใหญ่เข้ากับกำแพง
ตุบ!!
“...” บนกำแพงมีหมุดมากมายติดเต็มไปหมดแท่นพลาสติกขนาดเล็กทิ่มแทงหลังจน ใบหน้าบิดเบี้ยวไปในที่สุดความเ็ปนี้เข้าขั้นเดียวกับโดนหักข้อมือ
แม้ว่าจะไม่เทียบเท่าแต่ก็ห่างกันไม่มากนัก
“ถึงจะไม่ลงมือฆ่าล้าง แต่การลงโทษให้หลาบจำยังต้องมีอยู่”เพื่อบีบรีดเอาผลลัพธ์เข้าขั้นสุดออกมา ทราเวียร์จึงได้ทำการปลดปล่อย
ดึงให้ชายหนุ่มร่างโตกลับมาพูดคุยสื่อสารตามปกติได้อีกครั้ง
“คะ คิดจะทำอะไร” น้ำลายไหลตามุมปากเต็มหมด
มันเ็ปจนแทบอดทนเอาไว้ไม่ไหว
“ผมหักข้อมือคุณไปข้างหนึ่งสำหรับเื่ที่คุณเคยทำกับผมมาตลอดหลายปีแน่นอนว่าผมคนนี้ใจดีมากพอไม่เอาความกับคุณอีกแม้ว่าจะยังลงมือไม่สาแกใจ แต่เื่บางอย่างมันก็ไม่อาจให้อภัยกันได้โดยง่ายดาย” เป็เพียงมนุษย์ปกติธรรมดากลับกล้าจองหองต่อหน้าตน
ทราเวียร์ไม่คิดปล่อยให้มันได้ใช้ชีวิตสบายใจแน่หลังจากนี้
...แกจะต้องทุกข์ทรมาน ที่กล้าทำให้ฉันคนโกรธ ไม่สิ บางทีแกอาจแค่โชคร้ายก็ได้ ที่มายั่วยุฉันในตอนนี้ ช่างเป็คนที่ดวงกุดเสียจริง
“คิดจะทำอะไร ฉันถามว่าแกกำลังทำอะไร”
“...” ปากไม่ตอบ
มือหยิบเอาปากกาขึ้นมาแทน
“เชื่อไหมครับ ว่าผมคนนี้เป็พวกชอบอ่านหนังสือมากวันหนึ่งผมสามารถอ่านหนังสือได้ประมาณ สองถึงสามเล่ม หากไม่มีงานให้ทำ” นิ้วชี้กับนิ้วกลาง
หมุนวนปากกาเล่นบนฝ่ามือ
“ครั้งหนึ่งตอนดึกผมอ่านไปเจอเกี่ยวกับวิธีการหนึ่งที่จะทำให้คนเลวหันเปลี่ยนกลับกลายมาเป็คนดีที่ทำประโยชน์ให้สังคมนับว่าเป็วิธีการน่าสนใจทีเดียว ผมเคยนึกมาตลอดว่าจะมีโอกาสได้ลองใช้รึเปล่าแต่เหมือนว่าครั้งนี้จะสบโอกาสพอดี” ทราเวียร์ปักปากลงลงกับโต๊ะตัวเอง
ตุบ!!!
เท่านั้นยังไม่พอเขากระชากดึงมือศรมากดเอาไว้ข้างปากกาที่ถูกปักเอาไว้
“...” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชายหนุ่มสวมแว่นกำลัง้าทำอะไร
สายตามันสั่นสะท้านไปหมด
“หยุดดดดด นะ ฉันยอมแล้ว” ความเ็ปจากการโดนแทงด้วยของบางอย่างมันไม่ใช่สิ่งที่ควรโดนกระทำบ่อยนัก ศรดิ้นสุดแรง
แต่ยังไม่อาจหลุดจากเรี่ยวแรงทราเวียร์ได้
“เขาบอกว่าหากเอาเืชั่วออกมาบ้างระบายมันให้ไหลกลับคืนสู่พื้นดิน บางทีเทพบนสรวง์อาจให้โอกาสกลับใจก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากผมทำแล้วเทพบนสรวง์จะให้โอกาสคุณเหมือนกับที่หนังสือบอกรึเปล่า”รอยยิ้มสุขใจเปรียบเสมือนกับรอยยิ้มปีศาจในสายตาศร
เขากลัวทราเวียร์มาก กลัวจนทำอะไรไม่ถูกสัญชาตญาณมันกำลังบอกว่าชายหนุ่มสวมแว่นเป็คนจริง ทำจริงหากตนยังแข็งขืนไม่เข้าเื่
อาจตายคามืออีกฝ่ายได้
“แต่มันก็น่าลองใช่ไหมครับ”ปากกาถูกถอนออกมาเตรียมพร้อมสำหรับทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ชายหนุ่มร่างโตสักบนใบหน้าไม่กล้าไปนึกถึง
และไม่้าลิ้มลองด้วย
“...ไม่ ไม่ลอง ฉันไม่ลอง” มันส่ายหน้าสุดแรง
ทราเวียร์เพิ่มแรงกดให้มากขึ้น
“เดิมทีวิธีการนี้คือใช้มีดที่ผ่านกรรมวิธีเฉพาะผ่านการสวดพิธีกรรม บูชาเทพทั้งหลาย เรียกได้ว่าเข้าขั้นยาวนานจนแทบสิ้นหวังเลยแหละแต่ของผมเราจะลัดขั้นตอนกัน” มือศรถูกแบออกด้วยพลังไม่อาจมองได้ด้วยตาเปล่า
เหนือขึ้นไปประมาณห้าเิเคือปลายปากกาหัวเหล็ก
“แม้ว่าจะไม่แทงคอคุณแต่ถ้าหากเป็ฝ่ามือคุณละก็มันคงไม่แตกต่างกันเท่าไหร่จริงไหม? ในเมื่อพอแทงเข้าไปมันก็เรียกเืได้เหมือนกัน”
“ไม่จริง อย่าแทงลงมา ได้โปรด” ศรส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง
“...” ทราเวียร์เพียงฉีกยิ้มเล็กน้อยตอบรับคำขอด้วยการแทงปากกาเข้ากลางฝ่ามือ ไม่มีนุ่มนวลลงมืออย่างโเี้ไร้หัวใจ
ปากกาแทงผ่านทะลุเนื้อหนัง
สวบ!!!
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!” ปลายหัวเหล็กเสียบแทงเข้ากลางฝ่ามือแทงทะลุเส้นเื แหวกกระดูก เสียบกล้ามเนื้อ เรียกเืออกมาไหลอาบเต็มพื้นไปหมด
ศรร้องไห้ออกมา
“มะ มืออออออ!!!” ความเ็ปนี้มันเกินกว่าเขาพบเจอมาตลอดชีวิตอีก
ด้วยความที่มันร่างกายใหญ่โตและรู้จักหลบหลีกไม่คิดหาเื่คนที่แข็งแกร่งกว่าทำให้ประสบการณ์เสี่ยงเป็เสี่ยงตายจนน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยอีก
ศรคุกเข่าลงกับพื้นกุมมือตัวเองเอาไว้
“ปากกา ปากกา ปากกา”
ตุบ!!
“...”ทราเวียร์เตะเข้ากลางใบหน้ามันส่งร่างลอยกระเด็นอัดเข้ากับกำแพง
“มะ มือฉัน” ปากกาบิดเบี้ยวจากแรงกระทำของชายหนุ่มสวมแว่นทำให้แผลเป็กว้างหนักหน่วงเข้าไปอีก ศรพยายามกุมมือตัวเองเอาไว้แน่น
ไม่้าให้เืมันไหลออกมา
“แค่โดนแทงมือเอง ร้องซะ เหมือนกับกำลังจะเป็จะตาย”ไม่ว่าทราเวียร์จะพูดอะไรออกมา มันก็ไม่ได้เข้าไปในหัวสมองชายร่างโตเลยแม้แต่น้อย
เอาแต่จ้องมองมือตัวเองที่ยังมีปากกาเสียบปักอยู่
“ความอดทนน้อยกว่าที่คิดนะครับ ทั้งที่สักเต็มตัวไปหมด” ฝ่าเท้าเหยียบลงเข้าที่ข้อมือศรกดให้มันแนบลงกับพื้น
ก่อนก้มลงไปกระชากดึกปากกาออก
“...อ๊ากกกก” เรียกได้ว่าไม่มีเบามือเลยแม้แต่น้อย
2K
