ตอนที่ 3
ว้อท เดอะ ....... คะ ์
น้ำตาลรู้สึกเหมือนเธอโดนเขย่าตัวด้วยความรุนแรงมาก มากจนท้องเธอต้องขย้อนเอาสิ่งที่อัดแน่นในท้องออกมา อย่างกลั้นไม่อยู่ น้ำเต็มตัวไปหมดแสบหูแสบตาชะมัดเลย
แค่ก แค่ก
นี่เธอรอดหรือเนี่ย????????
ช่างดีอะไรแบบนี้ ตอนที่จมน้ำกลัวมากว่าจะไม่ได้กลับบ้าน แต่ก็ยังดีที่รอดมาได้ ไม่อย่างนั้นแม่ต้องด่าเปิงแน่ๆ เลยที่เธอแอบหนีมาเที่ยวอีกแล้วแถมยังมาเกิดเื่ด้วย เหนื่อยมากเลย ขอนอนพักเอาแรงอีกสักครู่ได้มั้ยนะ
“นางฟื้นแล้ว” เสียงผู้ชายพูดภาษาอะไรสักอย่างคล้ายๆ จะเป็ภาษาจีนเอ่ยขึ้นมา เธอได้แต่นอนนิ่งฟังไม่เข้าใจและไม่อยากจะเข้าใจร่างกายมันอ่อนแรงเกินไปเธออยากจะพักเหลือเกิน
“พวกเ้าเตรียมรถม้า พานางไปหาหมอกัน” มีเสียงหนึ่งแทรกมาอีก อาจจะเป็คนที่มาช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำก็ได้รีบพาเธอไปหาหมอได้แล้วล่ะ อย่ามาคุยกันในภาษาที่เธอไม่เข้าใจนักเลย
ปวดหัวจนสมองจะะเิอยู่แล้ว
น้ำลึกแค่ไหนไม่ต้องถาม รู้สึกแต่ว่าจมดิ่งแบบเงยไม่ขึ้นเลยแหละ
ต่อไปนี้เธออาจจะต้องอยู่ไกลน้ำสักหน่อยนะ เหมือนจะดวงไม่ดีเอาเสียเลย
เปลือกตาที่เหมือนจะขยับไปมาเมื่อครู่ปิดลงไปอีกหน แล้วเธอก็ไม่ได้สติอีกเลย
++++++++++++++
โอย ปวดหัวชะมัดเลย
ตอนนี้เดาว่าเธอคงจะต้องอยู่ที่โรงพยาบาลสักแห่งในเมืองหางโจวกระมัง แต่การตกน้ำต่อสายตาประชาชีหลายพันแบบนี้ไม่ใช่เป็ข่าวดังไปแล้วล่ะ โลกสมัยนี้โซเชียลไปไวจะตาย
แค่คิดก็อับอาย น้ำตาลอยากจะแทรกตัวหายไปจากโลกใบนี้เหลือเกิน
หญิงสาวลืมตาขึ้นมามองเพดานห้อง ทำไมเป็ไม้ไม่ใช่เพดานฝ้าแบบที่โรงพยาบาลอื่นๆ ควรจะเป็ เป็ไม้ไม่พอยังดูเหมือนว่าจะมีเตียง
เดี๋ยวๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
เตียงไม้ มีเสา มีผ้าม่านแบบนี้ เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ร่างเล็กดีดตัวขึ้นมามองรอบกายอย่างว่องไว
นี่มันห้องพิเศษหรือยังไงกันถึงได้ตกแต่งได้อลังการขนาดนี้ ที่สำคัญคือเธอมาคนเดียวใครจะกล้ามาออกค่ารักษาให้ แล้วที่นี่คือที่ไหนกันแน่ นางพยาบาลไปไหนกันหมด
ประตูไม้แบบจีนสมัยโบราณที่เธอเคยดูในละครถูกเปิดออก จากนั้นก็มีคนเดินเข้ามาเป็ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม แต่งกายเหมือนหนังจีนกำลังภายในเธอคิดว่าเขาแต่งได้เหมือนมาก
เหมือนแม้กระทั่งทรงผม รองเท้า
ยูนิฟอร์มของเ้าหน้าที่โรงพยาบาลนี้เก๋กู้ดมากเลยค่ะ
มีแบบสอบถามมั้ยคะ น้ำตาลจะกรอกให้ เอาเต็มสิบดาวไปเลยค่ะ
“เ้าได้สติแล้วหรือ เป็ยังไงบ้างแม่หนู” รัวเป็ข้าวตอกแตกเลยวุ้ย จีนล้วนๆ ไม่มีภาษาอื่นปน รู้จักแต่หนี่กับหว่อ คำอื่นๆ ก็ใบ้แบ๊ะๆ แล้ว
เธอควรจะทำยังไงดี
“เอ่อ...” เธออ้าปากเหมือนจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก มันไม่มีอะไรในหัวของเธอเลย มีแต่ภาษาไทยล้วนๆ ไม่มีอะไรมาปนเลย เทพแห่งการเรียนรู้ภาษาอังกฤษสงสัยจะจมหายไปกับทะเลสาบแล้วกระมัง นึกหาคำสนทนาไม่ได้เลย
แง่งงงงงง
คุณหมอในความคิดของเธอขมวดคิ้วแล้วมองมาเงียบๆ ราวกับใช้ความคิด เขายืนมองอีกฝ่ายที่ขยับปากไปมาแต่ไม่ออกเสียงแล้วจึงเข้าใจด้วยตนเองว่า เด็กหญิงผู้นี้เป็ใบ้กระมัง
เหมือนมีอะไรจะพูดแต่กลับไม่มีเสียงหลุดออกมา
“เ้าพูดไม่ได้หรือ”
‘ทำไมชอบถามนักนะ ถ้าฉันตอบภาษาไทยไปนายจะเข้าใจฉันมั้ยคุณหมอสุดหล่อ’ เธอบ่นในใจก่อนจะตัดสินใจอ้าปากอีกหน แต่ยังไม่ได้หลุดอะไรออกมาเขาก็รีบหมุนตัวออกไปทันที
แล้วกัน
นี่ก็ว่าจะลองคุยภาษาไทยสักหน่อย เผื่อข้างนอกมีล่ามหรือคนที่เข้าใจภาษาบ้านเกิดมาช่วยแปลเขาก็ผลุนผลันออกไปซะอย่างนั้น งานนี้จะคุยกันรู้เื่มั้ยเนี่ย
พอไม่มีคนอยู่แล้วเธอก็เริ่มลงจากเตียงนอนไปเดินสำรวจรอบห้องดูบ้าง จากการดูละครมาหลายเื่เธอลองเปรียบเทียบกันแล้วพบว่ามันเหมือนจริงมากเลย
ราคาที่พักมันต้องแพงแน่ๆ เลย
ตาลเอ๊ย แกต้องจ่ายค่าความซุ่มซ่ามอีกเท่าไหร่กัน
ประตูเปิดออกอีกครั้งคราวนี้มากันสามคนเลยแฮะ มีผู้ชายคนแรกที่เข้ามา มีตาแก่อีกคนแบกกล่องอะไรสักอย่างเข้ามาและสุดท้ายเป็ผู้ชายรูปงามมากคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง
แม่เ้าโว้ยยยยยยยยย
ผู้ชายจีนหน้าตาดีกันจริงๆ
หล่อมากเลย หล่อออร่ามากเลย น้ำตาลอยากได้ทำไงดีคะ???
พวกเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายแก่นั่นก็ตรงมาจับข้อมือเธอแล้วเอานิ้วทาบลงไป เธอรู้ว่านี่คือการตรวจชีพจรแบบคนโบราณ นี่มันเหนือขั้นมากนอกจากมีห้องตกแต่งเป็โบราณพิเศษแล้วการตรวจรักษายังเป็แบบสมัยเก่าอีกด้วย
“ชีพจรนางปกตินะขอรับคุณชาย แต่น่าแปลกทำไมนางจึงพูดไม่ได้”
“ตอนที่พวกเราพบนาง ตอนนั้นนางก็สลบอยู่ที่ริมแม่น้ำ รอบกายนางไม่มีใครคาดว่าอาจจะพลัดกับครอบครัวมา นายน้อยรู้สึกสงสารเลยพามารักษาที่นี่” ผู้ชายสองคนสลับกันพูดโดยที่คนหน้าตาหล่อสุดมีเพียงคิ้วที่ขมวดไปมา เขาหันมามองเธอสักพักแล้วก็กล่าวอะไรบางอย่างออกมา
“เป็ไปได้หรือไม่ที่นางอาจจะใจนกลายเป็ใบ้”
“ก็เป็ไปได้นะขอรับ อาจจะใมากเกินไป ให้นางพักผ่อนดื่มยาไปสักระยะ อาจจะดีขึ้นขอรับ” เกลียดวินาทีแบบนี้จัง เขาต้องคุยเื่เธอแน่ๆ เพราะทุกคนพอพูดกันแล้วก็หันมามองเธอเป็ระยะ อย่ามาทำแบบนี้นะอย่ามาพูดกันในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ
หาล่ามให้เธอที
แปลให้ด้วย
ทำไมชีวิตจริงไม่ขึ้นซับไตเติ้ลแบบในละครบ้างหนอ แย่แล้วน้ำตาลแย่แล้ววววว
“ให้เป็ไปตามนั้น”
“ให้นางพักเถอะ พวกเราไปคุยกันข้างนอก” ชายทั้งสามเดินจากไปแล้วพร้อมประตูห้องที่ปิดลงเรียบร้อย คุยกันตั้งมากแต่เธอกลับไม่กระดิกหูเลยสักประโยค ชีวิตมันแย่มากจริงๆ
เธอพยายามหาทางออกให้ชีวิตด้วยการออกไปขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอก ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนไทย หรือคนต่างชาติพอจะสื่อสารกับเธอได้บ้าง นี่เอกสารสัมภาระก็ไม่มีติดตัวมาเลยจะเปิดแอพพลิเคชั่นอะไรก็ไม่ได้เลย
เธอมองประตูอย่างแน่วแน่ก่อนจะยื่นมือออกไปผลักมัน แต่เดี๋ยวก่อน
มือเธอทำไมมันเล็กจ้อยแบบนี้
ไม่นะ ทำไมมันผอมซีดเซียวและเรียวเล็กอย่างนี้ มันมือเด็กหรือเปล่า
พอเธอยื่นมือไปก็พบว่าตนเองเตี้ยเกินไปแล้ว เธอสูงตั้ง 165 เชียวนะ ในกลุ่มเพื่อนแม้จะไม่สูงมากแต่ก็ไม่น่าจะเป็คนตัวกะเปี๊ยกแบบนี้
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เธอพยายามเปิดประตูบานนั้นแล้วออกไปสำรวจทันที ไม่ได้การแล้วเธอจะต้องรีบไปค้นหาคำตอบเสียหน่อยว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
นั่นมันสวนดอกไม้ ลานหิน ระเบียงยาว มันเหมือนบ้านสมัยก่อนจริงๆ น้ำตาลไม่อยากคิดเลยว่าหากที่ไม่ใช่โรงพยาบาลอย่างที่คิดไว้ มันคือที่ไหนกันแน่
มันคงไม่ได้เป็แบบนิยายที่เธอเคยอ่านหรอกนะ
มันเป็แค่เื่แต่งขึ้นมาไม่ใช่เหรอ
นางเอกหลงมิติเข้าร่างคนอื่นในยุคต่างๆ นั่นมันเป็แค่นิยายเท่านั้นไม่มีทางเกิดขึ้นจริงหรอก และไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเธอ เธอเป็คนไทยนะ ทำไมไม่หลงไปในยุคกรุงศรีอยุธยา และอีกหลายอาณาจักรแทนล่ะ
ต่อให้คำไทยโบราณตาลก็สู้ไหว
นี่มาเจอภาษาอะไรตาลขอเป็ใบ้ดีกว่า
ใช่สินะ ขอพิสูจน์อีกนิด ว่านี่เื่จริงหรือฝันไป เธอต้องหากระจกให้ได้
ร่างเล็กออกวิ่งไปมาเพื่อมองหากระจก แต่กลับไม่มีอะไรเลย ยิ่งตอกย้ำความกังวลของเธอเข้าไปกันใหญ่ เธอวิ่งมาจนถึงบ่อเลี้ยงปลาตรงปลายของสวนหย่อมจึงรีบวิ่งเข้าไปทันที
ว้อททททททททท ์
มันเกิดอะไรขึ้นแน่ นี่มันไม่ใช่ตัวเธอ ไม่ใช่ร่างของเธอ
ไปเอาน้ำตาลคนสวยรวยแซบกลับมาให้เธอเดี๋ยวนี้เลยนะ
ดังนรกชังหรือ์แกล้ง
เด็กคนนี้หน้าตาดีก็จริงอยู่ แต่นี่คือเด็กนะ อายุเท่าไหร่กันเนี่ย จบประถมหรือยัง
กรรมเวรอะไรของเธอ
ร่างเล็กทรุดกายลงแล้วนั่งพิงก้อนหินอย่างหมดแรง จบกัน จบแล้ว ตอนแรกนึกว่าเป็โรงพยาบาลนึกว่าเขาจัดออกแบบยูนิฟอร์มมาดี ที่ไหนได้ เธอมาหลงอยู่ที่ไหนก็ไม่ทราบ
มันต้องเกิดอะไรขึ้นตอนเธอจมน้ำแน่ๆ
หรือว่ามันจะทำให้ิญญาสลับกันได้จริงๆ แบบในละครที่เคยดูมา ถ้าจมน้ำแล้วทำให้เธอกลับมาที่นี่ได้ก็แสดงว่าน้ำจะพาเธอกลับไปร่างเดิมได้เช่นกัน สายตาของเธอจับจ้องบ่อปลานิ่ง
ข้างล่างเป็หินทั้งนั้นเลยนะ ถ้ากลับไม่ได้มันต้องเจ็บมากแน่ๆ
แต่ถ้าจะมีโอกาสเธอจะลองเสี่ยงดูสักหนดีมั้ย
เอาวะ
ลองก็ลอง
หญิงสาวนับหนึ่งสองสามในใจก่อนจะกระโจนลงไปในบ่อ
แย่แล้วบ่นี้มันลึกกว่าที่เธอคิดอีกแฮะ ใครใช้ให้เลี้ยงปลาในบ่อลึกแบบนี้บ้านมหาเศรษฐีหรือยังไงกัน
ซ่าส์..........
เสียงน้ำกระจาย ปลาหลากสีตีน้ำกันพรึบพรับเพราะมีบางอย่างหล่นลงไปในน้ำ ไม่นานนักก็มีเงาร่างหนึ่งทะยานลงไปในบ่อพร้อมกับดึงเอาเด็กบ้าที่คิดจะมาะโน้ำฆ่าตัวตายในบ้านของตนเองทันที
19K
