ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 50 การต่อสู้ของผู้หญิง

หานซิงเสวี่ยขยี้หัวคิ้ว พยายามลุกจากเตียง

"คุณหนู ขอโทษจริง ๆ ได้โปรดออกไปเถอะ ไม่อย่างนั้นเราจะต้องใช้มาตรการบังคับ..."

ปึง!

ประตูห้องเปิดออก หานซิงเสวี่ยมองไปที่บอดีการ์ดสองคนที่ประตู แล้วมองไปที่จ้าวหนิงซีที่อยู่ข้างหน้า "เข้ามาสิ"

บอดีการ์ดหลบทางให้จ้าวหนิงซีเดินเข้าไปในห้อง

เธอใช้ข้ออ้างว่ามาซื้อเนื้อวัว แต่จริง ๆ แล้วก็เพื่อมาหาหานซิงเสวี่ย

พอเข้าห้อง หานซิงเสวี่ยก็ปิดประตู "เรื่องของหลินชี่หยางใช่ไหม"

จ้าวหนิงซีพยักหน้า "ใช่ คุณหาน ชี่หยางแต่งงานกับฉันแล้ว คุณก็ทำธุรกิจ เรื่องมารยาทไม่ต้องให้ฉันพูดมากหรอกนะ"

เธอล้วงแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋า วางไว้บนโต๊ะ "ของชิ้นนี้ขอคืนให้คุณ"

หานซิงเสวี่ยมองแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะ พลางยิ้มเล็กน้อย แล้วนั่งลงที่หัวเตียง "คุณจ้าว ฉันอยู่กับชี่หยางนานกว่าคุณ ความรู้สึกลึกซึ้งกว่าคุณ คุณจะมาบอกว่าคนที่เขารักต้องเป็นคุณได้ยังไง"

ผู้หญิงเมื่อเจอเรื่องความรัก ไม่ว่าพวกเธอจะเข้มแข็งแค่ไหนในเรื่องอื่น ๆ แต่ในเรื่องนี้กลับเปราะบางเสมอ

เห็นสีหน้าไม่พอใจของจ้าวหนิงซี หานซิงเสวี่ยหัวเราะเบา ๆ "ตระกูลหานของเรามีอิทธิพลมากแค่ไหน ฉันคิดว่าคุณหนิงซีในใจก็คงรู้ดี"

"แล้วยังไง" จ้าวหนิงซีถามเสียงเย็น

บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียด สองสาวพูดจาเรียบ ๆ แต่กลับเหมือนดาบชักออกจากฝัก

หานซิงเสวี่ยหัวเราะ "ฉันมีสัญญาฉบับหนึ่งพอดี ฉันรู้ว่าตระกูลจ้าว ของพวกคุณตอนนี้อยู่ในอันตราย ถึงแม้จะเซ็นสัญญากับคุณหลงแล้ว แต่เผชิญกับแรงกดดันจากเมืองไห่เฉิง กลัวว่าแค่คุณหลงคนเดียวคงช่วยให้พวกคุณฟื้นตัวไม่ได้ ถ้าตระกูลหานของเราลงมือ วิกฤตของพวกคุณก็จะหายไปในชั่วข้ามคืน"

"คุณคิดจะใช้สิ่งนี้มาชักชวนฉันให้หย่ากับชี่หยางงั้นเหรอ?" 

จ้าวหนิงซีกัดริมฝีปากจ้องมองไปที่หานซิงเสวี่ยอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ไม่ ฉันแค่กำลังชักชวนคุณ ยังไงก็ต้องมีคนหนึ่งต้องสูญเสียอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น คุณไม่เคยชอบหลินชี่หยางเลยสักนิด แค่ทำตามคำสั่งเสียของคุณปู่เท่านั้น จำเป็นด้วยเหรอ?"

หานซิงเสวี่ยพูดเจาะจงตรงประเด็น ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่กับหลินชี่หยาง พวกเขาก็แค่คนแปลกหน้าที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แม้กระทั่งนอนด้วยกันก็ยังไม่เคย

แต่...

ช่วงเวลานี้ จ้าวหนิงซีกลับรู้สึกว่าห่างหลินชี่หยางไม่ได้อย่างประหลาด เธอเองก็ไม่อยากจะห่าง

ต่อให้ตระกูลจ้าวจะล้มละลายก็ช่างเถอะ

จ้าวหนิงซีหัวเราะเย็นชา "เป็นไปไม่ได้หรอก!"

"คุณจ้าว คุณคิดว่าฉันกำลังขอความเห็นจากคุณงั้นเหรอ?"

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงของหานซิงเสวี่ยเพิ่งจะจบลง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวเร็วจากด้านนอกห้อง

บอดีการ์ดทั้งสองที่อยู่ด้านนอกไม่ได้ขวางไว้ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือ หลินชี่หยาง

พวกเขาไม่มีสิทธิ์พูดอะไรเลยต่อหน้าหลินชี่หยาง ได้แต่มองหน้ากันแล้วถอยไปยืนอยู่ด้านข้าง

บอดีการ์ดทั้งสองรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ พวกเขาจะไปช่วยหานซิงเสวี่ยก็ไม่ใช่ จะไปช่วยจ้าวหนิงซีก็ยิ่งไม่ถูก ได้แต่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าจนปัญญา

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเปิดประตู หลินชี่หยางก็ออกแรงครั้งหนึ่ง ลูกบิดประตูก็แตกสลายด้วยเสียงดังกร๊อบ

เมื่อเปิดประตูเข้ามา เขาก็ได้กลิ่นน้ำส้มสายชูฉุนจัด รวมถึงกลิ่นดินปืนอย่างรุนแรง

ผู้หญิงทั้งสองหันมามองเขาพร้อมกัน

หลินชี่หยางมองพวกเธอทั้งสอง แล้วก็ปวดหัวขึ้นมาทันที

"หลินชี่หยาง?"

หานซิงเสวี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็แสดงรอยยิ้มที่ดูดี แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

"พวกเราไปกันเถอะ!"

หลินชี่หยางมองจ้าวหนิงซีแวบหนึ่ง แล้วจับมือเธอลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

เขาไม่อยากพูดมากความ พูดให้ถูกคือ หลินชี่หยางไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับพวกเขายังไงดี

"หยุดเดี๋ยวนี้"

เห็นหลินชี่หยางเข้ามาแล้ว ไม่ทันถามไถ่เธอก็จะพาจ้าวหนิงซีออกไป  หานซิงเสวี่ยโกรธขึ้นมาทันที

เขาไม่ควรจะเป็นห่วงเธอบ้างหรือไง? เธอดื่มเหล้าไปเยอะมาก ตอนนี้ยังปวดหัวอยู่เลย แต่หลินชี่หยางกลับ...

ในใจปวดแปลบ หานซิงเสวี่ยกัดฟันแน่น สีหน้าค่อย ๆ หม่นลงทีละน้อย

หลินชี่หยางหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองเธอ "ซิงเสวี่ย เธอลืมสิ่งที่พูดเมื่อวานแล้วเหรอ? เธอเคยบอกว่า ผ่านคืนนี้ไปแล้ว..."

"ดี ดีมาก!"

แววตาของ หานซิงเสวี่ยยิ่งเย็นเยียบ "หลินชี่หยาง นายพูดเอง"

หานซิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ลุกขึ้นยืนเดินเข้ามา จ้องมองดวงตาของหลินชี่หยาง "อย่างไรก็ตาม ฉันจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ นอกจากคุณจะฆ่าฉัน"

ฉับ!

เธอหยิบมีดปอกผลไม้จากตู้ข้าง ๆ คว้ามือของ หลินชี่หยางไว้

มือคู่นี้อบอุ่น กว้างใหญ่ และเนียนละเอียดเหมือนมือผู้หญิง

แต่… ตอนนี้มือที่จับอยู่ไม่ใช่มือของเธอ

หานซิงเสวี่ยแบมือของเขาออก วางมีดลงบนฝ่ามือ จ่อไปที่หน้าอกตัวเอง

"เพียงแค่แทงมีดลงไปครั้งเดียว ก็จะไม่มีใครมารบกวนชีวิตคู่ของพวกคุณอีกต่อไป คุณวางใจได้ บอดีการ์ดของฉันจะไม่ขัดขวาง คุณปู่ของฉันก็จะไม่ทำอะไรคุณ"

เธอพูดทีละคำและยิ้มให้หลินชี่หยาง

เธอยอมตายด้วยน้ำมือของหลินชี่หยาง แม้จะเป็นอย่างนั้น เธอก็สบายใจได้

หลินชี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย มองมีดปอกผลไม้ในมือ สะบัดมือทิ้งมันลงพื้น "หานซิงเสวี่ย คุณบ้าไปแล้ว"

"ใช่ ฉันบ้าไปแล้ว คุณไม่ฆ่าฉันเหรอ?"

เธอยิ้มเล็กน้อย ลุกขึ้นเดินไปเก็บมีดปอกผลไม้ขึ้นมา ลูบไล้ตัวมีดเบา ๆ "งั้นต่อไปนี้ถ้าเราเจอกันอีก เราจะเป็นศัตรูกัน ฉันจะใช้มันแทงเข้าที่หัวใจของคุณ"

หลินชี่หยางถอนหายใจ

ผู้หญิงคนนี้พูดจาแบบนี้ เขากลับโกรธไม่ลง ถ้าเป็นคนอื่นคงตายไปหมื่นรอบแล้ว

หานซิงเสวี่ยคำรามเบา ๆ เอามีดปอกผลไม้ผูกติดกับเข็มขัด เดินเข้ามาตบไหล่หลินชี่หยาง แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า "เราไปกันเถอะ"

พอลงมาชั้นล่าง หานซิงเสวี่ยนั่งอยู่ในรถ น้ำตาก็ไหลพรากลงมา

บอดีการ์ดที่อยู่ข้างกายเธอเห็นเหตุการณ์นี้ จึงรีบถาม "คุณหนู พวกเรา..."

"กลับบ้าน"

เธอโบกมืออย่างอ่อนแรง

"งั้น… เรื่องของคุณหลินชี่หยาง..."

"หืม? หลินชี่หยางเหรอ?"

เธอหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง กัดฟันพูดว่า "สักวันฉันจะควักหัวใจของเขาออกมาให้ได้!"

หลินชี่หยางมองไปที่จ้าวหนิงซี ก็รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

"ขอโทษนะ"

จ้าวหนิงซีชำเลืองมองเขา เธอไม่คิดว่าหลินชี่หยางจะตามมา เธอแค่อยากใช้วิธีของผู้หญิงแก้ปัญหาเท่านั้น

หลินชี่หยางส่ายหัว "ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน"

"คุณไม่โกรธฉันเหรอ?"

จ้าวหนิงซีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ต่อให้หลินชี่หยางด่าเธอ ตีเธอ เธอก็จะรู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่...

"คุณเป็นเมียผม ผมจะโกรธคุณทำไม?" หลินชี่หยางมองเธออย่างเหนื่อยหน่าย "ไปเถอะ กลับไปผมจะทำอาหารให้คุณเอง"

พูดจบ หลินชี่หยาง ก็เดินนำไปข้างหน้าแล้ว เขาทำประตูโรงแรมพัง ต้องจ่ายเงินชดใช้ เลยรีบลงไปชั้นล่างก่อนเลย

ในทางกลับกัน จ้าวหนิงซียืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน

ผู้ชายคนนี้ไม่โทษเธอหรอกเหรอ? มองดูแผ่นหลังของเขา จ้าวหนิงซีรู้สึกจมูกแสบวูบขึ้นมากะทันหัน เป็นความผิดของเธอเอง ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเธอเอง หลินชี่หยางจะมาที่นี่อีกทำไม และจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?

เธอก้มหน้าลง กำหมัดแน่น "ชี่หยาง คุณเป็นของฉัน ไม่มีใครสามารถพรากคุณไปจากฉันได้!"