พัดผ่านรัก [ พู่ไหม ]

บทที่6

                วาตีลุกจากที่นอนใน๰่๥๹เช้าของวันนอกหน้าต่างมีฝนปรอยร่วงไม่ขาดเม็ด มองเห็นแวดล้อมมัวมนอยู่ในม่านฝนสายตาเหลือบไปยังนาฬิกาแขวนผนังที่ทำพิเศษเป็๲รูปปกนิยายของหล่อนบอกเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้า...สำหรับหล่อน ถือว่ายังเช้าอยู่มากเพราะปกตินั้นนั่งปั่นนิยายจาก๰่๥๹หัวค่ำกว่าจะนอนก็ราวเที่ยงคืน ถอดรองเท้าแก้วลงจากรถฟักทองพร้อมกับนางซินฯ แล้วก็ต้องนอนให้ครบเจ็ดชั่วโมงมิเช่นนั้นตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่สดชื่น รู้สึกเพลียไปตลอดวัน

                แต่เมื่อคืนนี้หล่อนค้นข้อมูลของภูพัดจนดึกเกือบตีหนึ่ง ทำให้ชั่วโมงการนอนต้องร่นเวลาออกไปตั้งใจว่าจะตื่นสักแปดโมงเช้า แต่กลับลุกจากที่นอนเร็วกว่าปกติทำให้คิดว่าจะนอนต่ออีกสักงีบหนึ่งแล้วค่อยลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า...เมื่อหนังตาเริ่มจะปิดประกอบกับอากาศเย็นสบายจากสายฝนเย็นฉ่ำเบื้องนอกจึงรู้สึกง่วงงันแล้วค่อยๆเคลิ้มหลับไปสู่นิทรา

        แต่ดูเหมือน‘เวลา’ จะไม่เป็๞ใจ เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกรูปหนังสือสามเล่มสีดำเข็มนาฬิกาสีขาว ‘แหกปาก’ ด้วยการตั้งเสียงพิเศษเป็๞เสียงกรี๊ดแปดหลอดของนางร้ายจากละครซึ่งถูกบันทึกมาพร้อมกับตัวเรือนทำให้วาตีต้องเอื้อมแขนไปควานหาต้นตอของเสียง แล้วกดปิดที่ปุ่มจนเสียงเงียบลงพร้อมกับนอนหลับต่อโดยนึกอยู่ในห้วงคำนึงว่า...อีกสักนิดนะ

                กระทั่งเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นหลายครั้ง...

                “แม่วา...ยังไม่ตื่นอีกเหรอนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วรู้ไหม”

                เสียงป้ารุ่งเคาะหน้าประตูห้องดังถี่เสียจนหล่อนต้องผุดลุกขึ้นเดินโผเผไปที่ประตูห้องแล้วปลดล็อกอย่างเสียไม่ได้

                “วาเพิ่งจะงีบต่อไปนิดเดียวเองยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำนะคะป้า”

                ป้ารุ่งขมวดคิ้วจนยุ่ง“ป้าไม่รู้นี่นา ก็เห็นผิดเวลาอาหารเช้าไปตั้งสองชั่วโมงนี่มันเก้าโมงแล้วนะ ทุกทีเห็นลุกจากเตียงไม่เกินเจ็ดโมงเหมือนทุกวันไม่ใช่เหรอ...”

                “เก้าโมงเช้า!! ตายแล้ว!!สายขนาดนั้นเลยเหรอคะป้า”

                “สายตะวันโด่งเลยแหละอ้อ...แต่ว่าวันนี้ไม่มีพระอาทิตย์ขึ้นฟ้าเพราะว่าฝนยังตกไม่หยุด...งั้นเปลี่ยนเป็๲สายจนฝนฟ้าร่วงไม่หยุดดีกว่าเนอะ”

                หล่อนเหลือบตาไปมองนาฬิกาที่แขวนผนังพลางบ่นงุบงิบ“แล้วอย่างนี้วาจะไปทันนัดไหมคะเนี่ย”

                “จะออกไปข้างนอกเหรอถ้าอย่างนั้นก็รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะสิข้าวเช้าป้าทำข้าวต้มทรงเครื่องเอาไว้ให้แล้ว”

                “แล้วแม่กับป้าล่ะคะทานข้าวหรือยัง...อย่าบอกว่าแม่ยังหิ้วท้องรอทานข้าวพร้อมวาอยู่นะ”

                ท้ายๆหล่อนเสียงอ่อยลงเพราะรู้ดีว่ามารดาของหล่อนมักจะรอทานอาหารทุกมื้อพร้อมกัน ถ้าหากว่าหล่อนอยู่บ้านจึงรู้สึกผิดอยู่บ้างที่ตื่นสาย

                “วันนี้แม่ของวาทานไปก่อน๻ั้๹แ๻่เช้าแล้วละ...ทานเสร็จก็หลบไปอยู่ในห้องนั่งเล่นโน่นสงสัยกำลังติดนิยายเ๱ื่๵๹ใหม่ของวาอยู่ล่ะมั้ง”

                หล่อนจึงยิ้มออก...เมื่อรู้ว่าแม่ของหล่อนมีความสุขกับการอ่านอย่างเคย

                “ถ้าอย่างนั้นวาขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะนัดเขาเอาไว้ตอนเที่ยงซะด้วย ไม่นึกว่าจะตื่นสายขนาดนี้”

                ป้ารุ่งจึงออกไปจากห้องพร้อมกับที่หล่อนฉวยผ้าขนหนูแล้วรีบวิ่งปรูดเข้าห้องน้ำทันใด...แต่ดูเหมือนความเคยชินกับการชำระล้างร่างกายในห้องน้ำเป็๲เวลานานไม่อาจแก้ไขได้หล่อนจึงทำกิจวัตรอยู่ในห้องน้ำนานร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอีกก็ใช้เวลาเลือกเสื้อผ้าอย่างพิถีพิถันอีกครึ่งชั่วโมง

                เมื่อหันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง...จึงบอกเวลาสิบโมงเช้า!

                วาตีมองตนเองในกระจกบานยาวหมุนตัวไปมาสองสามรอบเพื่อสำรวจชุดที่ใส่...วันนี้หล่อนเลือกชุดกระโปรงสั้นทรงเสื้อคลุมผ้าเครปยืดสีดำสนิทสวมสร้อยคอห้อยจี้ทองเหลืองชุบประดับพลอยสีรองเท้าที่หมายตาเป็๲ส้นสูงหัวแหลมกับกระเป๋าหนังสีดำติดแบรนด์หรู

                หล่อนคิดว่าการนัดพบภูพัดอย่างเป็๞ทางการหล่อนจะต้องแต่งตัวให้เหมาะสมกับกาลเทศะสักนิดไม่ใช่แต่งตัวเรียบง่ายด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนแบบเด็กวัยใสหรือแต่งตัวเชยล้าสมัยเป็๞ยายแก่รุ่นป้าเพราะหล่อนไม่ชอบให้ใครต่อใครมองภาพลักษณ์นักเขียนเป็๞พวกทึนทึก ปล่อยเนื้อปล่อยตัวอย่างที่คนส่วนมากชอบคิดแบบนั้นฉะนั้นนอกจากเสื้อผ้ากับเครื่องประดับที่เลือกจะต้องดูดีหล่อนยังต้องบรรจงแต่งแต้มสีสันด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบนเครื่องหน้าจนงามหมดจด

                เมื่อแต่งหน้าเสร็จหล่อนก็จัดแต่งผมสั้นหน้าม้ากะลาครอบปลายผมเลยติ่งหูไปเล็กน้อยแบบเด็กมัธยมปลายจนเข้าที่เข้าทางจึงเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้งพลางคิดว่าอาจต้องหาอะไรรองท้องระหว่างทางแทนที่จะทานข้าวต้มทรงเครื่องที่ป้ารุ่งเข้าครัวทำให้เพราะเกรงว่าออกจากบ้านช้าไปกว่าสิบโมงครึ่ง ถ้าฝนตกแบบนี้แล้วเจอรถติดอาจประสบปัญหาการจราจรติดขัดจนทำให้ไปช้ากว่าเวลานัดได้

                หล่อนเป็๞คนแบบนี้แหละ...ชอบคิดนั่นคิดนี่ตลอดเวลาทั้งที่บางทีกำลังทำอีกเ๹ื่๪๫หนึ่งอยู่ ดังนั้นหล่อนจึงคิดถึงเ๹ื่๪๫เวลานัดขณะที่มือก็หยิบสิ่งของจำเป็๞ลงกระเป๋าสะพายทั้งเครื่องสำอางสำหรับผู้หญิงที่ใช้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สมุดบันทึกเอาไว้จดข้อมูลรวมถึงเครื่องโทรศัพท์ที่ถือว่าเป็๞สิ่งสำคัญสำหรับยุคการสื่อสาร

                ทว่าหล่อนรีบร้อนจนลืมว่าเบอร์โทรศัพท์ของภูพัดกับผู้จัดการดารายังไม่ได้จดลงสมุดหรือบันทึกใส่เครื่องโทรศัพท์เมื่อเสียงเรียกของป้ารุ่งดังลอยมาจากชั้นล่าง หล่อนก็รีบกระวีกระวาดแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่คว้ารองเท้าที่หมายตาแล้วถือติดมือก้าวโหย่งๆลงบันไดไปจนถึงชั้นล่าง

                “ป้าเตรียมข้าวต้มไว้แล้ว รีบไปทานซะสิเดี๋ยวจะชืดหมดนะลูก”

                วาตีก้าวพรวดผ่านป้ารุ่งที่ชะแง้มองมาจากห้องทานอาหารแล้วตรงแน่วไปยังบานประตูด้านหน้า วางรองเท้าแหมะกับพื้น แล้วสวมอย่างคล่องแคล่วจึงเอี้ยวตัวไปมองป้ารุ่งที่เดินตามออกมา

                “ไปก่อนนะคะ วาคงทานข้าวต้มฝีมือป้าไม่ทันแน่ขอแก้ตัวมื้อหลังนะคะ...อ้อ ฝากบอกแม่ด้วยนะคะว่าวันนี้ไม่ต้องรอทานข้าวเย็นเพราะว่าไม่รู้จะเสร็จจากนัดตอนเที่ยงนี้กี่โมง แต่ยังไงจะรีบกลับแล้วกันค่ะ”

                พูดจบหล่อนก็เดินตัวปลิวด้วยความมาดมั่นก้าวผ่านโถงทางเดินออกไปยังที่จอดรถด้านหน้าเปิดประตูรถได้ก็กองกระเป๋าสะพายลงบนเบาะด้านหลังรีบสตาร์ทรถออกจากบ้านไปอย่างเร็ว

                แต่สายฝนที่ยังโปรยสายก็ทำพิษเข้าให้...เพราะรถติดแหงก๻ั้๫แ๻่ปากซอยทีเดียว!

//////////////////////////////////////////////////