คุณบอดี้การ์ดที่รักเล่ม(1)-(จบแล้ว)

        [คฤหาสน์อัครภูมิ]

        เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยอมเปิดทางให้ นิวก็วิ่งเข้าไปภายในคฤหาสน์อัครภูมิ ก่อนที่นิวจะวิ่งเลยออกไปยังเรือนรับรองที่ซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน และนิวก็วิ่งมาหยุดยืนอยู่กลางงานหมั้นของเตชินหลังจากที่เตชินสวมแหวนหมั้นให้กับแอนนี่เสร็จพอดี

        นิวยืนดูภาพที่เขากุมมือกันด้วยหัวใจที่แตกสลาย และยิ่งไปกว่านั้นนิวยังรู้สึกเหมือนตายทั้งที่มีลมหายใจอยู่เมื่อนักข่าวชายคนหนึ่งเชียร์ให้ทั้งคู่หอมแก้มกัน

        “สวมแหวนเสร็จแล้ว ว่าที่เจ้าบ่าวหอมแก้มว่าที่เจ้าสาวต่อเลยสิครับ”

        เตชินมีท่าทีไม่พอใจเมื่อนักข่าวชงแบบนั้น ซึ่งนิวเองแอบดีใจต่างลุ้นอยู่ลึก ๆ ว่าบางทีเตชินอาจจะไม่ต้องการที่จะทำแบบนั้น แต่ว่าผ่านไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว แอนนี่ก็โผเข้าไปครอบครองริมฝีปากหยักนั้นที่นิวเคยจูบซะแล้ว

        อุ๊บ!

        “ว้าว / โอ้...ว้าว / ว้าว...ร้อนแรงมาก / โอ้...แซ่บเวอร์ / ว้าว”

        เสียงแขกเหรื่อหวีดร้องเกรียวกราวเมื่อพวกเขาทั้งคู่จูบกัน ทว่า...นิวกลับเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจกับภาพนั้นเลย นิวยืนจ้องมองคนที่นิวเคยเรียกเต็มปากว่าสามี กำลังจูบกับคู่หมั้นของเขาอย่างลึกซึ้งกินใจ และทันใดนั้นเตชินก็ผลักแอนนี่ออกห่างตัวเองอย่างกะทันหัน ก่อนที่เตชินจะเรียกนิวเสียงสั่น

        “นิว!”

        นิวยืนมองเตชินด้วยสายตาตัดพ้อ แต่นิวก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรกับเตชินเลย นักข่าวก็ต่างกรูกันเข้ามารุมล้อมนิวเพื่อถ่ายรูปกันใหญ่

        “เฮ้ย! นิวมา”

        แซะ แซะ แซะ

        ในขณะที่นิวกำลังโดนนักข่าวรุมอย่างกับฝูงมดเจอน้ำตาลอยู่นั้น เตชินก็พยายามที่จะเข้าไปช่วยนิวออกมาจากวงล้อม แต่ว่าเอกพลกลับรีบเดินเข้ามาขวางทางเตชินเอาไว้ ก่อนจะปรามเตชินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        “เตชิน! หยุด! แกไม่ต้องไปยุ่งเรื่องของเขา แล้วก็กลับไปดูแลคู่หมั้นของแกได้แล้ว”

        เตชินจำใจต้องถอยห่างนิวออกมาแม้ไม่อยากห่างเลย และในจังหวะนั้นนิวก็ยกมือขึ้นมากวาดกล้องของนักข่าวหลุดมือกันเป็นแถวด้วยความโมโห จากนั้นนักข่าวก็ต่างพากันซุบซิบนินทาต่าง ๆ นานา ก่อนจะพากันล่าถอยออกไปยืนถ่ายรูปของนิวอยู่ห่าง ๆ แทน

        หลังจากนั้นนิวก็เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหาเตชินกับแอนนี่ ก่อนที่นิวจะพูดกับเตชินด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        "จบแล้วสินะครับ...รักของเรา มันคงถึงเวลาที่ผมจะต้องปล่อยคุณไปแล้วจริง ๆ สินะครับ...คุณเตชิน แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็ไม่โทษคุณหรอกนะครับ เพราะผมจะโทษตัวผมเอง ผมมันโง่เองที่ไปหลงเชื่อคำพูดหวาน ๆ ของคุณ คุณเตชินครับ...ผมรักคุณจริง ๆ นะครับ แต่...ผมคงไม่มีสิทธิ์อีกแล้ว"

        นิวตัดพ้อเตชินออกมาต่อหน้าผู้คนโดยไม่สนใจเลยว่านักข่าวจะกำลังบันทึกเสียงของเขาอยู่ และเตชินเองก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรนิวกลับมา นอกจากยืนก้มหน้าหลบตาของนิวด้วยความรู้สึกผิด

        และในขณะที่ทุกอย่างกำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนั้น นายก็วิ่งฝ่าด่านนักข่าวเข้ามาหานิว พร้อมกับคว้าข้อมือของนิวไปกุมไว้แน่น

        หมับ!

        “นิว?”

        นายเรียกสตินิวเบา ๆ แต่นิวกลับยังยืนนิ่งและเอาแต่จ้องมองเตชินด้วยสายตาตัดพ้อ

        “นิว? พี่ว่ากลับเถอะ ขืนนิวอยู่ที่นี่ต่อไปก็รังแต่จะตกเป็นเป้านิ่งให้กับนักข่าวเปล่า ๆ นะ”

        นายพยายามฉุดข้อมือของนิวให้ตามตัวเองออกไปด้านนอก แต่นิวกลับสะบัดมือของตัวเองจนหลุดจากการกอบกุมของนาย ก่อนที่นิวจะวิ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว

        ฟิ้ว!

        “นิวรอพี่ด้วย”

        นายวิ่งตามนิวออกไปติด ๆ แต่ก็ยังช้ากว่านิวหลายเท่า เพราะพอนายวิ่งออกมาถึงด้านหน้าคฤหาสน์ นิวก็ขับรถออกไปจากเขตคฤหาสน์ไปแล้ว

        “นิว!”

        นายวิ่งออกไปด้านนอกคฤหาสน์ เพื่อไปหารถของตัวเอง ซึ่งนายใช้เวลาหลายนาทีพอสมควรกว่าที่นายจะวิ่งออกไปถึงรถของเขาที่จอดอยู่ด้านนอกรั้วคฤหาสน์อัครภูมิ

        และก่อนที่นายจะเคลื่อนรถออกไป นายก็ไม่ลืมที่จะโทรหาเตเต้เพื่อบอกเรื่องนิว ซึ่งทันทีที่นายกดโทรออก เตเต้ก็กดรับสายของนายทันที

        “ว่าไงจ๊ะน้องนาย?”

        “พี่เตเต้? พี่มุดหัวอยู่ที่ไหนน่ะ? ห๊ะ! ทำไมไม่รู้จักมาดูแลนิว รู้ทั้งรู้ว่าเขากำลังมีปัญหาอยู่ แล้วพี่ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวได้ยังไง?”

        “น้องนาย? อย่าเพิ่งด่าพี่เตเต้สิคะลูก เนี่ย...ตอนนี้พี่เตเต้ก็อยู่ที่บริษัท พี่เตเต้เข้ามาเคลียร์เรื่องข่าวฉาวของน้องนิว แต่ว่าพี่ก็จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ พรุ่งนี้น้องนิวก็กลับมาทำงานได้ตามปกติแล้วล่ะ”

        “เรื่องงานเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ผมอยากให้พี่รีบตามนิวเข้าไปที่ห้องก่อน เพราะตอนนี้นิวดูเครียดมาก ผมเป็นห่วงเขา ผมเกรงว่าเขาจะคิดน้อยน่ะครับ ถ้ายังไงเราเจอกันที่ห้องนิวเลยนะครับ แต่ผมอาจจะถึงช้ากว่าพี่หน่อย เพราะตอนนี้ผมยังอยู่หน้าบ้านเตชินอยู่เลยครับ”

        “เดี๋ยวนะคะ ตกลงนี่มันเรื่องอะไรอีกล่ะคะ?”

        “พอดีเมื่อกี้นิวบุกมาหาเตชินกลางงานหมั้นน่ะครับ ก็เลยเกิดเรื่อง”

        “ห๊ะ! ตายแล้ว อกอีเต้จะแตก โอ้ย...เต้จะเป็นลม”

        ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

        เตเต้กดตัดสายนายทิ้งทันทีโดยไม่บอกกล่าวเลย เมื่อเขาได้ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับนิว ส่วนนายก็รีบเคลื่อนรถออกจากบริเวณหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ไปทันทีด้วยความร้อนใจ ซึ่งนายใช้เวลาขับรถนานร่วมชั่วโมงกว่าจะมาถึงโรงแรมที่พักของนิว และเมื่อมาถึงนายก็ขับรถเข้าไปจอดตรงประตูทางเข้า ก่อนจะรีบลงจากรถด้วยความรีบร้อน

        นายรีบวิ่งเข้าไปด้านในโรงแรม ก่อนจะวิ่งไปยังหน้าลิฟต์ทันที และนายก็เจอกับเตเต้ยืนรอลิฟต์อยู่พอดี

        “พี่เตเต้? พี่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันเหรอครับ?”

        นายขมวดคิ้วถามเตเต้ด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้นายประมาณการเอาไว้แล้วว่า เตเต้ต้องมาถึงโรงแรมก่อนเขาแน่ ๆ

        “เพิ่งมาถึงจ๊ะ พอดีรถติดมากเลย”

        คำตอบของเตเต้ทำให้นายถึงกับจิ๊บปาก ก่อนที่นายจะชวนเตเต้รีบขึ้นไปหานิวเมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างพอดี

        “งั้นเรารีบขึ้นไปหานิวกันเถอะครับ”

        “ไปจ๊ะ”

        นายและเตเต้ขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้น 7 ก่อนที่ทั้งคู่จะวิ่งตามกันไปยังห้องของนิวทันที...

        [ห้องนิว]

        น๊อค น๊อค น๊อค

        “นิว? เปิดประตูให้พี่หน่อย”

        นายเคาะประตูดังรัว พร้อมกับตะโกนเรียกนิวด้วยความเป็นห่วง

        แกร็ก!

        นิวแง้มประตูห้องออกให้นายเบา ๆ ก่อนที่นิวจะเหลือบมองเตเต้เล็กน้อย แล้วนิวก็เดินกลับเข้าไปในห้องทันที โดยไม่ทักทายใครเลย

        "นิว! / นิว?"

        นายและเตเต้ต่างรีบเดินตามไปหานิวที่กำลังนั่งหย่อนขาอยู่บนเตียงนอน ก่อนที่เตเต้จะย่อตัวนั่งลงบนพื้นข้างเตียง

        “นิว? พี่เตเต้กับน้องนาย เราสองคนเป็นห่วงนิวมากนะลูก นิวรู้ไหมว่าวันนี้พี่เตเต้ไปจัดการเรื่องพักงานของนิวเรียบร้อยแล้วนะ ตอนนี้นิวก็สามารถกลับไปทำงานตามปกติได้แล้ว นิวอยากกลับไปทำงานพรุ่งนี้ก็ได้นะ เดี๋ยวพี่เตเต้จะโทรไปล๊อกคิวถ่ายแบบให้”

        เตเต้บอกนิวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนเฉกเช่นที่เคยเป็นมาเสมอ และสายตาที่เตเต้จดจ้องนิวนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่เมตตา ทว่า...นิวกลับตวาดเตเต้กลับไปอย่างตัดพ้อ

        "พี่เตเต้!!! พี่หายไปไหนมาตั้งนานน่ะ พี่รู้ไหมว่าบอดี้การ์ดของพี่เขาทิ้งผมแล้ว เขาทิ้งผมไปหมั้นกับยัยแอนนี่แล้ว พี่รู้ไหมว่าเขาหลอกให้ผมรัก แล้วเขาก็ทิ้งผมไปหาผู้หญิงน่ะ"

        นิวน้ำตารื้อออกมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเขาพูดถึงเตชิน ส่วนเตเต้ก็เริ่มน้ำตารื้อเหมือนกันเพราะสงสารนิว

        "ต่อไปนี้พี่เตเต้จะไม่ทิ้งนิวไปไหนอีกแล้ว พี่จะอยู่เคียงข้างน้องนิวเอง"

        เตเต้บอกนิวเสียงสั่น ก่อนที่นิวจะปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามใจไม่อยู่

        "ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ"

        และในขณะที่นิวกำลังร้องไห้อย่างหนักอยู่นั้น เตเต้ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจนิวยังไงดี เตเต้จึงขยิบตาส่งสัญญาณให้นายเข้ามาปลอบใจนิวแทนตัวเอง ซึ่งนายก็ไม่ลังเลที่จะเดินเข้ามาหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ น้องชายคนเดียวของเขา

        “นิว? อย่าร้องไห้นักสิวะ พี่เป็นห่วงนายนะเว้ย อย่าลืมสิว่านายยังมีพี่ที่รักนายเสมอนะ ส่วนเรื่องเตชิน...พี่ว่า...ถ้าเขาไม่เอาเรา เราก็ถอยออกมาดีกว่านะ”

        นายพูดพร้อมกับยื่นกล่องกระดาษทิชชูให้นิว

        “ฮึก ฮึก แต่ผมรักเขานี่ครับ”

        นิวบอกนายเสียงสั่นปนสะอื้น พร้อมกับยื่นมือไปรับกล่องกระดาษทิชชูมากอดไว้ ก่อนจะร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก จนเตเต้และนายไม่รู้ว่าจะปลอบใจนิวยังไงต่อดี สุดท้ายนายก็ยืดตัวลุกขึ้น

        “เดี๋ยวพี่ไปอุ่นนมสดมาให้ดื่มนะ จะได้ดีขึ้น”

        นายยื่นมือไปวางไว้บนหัวของนิว พร้อมกับลูบหัวของนิวเบา ๆ อย่างรักใคร่ ก่อนที่นายจะขยิบตาให้เตเต้เข้ามาปลอบนิวต่อ ส่วนนายก็เดินเข้าครัว เพื่อไปอุ่นนมให้นิว

        ซึ่งพอคล้อยหลังนายแล้ว เตเต้ก็ขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงข้าง ๆ นิว ก่อนจะยื่นมือไปหยิบกระดาษทิชชูจากกล่องที่นิวถือไว้ แล้วเตเต้ก็ยื่นมันคืนให้กับนิว

        “เช็ดน้ำตาเถอะลูก”

        เตเต้ยืนกระดาษทิชชูจ่ออยู่ระดับมือของนิว แต่นิวกลับเมินเฉยต่อสิ่งที่เตเต้หยิบยื่นให้ เตเต้จึงใช้กระดาษทิชชูในมือยื่นเข้าไปซับเช็ดน้ำตาให้กับนิวด้วยตัวเอง

        "พี่เตเต้ขอโทษนะที่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับน้องนิว พี่ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเป็นแบบนี้เลยจริง ๆ พี่ไม่คิดว่าคุณเตชินเขาจะทำแบบนี้ เพราะก่อนจะมาทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้นิว เขาสัญญากับพี่เตเต้ว่าจะดูแลนิวเป็นอย่างดีทั้งตัวและหัวใจ พี่ก็เลยไว้ใจให้เขามาดูแลนิวแทน แต่พี่ไม่คิดว่า...เขาจะมาหลอกน้องนิวของพี่แบบนี้"

        เตเต้ขอโทษและบอกเหตุผลแก่นิว พร้อมกับคอยบรรจงซับเช็ดน้ำตาที่หยดที่ไหลรินออกมาอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน แต่ทันใดนั้น...นิวก็ผลักมือของเตเต้ออกเบา ๆ ก่อนที่นิวจะเค้นเสียงหนักออกไปถามเตเต้

        "ผมไม่เข้าใจที่พี่พูด พี่ไปสัญญาอะไรกับเขาไว้ตอนไหนครับ? ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่อง? แล้วพี่รู้จักเขาด้วยเหรอ?"

        นิวขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับหันไปจ้องหน้าของเตเต้นิ่งด้วยความสงสัยปนสับสนในใจ เพราะนิวมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเตเต้ แต่นิวก็ยังไม่ได้ถามอะไรออกไปเลย เนื่องจากเตเต้ร้องไห้โฮขึ้นมาเสียก่อน...

--------------------------------

ซันด๊อก