หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 164: อสูรเจ้าถิ่นแห่งที่ราบสูง 

รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนที่ราบสูงเมฆาสถิต (云栖高原) อีกครั้ง แสงแรกแห่งรุ่งอรุณสีทองอ่อนสาดจับยอดเขาหิมะจนเป็นประกาย เจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) เริ่มต้นการเดินทางตามทิศทางที่ได้จากศิลาจารึกโบราณและแผนที่คร่าวๆ แผ่นนั้น ดวงตะวันยังคงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีครามเข้มอันกว้างใหญ่ สาดแสงอันอบอุ่นลงมาขับไล่ความหนาวเย็นของยามค่ำคืน แต่กระแสลมที่พัดผ่านที่ราบสูงแห่งนี้ยังคงเย็นเยียบและแฝงไว้ด้วยพลังงานธรรมชาติอันบริสุทธิ์ที่ทำให้จิตใจปลอดโปร่ง

ทั้งสองเคลื่อนตัวไปอย่างระมัดระวังและมีสติ เยว่ชิงหลิงซึ่งอาการบาดเจ็บทุเลาลงมากแล้วจากการฟื้นฟูในช่วงหลายวันที่ผ่านมา สามารถก้าวเดินได้อย่างมั่นคงและคล่องแคล่วกว่าเดิมหลายส่วน รัศมีพลังธาตุลมรอบกายนางแม้จะยังมิได้คืนสู่จุดสูงสุด แต่ก็กลับมาเยือกเย็นและทรงพลัง นางใช้สัมผัสแห่งพลังธาตุลม (风系感知) ของตนเองคอยตรวจสอบความเคลื่อนไหวในอากาศและรอบกายอย่างต่อเนื่อง สังเกตทุกการเปลี่ยนแปลงของกระแสลมและเงาที่พาดผ่าน ส่วนเจี้ยนหลินก็ใช้ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) ที่บัดนี้เฉียบคมและกว้างไกลยิ่งขึ้น ประหนึ่งรากแก้วที่หยั่งลึกลงไปในผืนดิน รับรู้ถึงสภาพแวดล้อมและสิ่งมีชีวิตที่อาจซ่อนเร้นอยู่ตามพุ่มหญ้าขนแกะเมฆา (云绒草) หรือกลุ่มสนเมฆาโบราณ (古云松) ที่ยืนต้นตระหง่านเป็นระยะ

เส้นทางที่พวกเขาดำเนินไปนั้นค่อยๆ ลาดต่ำลงเล็กน้อย นำพาพวกเขาออกจากส่วนที่สูงที่สุดของที่ราบสูง เข้าสู่บริเวณที่เป็นแอ่งกระทะขนาดใหญ่ ล้อมรอบด้วยแนวเขาสูงชันที่ดูแปลกตาและแฝงไว้ด้วยความลึกลับ พืชพรรณในบริเวณนี้ดูจะหนาแน่นและมีความหลากหลายมากขึ้น มีทั้งกลุ่ม "บุปผาเหมันต์นิรันดร์" (永冬花) ที่ยังคงชูช่ออย่างทระนงท่ามกลางความหนาวเย็น และพืชเลื้อยบางชนิดที่มีใบสีเขียวเข้มสลับม่วงอ่อนพันเกี่ยวไปตามโขดหินราวกับอสรพิษหลากสี

"ขาวน้อย" (小白) ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเจี้ยนหลิน ดูจะตื่นตัวเป็นพิเศษกว่าปกติ สองหูเล็กๆ ของมันกระดิกถี่ๆ ดวงตากลมโตสีนิลจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา มันส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบาออกมาเป็นระยะ พร้อมกับชี้อุ้งเท้าเล็กๆ ไปยังทิศทางเบื้องหน้าอยู่หลายครั้ง ส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง

"ดูเหมือนว่าข้างหน้าจะมีบางอย่างนะขอรับ" เจี้ยนหลินเอ่ยขึ้นเสียงเบา ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มโขดหินขนาดใหญ่ที่ตั้งซ้อนทับกันอยู่ไกลๆ ราวกับป้อมปราการธรรมชาติ เขาสัมผัสได้ถึง "กลิ่นอาย" ที่ไม่คุ้นเคยและแฝงความดุร้ายเจือปนอยู่ในสายลม

ทันใดนั้นเอง! เสียงร้องแหลมคมที่บาดแก้วหูดังก้องมาจากฟากฟ้าเบื้องบน! มันเป็นเสียงที่แฝงไว้ด้วยอำนาจ ความหยิ่งทะนง และเจตนาคุกคามของผู้ปกครองท้องนภาแห่งนี้! เงาดำขนาดมหึมาทาบทับลงมาบดบังแสงตะวันชั่วขณะ สร้างความรู้สึกกดดันอันหนักหน่วง!

ทั้งเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองทันที แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตื่นตัวและระแวดระวัง สัญชาตญาณแห่งการเอาชีวิตรอดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนทำงานในทันที!

"ระวัง!" เยว่ชิงหลิงตะโกนเตือนเสียงเครียด ร่างของนางพลันเลือนหายไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วของสายลม ปรากฏขึ้นอีกครั้งห่างออกไปหลายจั้ง!

เจี้ยนหลินเองก็มิได้ชักช้า! เขาใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถอยห่างออกมาเช่นกัน ปลายเท้าแทบมิได้สัมผัสพื้น ก่อนที่กรงเล็บขนาดมหึมาคู่หนึ่งจะตะครุบลงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่! กรงเล็บนั้นแหลมคมราวกับดาบเหล็กกล้าที่ผ่านการลับคมมาอย่างดี ปลายเล็บสะท้อนแสงเป็นประกายเยียบเย็นจนน่าสะพรึงกลัว!

"เคร้งงงง!" เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น! พื้นดินบริเวณนั้นยุบตัวลงเป็นหลุมลึก เศษดินเศษหินแตกกระจาย!

เมื่อฝุ่นควันจางลง ร่างของอสูรเจ้าถิ่นก็ปรากฏชัดเจน! มันคือ "อินทรีหิมะยักษ์" (雪山巨鹰 - Xuěshān Jùyīng) ตัวมหึมา! ปีกทั้งสองข้างของมันเมื่อกางออกกว้างกว่าห้าจั้ง (丈) สร้างเงาทะมึนน่าเกรงขาม ขนสีขาวราวหิมะบริสุทธิ์ปกคลุมทั่วทั้งร่าง ยกเว้นปลายปีกและหางที่เป็นสีเทาเข้มดุจเมฆพายุ ดวงตาสีทองของมันคมกริบราวกับเหยี่ยว จ้องมองมายังผู้บุกรุกทั้งสองด้วยแววตาที่ดุร้าย ไม่เป็นมิตร และแฝงความหิวกระหาย จะงอยปากสีดำสนิทของมันโค้งงอและแหลมคมพร้อมที่จะฉีกกระชากเหยื่อให้เป็นชิ้นๆ! ไอพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้นรุนแรงและกดดันอย่างยิ่งยวด บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งที่เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นต้น (筑基境初期) อย่างแท้จริง!

อินทรีหิมะยักษ์กระพือปีกอันทรงพลังอีกครั้ง! เกิดเป็นพายุกระแสลมอันรุนแรงพัดกระหน่ำเข้าใส่เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิง! เศษหิน กิ่งไม้ และปุยหญ้าขนแกะเมฆาปลิวกระจายไปทั่วราวกับถูกพายุคลั่งโหมซัด!

‘อสูรเวหาระดับสร้างรากฐานขั้นต้น! การต่อสู้ในที่เปิดโล่งเช่นนี้พวกเราเสียเปรียบยิ่งนัก! มันสามารถโจมตีจากมุมสูงได้ตลอดเวลา!’ เจี้ยนหลินคิดอย่างรวดเร็วในใจ พลังธาตุพฤกษาถูกโคจรขึ้นจนถึงขีดสุด "กระบี่ไม้" (木剑) สองเล่มปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างฉับพลัน! เล่มหนึ่งแฝงความยืดหยุ่น อ่อนไหว และรวดเร็วของ "ไผ่สายลม" (风吟竹) อีกเล่มหนึ่งหนักแน่น มั่นคง และทรงพลังด้วยแก่นแท้ของ "สนเมฆาโบราณ" (古云松) ที่เขาเพิ่งจะสัมผัสและทำความเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง ส่วน‘กระบี่จิตพฤกษา (草木心剑) นั้นยังไม่ควรนำออกมาใช้หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ การเปิดเผยโดยไม่จำเป็นอาจนำปัญหาที่คาดไม่ถึงมาสู่ตัวข้าได้ในภายหลัง’

เยว่ชิงหลิงทะยานร่างขึ้นไปในอากาศอย่างสง่างามดุจนางเซียนเหินลม นางหลบหลีกกระแสลมนั้นได้อย่างคล่องแคล่วและงดงาม กระบี่หยกขาวในมือตวัดวาดอย่างรวดเร็ว เกิดเป็น "คมกระบี่วายุ" (风刃 - Fēng Rèn) นับสิบสายนับร้อยสาย พุ่งเข้าโจมตีปีกขนาดใหญ่และจุดอ่อนที่นางมองเห็นของอินทรีหิมะด้วยความแม่นยำ!

"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!" คมกระบี่วายุบางส่วนปะทะเข้ากับขนอันหนาแน่นและแข็งแกร่งของอินทรีหิมะ เกิดเป็นเสียงคล้ายโลหะเสียดสีกันและประกายไฟแลบแปลบปลาบ! แม้จะสร้างบาดแผลได้ไม่ลึกนัก แต่ก็ทำให้อินทรีหิมะยักษ์ร้องเสียงแหลมออกมาด้วยความโกรธาและเจ็บปวด!

มันโฉบลงมาด้วยความเร็วสูงดุจสายฟ้าฟาด! จะงอยปากอันแหลมคมจิกเข้าใส่เยว่ชิงหลิงราวกับหอกสังหาร!

"ศิษย์พี่หญิงระวัง!" เจี้ยนหลินตะโกนเตือน พร้อมกับตวัดกระบี่ไม้ที่ทำจากไผ่สายลมในมือขวาออกไป! "เพลงกระบี่เมฆาไหล – เมฆาคล้อยเคลื่อนธารา!" ปลายกระบี่ไม้ที่แฝงพลังธาตุพฤกษาและเจตจำนงแห่งความยืดหยุ่นสั่นไหว พุ่งเข้าสกัดกั้นการโจมตีของอินทรีหิมะได้อย่างหวุดหวิดและแม่นยำ!

"เคร้งง!" เสียงปะทะดังสนั่น! เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกอันมหาศาลที่ส่งผ่านมาตามกระบี่ไม้! ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว! โลหิตในกายปั่นป่วนเล็กน้อย!

อินทรีหิมะยักษ์ไม่ปล่อยโอกาส! มันกระพือปีกอีกครั้งอย่างรุนแรง! ขนนกบางส่วนที่ปลายปีกของมันพลันแข็งตัวและแหลมคมราวกับใบมีดน้ำแข็ง! ก่อนจะถูกสลัดออกมาพุ่งเข้าใส่เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงราวกับห่าธนูน้ำแข็งพิฆาต!

"เคล็ดพฤกษาผูกมัด – รากเหง้าพันธนาการ!" (木缚之术 – 根缠索!) เจี้ยนหลินตวาดลั่น! พลังธาตุพฤกษาถูกส่งผ่านลงไปในพื้นดินอย่างรวดเร็ว! รากไม้ขนาดใหญ่หลายเส้นที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนหญ้าขนแกะเมฆาพลันพุ่งขึ้นมาราวกับอสรพิษยักษ์! ถักทอเป็นโล่กำบังขนาดใหญ่และซับซ้อน ป้องกันห่าขนนกน้ำแข็งนั้นไว้ได้ส่วนหนึ่ง! แต่ด้วยความรุนแรงของการโจมตี ก็ยังคงมีบางส่วนที่ทะลุผ่านเข้ามาได้!

เยว่ชิงหลิงตวัดกระบี่หยกขาว สร้างม่านลมป้องกันตนเองและเจี้ยนหลินอีกชั้นหนึ่งอย่างรู้ใจ! ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง สื่อสารความเข้าใจในการต่อสู้ร่วมกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางที่ราบสูงอันเปิดโล่งและหนาวเหน็บ! เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงอาศัยความร่วมมือ ไหวพริบ และความเข้าใจในพลังของตนเองในการต่อกรกับอสูรเจ้าถิ่นที่ทรงพลัง! เจี้ยนหลินใช้ความพลิ้วไหวของเพลงกระบี่เมฆาไหลที่ผสมผสานกับพลังธาตุพฤกษาในการก่อกวน, ป้องกัน, และสร้างโอกาส ส่วนเยว่ชิงหลิงก็ใช้ความรวดเร็ว ความเฉียบคม และพลังทำลายล้างของพลังธาตุลมในการโจมตีสนับสนุนและหาช่องโหว่ของศัตรู!

ในจังหวะที่อินทรีหิมะยักษ์กำลังจะโฉบลงมาโจมตีอีกครั้งด้วยความเกรี้ยวกราด เจี้ยนหลินผู้มี "สัมผัสแห่งพฤกษา" ที่เฉียบคม มองเห็นเถาวัลย์ขนาดเล็กแต่เหนียวแน่นเป็นพิเศษเลื้อยอยู่ตามซอกโขดหินใกล้ๆ อย่างชัดเจน เขาก็พลันตวัดกระบี่ไม้ทั้งสองเล่มในมือออกไปพร้อมกัน! มิได้มุ่งโจมตีโดยตรง แต่กลับใช้พลังธาตุพฤกษาที่ผ่านการ "ตื่นรู้" มาแล้ว "ชี้นำ" ให้เถาวัลย์เหล่านั้นพุ่งขึ้นไปในอากาศราวกับแส้ที่มีชีวิต! เถาวัลย์เหล่านั้นแม้จะดูบอบบาง แต่กลับมีความเหนียวแน่นและยืดหยุ่นอย่างน่าประหลาด! พวกมันพุ่งเข้าพันรอบข้อต่อปีกข้างหนึ่งของอินทรีหิมะยักษ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ!

"กรรรรซซซ!" อินทรีหิมะยักษ์ร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจและเจ็บปวด! มันพยายามจะสะบัดปีกให้หลุด แต่เถาวัลย์เหล่านั้นกลับรัดแน่นยิ่งขึ้นราวกับคีมเหล็ก! การทรงตัวของมันเริ่มจะเสียหลักกลางอากาศ!

เยว่ชิงหลิงไม่ปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอยไป! แววตาของนางเปล่งประกายเยียบเย็น! นางรวบรวมพลังธาตุลมทั้งหมดไว้ที่ปลายกระบี่หยกขาว! "กระบี่วายุทะลวงใจ!" (穿心风暴剑 ) ลำแสงกระบี่สีฟ้าเยือกเย็นอันแหลมคมและทรงพลัง พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของอินทรีหิมะยักษ์ที่กำลังเสียหลักอย่างแม่นยำและรุนแรง!

"โฮกกกกกกกกก!!!" เสียงร้องโหยหวนครั้งสุดท้ายดังขึ้นอย่างทรมาน! ร่างมหึมาของอินทรีหิมะยักษ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า! กระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างแรงจนเกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ! ฝุ่นดินตลบอบอวล!

เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงยืนหอบหายใจอย่างหนัก เหงื่อชุ่มกายแม้ท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบ มองดูซากของอสูรเจ้าถิ่นด้วยความโล่งอกระคนความเหนื่อยล้า การต่อสู้ครั้งนี้มันหนักหนาสาหัสและเฉียดตายกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มากนัก หากมิได้ร่วมมือกันอย่างรู้ใจและใช้ไหวพริบอย่างเต็มที่ ผลลัพธ์อาจจะแตกต่างออกไป

เจี้ยนหลินเดินเข้าไปใกล้ซากของอินทรีหิมะยักษ์ เขาสังเกตเห็นขนปีกบางส่วนของมันที่ยังคงแหลมคมและสะท้อนแสงเป็นประกาย และที่กลางหน้าอกของมัน ซึ่งถูกกระบี่ของเยว่ชิงหลิงทะลวงเข้าไป ปรากฏ "แก่นอสูร" (妖丹 - Yāodān) สีฟ้าครามขนาดเท่ากำปั้นเด็ก เปล่งแสงเรืองรองจางๆ และแฝงไอพลังธาตุลมอันเข้มข้นออกมา มันคือแก่นพลังงานของอสูรเวหาที่ทรงพลังและมีค่ายิ่ง

"อย่างน้อย...พวกเราก็ได้เสบียงและของมีค่าติดมือมาบ้าง" เจี้ยนหลินกล่าว พลางค่อยๆ เก็บแก่นอสูรและขนปีกที่ดูจะมีประโยชน์บางส่วนใส่ย่ามผ้าอย่างระมัดระวัง

เยว่ชิงหลิงพยักหน้ารับ แววตาของนางมองไปยังเจี้ยนหลินด้วยประกายที่ซับซ้อนเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า "การเดินทางในหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้...ดูท่าว่าจะไม่ง่ายดายเสียแล้ว แต่การร่วมมือกันของเราในครั้งนี้...ก็ทำให้ข้าเห็นศักยภาพบางอย่างที่น่าสนใจ"

ทั้งสองคนมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจในอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่ชัดเจนยิ่งขึ้น พวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น...เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด และเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ให้จงได้

หลังจากพักผ่อนและฟื้นฟูพลังงานอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองคนก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง แสงตะวันเริ่มจะคล้อยต่ำลงแล้ว พวกเขาต้องรีบหาที่พักที่ปลอดภัยก่อนค่ำคืนอันหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็นของที่ราบสูงแห่งนี้จะมาเยือน

(จบตอนที่ 164)