ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ขอบคุณมากที่ชี้แนะ ข้าเพิ่งเข้ามาในจวนดังนั้นจึงยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจอยู่มาก ดังนั้นจำต้องขอคำแนะนำจากท่านด้วย”

        ก่อนมาที่นี่ ฮ่องเต้สั่งให้นางทำความเข้าใจกับสถานการณ์ภายในจวนอวี้แห่งนี้ค่อนข้างมาก

        ได้ยินมาว่าหมู่เฟยของท่านอ๋องอยู่ประทับอยู่ที่นี่ด้วยเมื่อลองไตร่ตรองดูแล้ว ท่านนี้คงเป็นสาวใช้ข้างกายพระสนมเต๋อเฟยไม่ผิดแน่

        หากนางสร้างสัมพันธไมตรีอันดีกับสาวใช้คนนี้บางทีอาจจะเป็นการดีเมื่อได้อยู่หน้าพระพักตร์พระสนมเต๋อเฟย

        ท่าทางว่านอนสอนง่ายของหงอวี้ทำให้จิ่นเยว่รู้สึกดีกับนางไม่น้อย

        ภายในวังมีหญิงสาวจากซีฟานมากมายถูกส่งมาเป็นเครื่องราชบรรณาการทว่าตำแหน่งกลับไม่สูงนัก

        แต่ถึงอย่างนั้นพวกนางก็ยังอยู่ในวังอย่างมีความสุขได้รับความรักความเมตตาจากสนมทั้งหลายดังนั้นนางจึงรู้สึกดีกับหญิงสาวจากซีฟานผู้นี้มาก

        “ท่านน้า เหตุใดจึงมาที่นี่กระนั้นหรือรีบเข้าไปนั่งข้างในก่อนเถิด”

        สาวใช้ทั้งสามถูกจิ่นเยว่อบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

        ดังนั้นพวกนางจึงรู้สึกสนิทสนมกับจิ่นเยว่ มิได้มองว่านางเป็นคนนอก

        หลินเมิ้งหยาหายตัวไปอีกครั้งเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาของตำหนักหลิวซินไปเสียแล้ว ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกันเหตุเพราะพระสนมเต๋อเฟยต้องการพบพระชายา

        จื่นเยว่เดินตามหลังป๋ายจีเข้าไปภายในหงอวี้แอบเดินตามเข้าไปเพราะความอยากรู้อยากเห็น

        “ว่าอย่างไรนะ? พระชายาหายตัวไปอีกแล้ว? คราวนี้ใครเป็นคนลักพาตัวพระชายาไปกัน?”

        ตอนนี้แม้แต่จิ่นเยว่เองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วหรืออาจพูดได้ว่าการหายตัวไปของหลินเมิ้งหยาเป็นเพียงเรื่องธรรมดาเท่านั้น

        “พวกเราเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ บางทีอาจเพราะอารมณ์ไม่ดีก็เลยออกไปเดินเล่นกระมัง”

        สาวใช้ทั้งสามกลับรู้สึกเอื่อยเฉื่อยเสียยิ่งกว่าจิ่นเยว่

        เมื่อก่อนเวลานายหญิงไปไหน นางมักจะพาสาวใช้อย่างพวกนางไปด้วยทว่าตอนนี้พวกนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายหญิงหายไปไหน

        “เฮ้อ พวกเจ้านี่หนา! ต่อจากนี้ไปจะต้องตามติดพระชายาอย่าให้ห่างในเมื่อพระชายาหายไปเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรกลับไปทูลพระสนมเช่นไร”

        หงอวี้แอบหัวเราะ อารมณ์ของพระชายาพระองค์นี้รุนแรงยิ่งนัก

        ฟู่จวินของตนเองพาหญิงสาวคนหนึ่งกลับมาแต่เพียงเท่านั้นทว่านางกลับหนีออกไปข้างนอก

        ได้ยินมาว่าหญิงสาวของต้าจิ้นเชื่อฟังหลักสามปฏิบัติสี่คุณธรรม1 ดูเหมือนโอกาสของนางจะมาถึงแล้ว

        กว่าจะตื่นนอน พระอาทิตย์แขวนอยู่กลางขอบฟ้าไตร่ตรองดูก่อนจะพบว่าเป็นเวลาบ่ายแล้ว

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นทว่านางต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่ากลีบดอกไม้คลุมร่างของนางตนเองอยู่ก่อนจะตกลงบนพื้น

        เพราะเหตุนี้นางจึงไม่รู้สึกหนาวเลยสินะ รู้สึกเหมือนกำลังห่มผ้าห่มผืนใหญ่

        “ตื่นแล้วหรือ? มานี่สิ กินผลไม้”

        ใบไม้ขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มผลไม้เอาไว้ถูกวางลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา

        ชิงหูหยักยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนักทว่าดวงตาเสมือนจิ้งจอกของเขากลับหรี่เล็กเสมือนพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

        “ขอบใจเจ้ามาก”

        คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จะมีประโยชน์มากมายมหาศาลขนาดนี้หลินเมิ้งหยาหยิบผลไม้แล้วส่งเข้าปาก

        ผลไม้ชนิดนี้มีรสหวานปานน้ำผึ้ง เมื่อได้ดูดกลืนน้ำหวานของมันศีรษะอดไม่ได้ที่จะพยักลงเบาๆ

        เพียงสองสามคำก็กินหมดแล้วหนึ่งลูก

        “ทำไมเจ้าไม่กินล่ะ?”หลินเมิ้งหยากินติดต่อกันเข้าไปหลายลูกจนเริ่มรู้สึกอิ่มสายตาพลันมองชิงหูด้วยความสงสัย

        น่าแปลกชะมัด ทุกครั้งเจ้าเด็กนี่เห็นของกินเป็นไม่ได้จะต้องปรี่เข้าไปเป็นคนแรกเสมอ เหตุใดวันนี้จึงยอมปล่อยให้นางกินได้เล่า

        แปลกจริงๆ!

        “ผลไม้ชนิดนี้มีพิษ ข้ากินไม่ได้หรอก”

        เพียงพูดจบ เขาได้เห็นดวงตากลมโตจ้องตนเองเขม็ง

        รอยยิ้มพลันผุดออกมา ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะ

        “ฮ่าๆๆ นี่เจ้าเชื่อจริงหรือ เจ้ามีความรู้เรื่องยาพิษแท้ๆเหตุใดจึงแยกไม่ออกกันเล่า”

        ในสายตาของชิงหู หลินเมิ้งหยาคือปรมาจารย์ด้านยาพิษ

        ดังนั้นเมื่อหลินเมิ้งหยาตื่นนอน เขาจึงอยากแกล้งนางสักเล็กน้อย

        คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่สมองของนางยังทำงานได้ไม่เต็มที่นางจะถูกหลอกง่ายเช่นนี้

        จริงๆ เลย หัวเราะจนน้ำตาไหลหมดแล้ว

        ทว่าที่หลินเมิ้งหยาชะงักหาใช่เพราะตกหลุมพรางของชิงหูแต่เพราะผลไม้ชนิดนี้มีส่วนผสมของยาถอนพิษชนิดหนึ่งในร่างกายนาง

        ตอนที่ข้ามภพมา ร่างกายของนางถูกยาพิษอย่างรุนแรงแม้จะถอนยาพิษออกไปส่วนหนึ่งแล้ว แต่ยังมียาพิษอีกหลายชนิดที่ยังไม่ถูกกำจัดออกไป

        บังเอิญ ผลไม้ที่ชิงหูนำมาให้คือหนึ่งในยาถอนพิษ

        บนโลกนี้ล้วนมีความบังเอิญ

        เอ๋?ชิงหูมองหลินเมิ้งหยาที่กำลังกัดกินผลไม้ไม่หยุดตรงหน้าเหตุใดจึงไม่ด่าไม่ตีเขากันเล่า?

        ไม่เหมือนหลินเมิ้งหยาคนเดิม!

        “เจ้าเด็กน้อย เจ้าถูกใครทำให้สมองมีปัญหาไปแล้วหรือไม่?”

        เขาค่อยๆ ก้าวเท้ามาข้างหน้ายื่นนิ้วมือออกไปเคาะศีรษะหลินเมิ้งหยาเบาๆแต่กลับพบว่าเด็กสาวไม่แม้แต่จะด่าว่าเขาเลยแม้แต่น้อย

        แปลก แปลกมากจริงๆ

        “ปัญญาอ่อน หากข้าไม่ด่าเจ้า ชีวิตเจ้าจะขาดสีสันไปหรืออย่างไร?”

        หลินเมิ้งหยาถลึงตาโตพร้อมทั้งเอ่ยจิกกัดขึ้นมาขณะเดียวกันชิงหูยกมือขึ้นตบหน้าอกตัวเอง

        ยังดี ยังดี สมองของเจ้าเด็กน้อยยังปกติดี

        “เอาล่ะ ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่? สายมากแล้วพวกเรากลับไปกินข้าวกลางวันกันเถิด!”

        ชิงหูโอบตัวหลินเมิ้งหยาขณะเดียวกันกลิ่นหอมของดอกไม้เตะเข้าที่จมูกของเขา

        ปกติแล้วหลินเมิ้งหยามักจะพกเครื่องหอมกลิ่นสะอาดสะอ้านเสมอ

        ทว่าตอนนี้กลิ่นหอมของดอกไม้กลับส่งความหวานละมุนออกจากตัวนางจนหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ

        แขนโอบรอบร่างบาง เพียงออกแรงเล็กน้อย ทั้งสองก็โบยบินขึ้นไป

        หลินเมิ้งหยาหันกลับไปมองทุ่งดอกไม้ด้วยท่าทางเสียดาย หากมีโอกาสนางอยากมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่

        แอบย่องกลับเข้าไปเฉกเช่นเดียวกับตอนออกมา

        ทว่าทันทีที่ผ่านเข้าทางประตูหลังของจวน สีหน้าเคร่งขรึมของหลินขุยพลันปรากฏต่อหน้าคนทั้งสอง

        “พระชายา ท่านอ๋องเชิญเสด็จ”

        เจ้าชิงหูคนนี้เป็นหายนะที่แท้จริง

        ทันทีที่ออกจากคุกมา เขาก็พาพระชายาออกไปเที่ยวเตร่เพราะเหตุนี้จึงมีข่าวลือเช่นนั้นจากเจียงหู

        “ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

        ทั้งที่ถูกจับได้ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้มีท่าทีใส่ใจนางสามารถเข้าออกจวนได้ตามความต้องการ นี่คือหนึ่งในสัญญาที่หลงเทียนอวี้มอบให้กับนาง

        ยิ่งไปกว่านั้นหลงเทียนอวี้เป็นผู้อนุญาตให้ชิงหูเป็นองครักษ์ประจำกายของนางเอง

        สั่งให้ชิงหูกลับไปที่ตำหนักก่อน หลินเมิ้งหยาเดินตามหลินขุยไปยังห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้

        “พระชายา ข้าน้อยมีเรื่องบางเรื่องไม่แน่ใจว่าสามารถพูดได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

        หลินขุยเป็นคนตรงไปตรงมา หาใช่คนมีเล่ห์เหลี่ยมใดๆอีกทั้งหลินเมิ้งหยายังเป็นคนคุ้นเคย ดังนั้นทั้งสองจึงมิได้มีพิธีรีตองต่อกันมากนัก

        “เชิญ”

        “พระชายาไม่ควรออกไปกับเด็กคนนั้นสองคนพ่ะย่ะค่ะเจียงหูมีข่าวลือที่ว่า...ว่าเขาเป็นคนของผู้มีอำนาจเหตุเพราะเขาฆ่าเจ้านายของตนเอง ดังนั้นจึงต้องหลบหนีอุตลุดต่อจากนี้ไปพระชายาอย่าได้ทรงไปไหนมาไหนกับเขาสองต่อสองเลยพ่ะย่ะค่ะเพื่อป้องกันมิให้เขาทำร้ายพระองค์ได้”

        เมื่อได้ยินน้ำเสียงดูแคลนของหลินขุยหัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันกระตุก

        นับตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกับชิงหู นางคาดเดาเอาไว้แล้ว

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวของชิงหูจะเป็นเช่นนี้

        “ต่อไปข้าจะระวัง เจ้าวางใจเถิด”

        สำหรับหลินขุย ผู้ชายคนหนึ่งกลายเป็นคนทรยศเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะยอมรับกันได้

        ดังนั้นแม้เขาจะไม่สนใจว่าชิงหูคือนักฆ่าตัวฉกาจแห่งเถาฮวาอู๋แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มีอาจมองชิงหูเป็นคนดีได้

        เพราะเหตุนี้สายตาของคนเหล่านี้จึงมองชิงหูแปลกๆ สินะ

        ดูเหมือนเจ้าเด็กนั่นจะปิดบังความลับเอาไว้เยอะเลยทีเดียว

        หลินเมิ้งหยาไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อยคนที่เคยเจอกับเรื่องพวกนี้มักมองว่ามันเปรียบเสมือฝันร้าย

        ตัวนางเองมิได้มีอุปนิสัยชอบขุดคุ้ยประวัติของผู้อื่น

        ขอเพียงนางรู้ว่าเวลานี้ชิงหูเป็นเพื่อนที่ดีของนางคนหนึ่งก็เพียงพอแล้ว

        ทันทีที่เข้ามาถึงตำหนักของหลงเทียนอวี้ นางได้เห็นร่างบางสวมใส่ชุดสีแดงไกลๆ

        หลงเทียนอวี้มีรูปร่างรางหน้าตาสง่างามราวกับหยกชุดสีดำที่กำลังสวมใส่ขับให้เขาดูหล่อเหลามากขึ้น

        ด้านหลัง ใบหน้าสวยงามเรียวเล็กรูปไข่กำลังส่งยิ้มหวานละมุนละไม

        ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน! แม้แต่นางที่เป็นคนนอกยังอดไม่ได้ที่จะอิจฉา!

        “ท่านอ๋อง พระชายามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลินขุยไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรแม้ท่านอ๋องจะมิได้ทำอะไรผิด แต่เขาเองก็ไม่เคยเจอกับสถานการณ์เช่นนี้

        ก่อนนั้นจวนอวี้ไม่มีหญิงสาวรุมเร้าเช่นนี้แต่มีเพียงพวกเขาที่เป็นชาย ดังนั้นจึงไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น

        เฮ้อ ผู้หญิงยิ่งเยอะก็ยิ่งยุ่งยาก

        หลงเทียนอวี้ชำเลืองสายตาเย็นชาทางหลินเมิ้งหยาดวงตาคู่นั้นมิต่างอะไรจากถูกน้ำแข็งเกาะกุม

        เมื่อคืนไล่เขาออกไปไม่พอ วันนี้ยังออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก

        เหตุใดนางจึงใจกล้าบ้าบิ่นเช่นนี้

        “พวกเจ้าออกไปก่อน” สะบัดมือ ไล่หลินขุยและหงอวี้ทั้งสองยืนนิ่งเงียบอยู่ในตำหนักมิพูดมิจาเช่นเดียวกับเมื่อคืน

        “เจ้าออกไปกับใคร?” แม้เสื้อผ้าของหลินเมิ้งหยาจะยังคงเรียบร้อยดีทว่าเรือนร่างของนางกลับมีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆหรือนางมัวไปเชยชมดอกไม้กระนั้นหรือ?

        “ชิงหู” ในเมื่อมีสาวงามอยู่ข้างกาย หลงเทียนอวี้ยังมีอะไรไม่พอใจอีก?

        “เจ้า...เหตุใดจึงออกไปนอกจวนกับผู้ชายสองต่อสองรู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำเรื่องบัดสี?” ดวงตาวาวโรจน์ความโกรธเกรี้ยวพลันปรากฏขึ้นในหัวใจของหลงเทียนอวี้

        จะพูดว่าอย่างไรดีนะ ชิงหูเองก็เป็นชายนางอยู่กับเขาสองต่อสองตลอดทั้งวัน หรือ...พวกเขาจะมีความรู้สึกดีต่อกัน?

        “ใช่แล้วเพคะ หม่อมฉันคิดจะเปลี่ยนคู่แล้วยังคิดจะหนีออกไปกับคู่ของหม่อมฉันอีกด้วย! ถึงอย่างไรหม่อมฉันและพระองค์ก็เป็นเพียงสามีภรรยากันในนามแต่เพียงเท่านั้นหาได้มีข้อห้ามต่อกันและกันไม่”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเย็นเพราะอารมณ์ที่กำลังพวยพุ่งทำให้นางพูดสิ่งเหล่านั้นออกไป เมื่อย้อนนึกแม้แต่นางยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมึนงง

        ทั้งปีนกำแพง ทั้งกระโดดกำแพง สวรรค์โปรด เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าตนเองไม่อาจควบคุมตัวเองได้เช่นนี้

        “ได้! ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็มาเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงกันเลยแล้วกันข้าจะรอดูว่าเจ้ายังเปลี่ยนคู่ได้อีกหรือไม่!”

        ไม่มีผู้ชายคนไหนบนโลกสามารถทานทนได้เมื่อภรรยาของตนเองเอ่ยว่าจะเปลี่ยนคู่คำพูดเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากการไม่ให้เกียรติกันและทำร้ายกัน

        หลินเมิ้งหยายังไม่ทันจะเข้าใจความหมายของหลงเทียนอวี้ ครู่ต่อมาหลงเทียนอวี้แบกนางขึ้นบ่า

        “โอ๊ย...ท่านคิดจะทำอะไร ปล่อยหม่อมฉันลงเดี๋ยวนี้!”

        นางทุบแผ่นหลังของเขาอย่างแรงใบหน้าขาวนวลพลันแดงระเรื่อเพราะความโกรธ

        ทว่าใบหน้าของหลงเทียนอวี้กลับแข็งทื่อเขาไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของนางเลยแม้แต่น้อยและแบกนางเข้าไปยังห้องอ่านหนังสือของตนเอง

        “ท่าน...ทำให้หม่อมฉันเจ็บนะ!”

        ยังไม่ทันเตรียมใจ หลินเมิ้งหยาถูกหลงเทียนอวี้โยนลงบนเตียงขนาดเล็กในห้องอ่านหนังสือ

        เตียงไม้แข็งทื่อหาได้นุ่มนิ่มอย่างเตียงในตำหนักหลิวซินไม่

**************************

1 หลักสามปฏิบัติสี่คุณธรรมคือคำสอนของขงจื๊ออันประกอบด้วย

        หลักสาม : หญิงสาวยังมิออกเรือนต้องเชื่อฟังพ่อ

        หญิงสาวเมื่อออกเรือนแล้วต้องเชื่อฟังสามี

        หญิงสาวหากสามีตายไปต้องเชื่อฟังลูกชายคนโต

        คุณธรรมสี่ : เป็นคนดี

        วาจาดี

        งดงาม

        เอาการเอางาน