ตอนที่ 5
แม่ชีนิรนามกับอารามอเทวตา
เทือกเขาซงซานนอกจากวัดเส้าหลิน ถัดไปอีกสามลูกเป็ที่ตั้งของอารามอเทวตา อารามแห่งนี้ไม่มีผู้ใดทราบความเป็มาแน่ชัดเนื่องจากที่ผ่านมาอารามแห่งนี้ เก็บตัวไม่ยุ่งเกี่ยวกับบู๊ลิ้มมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่พอจะรู้จักอารามแห่งนี้ลือกันว่าในอารามมีเพียงแม่ชีเก้านางเท่านั้นเองแต่ด้านพลังยุทธ์ถือว่าสูงสุดยอดยากตอแย โดยเฉพาะวิชาดรรชนีเทวะ กับวิชาเก้าชโลทร(ชโลทร หมายถึงห้วงน้ำ) ที่ผ่านมามีคนฝึกได้เพียงขั้นที่สี่ แต่ทว่าอานุภาพสูงส่งหากฝึกสำเร็จถึงขั้นที่เก้า คิดว่าหาคู่มือต่อกรได้ยากยิ่ง
อารามอเทวตา แม้อยู่ห่างออกไปจากวัดเส้าหลินเพียงสามลูกแต่ทว่าสิบห้าปีที่ผ่านมานี้ ต่างไม่เคยข้องแวะไปมาหาสู่กันแม้แต่เพียงครั้งเดียวแม่ชีทุกนางล้วนแต่เก็บตัวอยู่ภายในอาราม แต่เมื่อสำนักต่าง ๆเริ่มมีการเคลื่อนไหว อารามแห่งนี้จึงไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน อารามอเทวตามีแม่ชีอาศัยอยู่ด้วยกันเก้านาง ผู้ก่อตั้งอารามนามชิ้วโส่ว ฉายานางชีเทวราช
จำเดิม ก่อนหน้าที่นางจะปลงผมออกบวชเป็ชี นางมีอีกฉายาหนึ่งซึ่งชาวยุทธ์เรียกหาว่าเทพธิดาซินแสด้วยสาเหตุใดยังเป็ที่เคลือบแคลงสงสัยของชาวยุทธ์ เมื่อนางถูกสำนักอาจารย์อเปหิออกจากสำนักั้แ่บัดนั้น นางจึงกลับกลายเปลี่ยนไปเป็คนละคนจากเดิมเคยเป็คนที่มีนิสัยนุ่มนวลอ่อนโยน รักษาคุณธรรมเป็ที่รักใคร่ของผู้คนนอกจากนั้น นางยังรอบรู้ในเื่การทำนายทายทักอีกด้วยน้อยครั้งนักที่นางจะพยากรณ์เื่ราวผิดพลาดได้
อาจจะเป็ด้วยเหตุนี้นางได้ทำนายเื่ราวหนึ่งคลาดเคลื่อนจนกระทั่งเป็ชนวนเหตุให้เกิดความบาดหมางขึ้น ระหว่างศิษย์ในสำนักและบรรดาชาวยุทธ์เมื่อนางถูกขับไล่ออกจากสำนัก ได้ก่อความผิดมหันต์ร้ายแรงอีกครั้งด้วยการเข่นฆ่าชาวยุทธ์มากมายตายกลาดเกลื่อน นางถูกชาวยุทธ์ตามล่าอยู่หลายปีจึงเร้นกายบนเขาแห่งนี้ และก่อตั้งอารามออกบวชเป็ชีก่อนปลงผมออกบวชนางลั่นวาจาว่า จะไม่ทำนายทายทักหรือใช้วิชาความรู้เกี่ยวกับการทำนายอีกต่อไป
เมื่อออกบวชและก่อตั้งอาราม เพื่อเป็การระบายความแค้นนางจึงตั้งชื่ออารามแห่งนี้ว่า “อเทวตา” ซึ่งความจริงแล้ว “เทวตา”หมายถึงเทพ หรือเทวดาชาว์ ซึ่งมีหูทิพย์ตาทิพย์ เสวยอาหารทิพย์ แท้จริงแล้วควรตั้งชื่อว่าอารามเทวตาน่าจะเหมาะกว่าซึ่งจะหมายถึงที่อยู่ของชาว์หรือเทพ แต่นางถูกชาวยุทธ์เหยียดหยันจึงตั้งชื่ออารามของนางว่าไม่ใช่ที่อยู่ของชาว์ หรือเทพนั่นเอง
ในเมื่อชาวยุทธ์ขับไสไล่ส่งนาง กล่าวหาว่านางเป็มารยุทธภพดังนั้นมารกับเทพย่อมไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน หากชาวยุทธ์ทั้งหลายเป็เทพนางเองย่อมเป็มาร ดังนั้นสถานที่ที่นางอาศัยย่อมไม่ใช่ที่อยู่ของเทพจึงตั้งชื่ออารามว่า “อารามอเทวตา” และออกกฎห้ามแม่ชีทุกนางออกจากอารามแม้แต่ก้าวเดียวอีกทั้งห้ามมิให้ชาวยุทธ์ทุกคนเหยียบย่างเข้าไปในบริเวณอารามอเทวตาเช่นกันที่ผ่านมานางรักษากฎนี้อย่างเคร่งครัด
กระทั่งไม่นานมานี้ มีคนของอารามอเทวตาปรากฏตัวขึ้นในยุทธภพอีกทั้งยังทำร้ายคน นั่นย่อมแสดงว่า นางยอมกลืนน้ำลายตนเองทำลายกฎที่ตนบัญญัติไว้ด้วยการออกจากอารามที่อยู่บนยอดเขาซึ่งก่อนหน้านั้นได้เก็บตัวไม่ออกมายุ่งเกี่ยวถึงสิบห้าปีเต็มหรือว่าการตายของบรรดาชาวยุทธ์ในครั้งนี้ จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปรากฏตัวของอารามอเทวตาแล้ว
กล่าวย้อนไปครั้งก่อนเหตุการณ์ที่เฮียม่วยแซ่เฟิ่นประมือกับแม่ชีนิรนามนางหนึ่งด้วยสาเหตุใดที่นางต้องทำร้ายคนไม่มีผู้ใดทราบตอนนั้นเฟิ่นไป่ชิงซึ่งออกมาเดินเล่นพอดี บังเอิญพบเห็นเข้า นางไม่กระจ่างความนัยเห็นว่าคนกำลังถูกทำร้ายมิหนำซ้ำผู้ที่ลงมือยังเป็ผู้ทรงศีลจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือกระทั่งเกิดการต่อสู้กันขึ้นกับแม่ชีนิรนามนางนั้น แต่ทว่าด้วยพลังฝีมือแล้วเฟิ่นไป่ชิงยังห่างชั้นกว่านางเทียบชั้นไม่ติด แม้นว่าในขณะนั้นแม่ชีนิรนามนางนั้นจะออมมือให้แล้วก็ตาม
เมื่อเฟิ่นมู่เหอพี่ชายของนางตามมาเห็นน้องสาวของตนกำลังต่อสู้กับแม่ชีนิรนามนางนั้น จึงรีบเข้าช่วยเหลืออีกแรงแต่กลับสู้แม่ชีนิรนามนางนั้นมิได้เช่นเดียวกันเหตุการณ์คับขันเฟิ่นไปชิงจึงงัดวิชาก้นหีบออกมาใช้ เป็อาวุธลับเข็มโปรยบุปผาร่วงเพื่อข่มขวัญแม่ชีนิรนามนางนั้น แท้จริงวิชาอาวุธลับนางยังฝึกได้เพียงสามส่วนแต่ได้ผลแม่ชีนางนั้นชะงักและล่าถอยไป
ดังนั้นอาจเป็การสะกิดความสงสัย ให้แก่แม่ชีนิรนามนางนั้นแท้จริงแล้วนางมิได้ล่าถอยไป ดั่งเช่นเฮียม่วยแซ่เฟิ่นเข้าใจแต่นางแอบสะกดรอยติดตามเฮียม่วยแซ่เฟิ่นไปห่าง ๆ จวบจนค่ำคืนหนึ่งนางติดตามเฮียม่วยแซ่เฟิ่นมาถึงเนินเสือดาวและได้ยินการสนทนาระหว่างเฮียม่วยแซ่เฟิ่น กับเ้าโอสถสายรุ้งเส้าเยี๊ยะเทียน
เมื่อทั้งสามจากไปแล้ว นางจึงพบว่านอกจากนางแล้วสถานที่แห่งนั้นยังมีอาคันตุกะชุดดำอีกผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่ ดังนั้นนางจึงได้ลงมือทดสอบฝีมือของคนชุดดำลึกลับแต่ด้วยรังสีอำมหิตที่แฝงอยู่ในตัวคนผู้นั้นรุนแรงและดูออกว่าคนผู้นั้นเป็ยอดฝีมือไม่ควรตอแย นางจึงล่าถอยและรีบติดตามเ้าโอสถสายรุ้งเส้าเยี๊ยะเทียนไป
ทางด้านอาคันตุกะชุดดำในค่ำคืนนั้นทราบแต่เพียงว่าผู้ลงมือใช้วิชาดรรชนีเทวะ ซึ่งเป็วิชาของอารามอเทวตาแต่มิทราบว่าเป็แม่ชีนางใด ชายลึกลับผู้ไม่เปิดเผยใบหน้ารีบติดตามพี่น้องแซ่เฟิ่นไปห่าง ๆ จุดประสงค์ของมันนอกจากเบาะแสเกี่ยวกับคัมภีร์ยุทธ์สุริยันจันทราแล้ว ยาเก้าพิษกร่อนิญญาซึ่งเ้าโอสถสายรุ้งเส้าเยี๊ยะเทียน มอบให้เฟิ่นไป่ชิง มัน้าได้มาเช่นเดียวกัน
จากคำสนทนาที่แอบได้ยินมาทราบว่าเป็ยาวิเศษแปลกพิสดารหายากในแผ่นดินประการอันสำคัญยังเป็ส่วนผสมกับดีงูมรกตเก้าหัว ทั้งที่มันมิทราบว่าดีงูมรกตเก้าหัวคือสิ่งวิเศษใดก็ตามแต่มีส่วนช่วยเพิ่มพูนพลังยุทธ์เท่ากับคนฝึกวรยุทธ์ถึงสามสิบปีอีกด้วยเมื่อติดตามถึงโรงเตี๊ยมเห็นเฮียม่วยแซ่เฟิ่นสั่งอาหารรับประทานแล้วเก็บตัวเข้าห้องพัก มันจึงได้จากไป คิดว่าก่อนฟ้าสางค่อยย้อนมาดูอีกที
ทางด้านหมู่ตึกกระเรียนฟ้าวันนี้หลิวซุ่นกงกงเรียกผู้ที่เกี่ยวข้องในหมู่ตึกเข้าปรึกษาหารือั้แ่เช้าหมู่ตึกกระเรียนฟ้าสร้างเป็อาคารสองชั้น กินเนื้อที่มากหลาย มีห้าตึกติดกันหากมองเข้าไปจากภายนอก จะเห็นหมู่ตึกทั้งห้าหลัง คล้ายนกกระเรียนกำลังกางปีกโบยบิน
ด้านหน้าตึก มีเสาไม้ขนาดใหญ่สองต้น แกะสลักเป็รูปขาของนกกระเรียนที่ฐานของเสาสองต้น ยังแกะสลักเป็อุ้งกรงเล็บของนกกระเรียนหลังคาด้านหน้าสร้างยื่นออกมาเลียนส่วนหัว และปากของนกกระเรียนตึกที่อยู่ตรงกลางมีชื่อเรียกหาว่าตึกเทพปักษาหลิวซุ่นกงกงพำนักอยู่ภายในตัวตึกนี้ ด้านซ้ายสองหลังคือตึกหกหุน กับตึกเมฆาและสองหลังทางด้านขวา คือตึกอินทรี กับตึกคชสีห์
ห้องโถงด้านหลังตั้งโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวแปดเชี้ยะกว้างสามเชี้ยะครึ่ง สองตัวตั้งต่อติดกัน ปูด้วยผ้าแพรสีแดงเพลิงวางเก้าอี้ไม้จันทน์แดงด้านละสี่ตัว ตรงหัวโต๊ะสองด้านอีกด้านละตัวรวมแล้วสิบตัวไม่ขาดไม่เกิน เก้าอี้ตัวที่อยู่หัวโต๊ะทางทิศเหนือของห้องโถงเป็ไม้จันทน์แดงบุด้วยขนเตียวอ่อนนุ่มนิ่ม(เตียว เป็สัตว์จำพวกหนูตัวยาวประมาณสองฟุต ขนยาวราวนิ้วครึ่งอ่อนนุ่มปุกปุย อาศัยอยู่ในป่าทางภาคเหนือ)ผนังทั้งสี่ด้านประดับประดาด้วยภาพวาดต่าง ๆ หลิวซุ่นกงกงชื่นชอบภาพวาดพร้อมกันนั้นยังโปรดปรานดนตรีการร่ายรำอีกด้วย
เมื่อจัดแจงโต๊ะเก้าอี้และสถานที่เรียบร้อยแล้วเด็กรับใช้หลายคนทยอยยกอาหารรสเลิศ ลำเลียงป้านสุรารูปทรงหรูหราล้ำค่าซึ่งภายในบรรจุสุราชั้นยอดอายุเกือบร้อยปีออกมาเมื่อจัดวางแล้วล่าถอยออกจากห้องโถงไปยืนอยู่มุมใกล้ ๆ กันหลิวซุ่นกงกงเดินนำหน้าขบวนออกมา แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้หัวโต๊ะที่บุด้วยขนเตียว ด้านขวานั่งด้วยบุคคลสี่คน เรียงจากหลิวกงกงอันได้แก่หัวหน้าตึกหกหุนนามอันสุ่ย หัวหน้าตึกเมฆานามฉีฝ่าน หัวหน้าตึกอินทรีนามต้าถงและหัวหน้าตึกคชสีห์นามเกาฉวน ตามลำดับ
ด้านซ้ายของหลิวซุ่นกงกงนั่งด้วยบุคคลสี่คนเฉกเช่นเดียวกันเรียงจากหลิวซุ่นกงกงต๊กม้อเต็กไต้ซือลามะจากทิเบต ต่อด้วยยอดฝีมือจากเผ่าอุยกูร์นามเล่อต้าเต๋อถัดไปเป็ยอดฝีมือจากนอกด่านสองคน เทวทูตซ้ายขวาเจียฮุยกับเจียจิ้งที่หัวโต๊ะทางทิศใต้นั่งไว้ด้วยยอดฝีมือจากอู่เยี่ยว์นามเสิ่นซื่อสูอวี้
หลายเดือนมานี้คนของหลิวซุ่นกงกง ได้ออกไปคอยติดตามหาข่าวได้ส่งข่าวกลับมาเกี่ยวกับการปรากฏตัวของเฮียม่วยแซ่เฟิ่นกับเ้าโอสถสายรุ้งเส้าเยี๊ยะเทียน รวมทั้งคนของอารามอเทวตารวมทั้งวลีสี่ประโยคที่ปรากฏในยุทธจักร อีกทั้งข่าวที่มีคนตายภายใต้ฝ่ามือลึกลับในหมู่บ้านเย้ยอรุณกลางหุบเขา
บนโต๊ะอาหารต่างปรึกษาหารือถึงเื่ราวเหล่านี้เมื่อรับประทานอาหารจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ได้ข้อสรุปว่าให้ทุกฝ่ายแยกย้ายกันทำงานต๊กม้อเต็กไต้ซือลามะจากทิเบต กับเสิ่นซื่อสูอวี้คอยติดตามคนของอารามอเทวตาเทวทูตซ้ายขวาเจียฮุยกับเจียจิ้ง ติดตามเฮียม่วยแซ่เฟิ่น หัวหน้าตึกหกหุนอันสุ่ย คอยแกะข่าวของวลีสี่ประโยคหัวหน้าตึกที่เหลืออีกสามคน คอยเสริมประสานสอดรับทั้งนอกในส่วนเ้าโอสถสายรุ้งเส้าเยี๊ยะเทียน หลิวซุ่นกงกงจะให้เ้าสำนักต่าง ๆที่ไม่ได้เชิญมาวันนี้ช่วยเหลืออีกแรง เมื่อได้ข้อสรุปแล้วต่างแยกย้ายกันทำงานในทันที
เชิงเขาทางทิศใต้เป็ที่ราบอันเป็สถานที่ตั้งของหมู่บ้านเย้ยอรุณหมู่บ้านแห่งนี้มีชาวบ้านอาศัยอยู่ราวสามสิบกว่าหลังคาเรือน หลังจากหลายวันก่อนมีคนแปลกหน้าหลายกลุ่มเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้หลังจากนั้นได้ออกจากหมู่บ้านไป่นี้ไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นในหมู่บ้านอีก ชาวบ้านจึงใช้ชีวิตกันตามปกติมิต้องรีบร้อนปิดประตูหน้าต่าง เข้านอนแต่หัวค่ำเหมือนเมื่อก่อนอีก
บ้านหลังหนึ่งไม่ใหญ่โตเท่าใดนัก ในบ้านอาศัยอยู่เพียงสองคนป้าหนิวเป็คนต่างถิ่น อพยพย้ายถิ่นฐานมาเมื่อสิบปีก่อน มาลงหลักปักฐานทำไร่และเลี้ยงสัตว์ที่นี่ ในตอนนั้นป้าหนิวหอบหิ้วเด็กชายวัยไม่เกินสิบขวบปีมาด้วยคนหนึ่งหลังจากนั้นป้าหนิวกับเด็กน้อย ได้อาศัยอยู่บ้านหลังนี้เรื่อยมาตอนนี้ป้าหนิวอายุล่วงเลยปาเข้าวัยหกสิบเอ็ดปีแล้ว
วันเวลาที่ผ่านไปสิบปี กระทั่งเด็กน้อยเติบใหญ่ อายุย่างสิบห้าปีแล้วด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งกำยำทรงพลัง แขนขายาวมือหยาบใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายได้รูปคิ้วหนาเข้มดกดำ ดวงตาคมกริบเป็ประกาย จมูกโด่งเป็สันได้รูปรับกับใบหน้านับว่าเป็ชายหนุ่มที่หล่อเหลาเลยทีเดียวแต่ทว่าอยู่ภายใต้อาภรณ์ที่ค่อนข้างเก่าคร่ำ มีรอยปะชุนอยู่หลายที่มองดูจนแทบจำสีเดิมของเนื้อผ้ามิได้แล้ว ั้แ่เล็กเด็กน้อยขยันทำงานช่วยป้าหนิวทุกอย่างไม่เคยเกียจคร้านดูดาย
ั้แ่เด็กป้าหนิวไม่มีเงินทองพอที่จะส่งเด็กน้อยไปร่ำเรียนเขียนหนังสือแต่นับว่าโชคดีของเด็กน้อยอยู่บ้าง ซึ่งได้เพื่อนบ้านที่พอรู้หนังสืออักขระช่วยสอนให้เขียนอ่านตัวหนังสือต่าง ๆ ด้วยความมานะผสานกับพร์ที่มีเด็กน้อยเรียนรู้ได้รวดเร็วยิ่ง อีกทั้งยังมีความจดจำเป็เลิศจวบจนบัดนี้สามารถอ่านเขียนได้คล่องแคล่วไม่ติดขัดแต่อย่างใด
ั้แ่เล็กเด็กน้อยเป็คนกินจุป้าหนิวจึงต้องทำอาหารมากกว่าปกติทุกครั้ง ด้วยสาเหตุนี้เองเมื่อเจริญวัยทำให้ร่างกายสูงใหญ่กำยำแข็งแรง ผนวกกับตรากตรำทำงานหนัก ทั้งขุดดินตักน้ำ ผ่าฟืน หรือแม้แต่ขึ้นเขาหาของป่า ล่าสัตว์เด็กน้อยล้วนเคยกระทำมาแล้วทั้งสิ้น
ตอนนี้โพล้เพล้ใกล้ค่ำ ป้าหนิวส่งเสียงกะโกนเรียกเด็กน้อยหลังจากเข้าครัวปรุงอาหารสามอย่างพร้อมกับข้าวสวยร้อน ๆ อีกทั้งยังมีน้ำแกงที่ป้าหนิวชอบทำให้เด็กน้อยดื่มกินเป็ประจำ ป้าหนิวส่งเสียงร้องเรียกเด็กน้อยดังมาว่า
“เซียวจือ(จือน้อย) ล้างมือเช็ดหน้าเช็ดตา แล้วมากินข้าวเร็วเข้าน้ำแกงกำลังร้อน ๆ กินอิ่มแล้วจะได้เข้านอนแต่หัวค่ำ ตั่วแป๊ะ(ลุงใหญ่)ที่อยู่บ้านหลังสุดท้าย มาบอกกับแม่ว่า พรุ่งนี้เช้าไหว้วานให้เ้าไปช่วยซ่อมหลังคาให้ท่านหน่อย นอนแต่หัวค่ำจะได้ตื่นแต่เช้า”
เด็กน้อยที่ถูกเรียกหาว่าเซียวจือ ส่งเสียงะโกล่าวตอบไปว่า
“ข้าพเ้าทราบแล้วท่านแม่ ท่านเองมากินพร้อมกับข้าพเ้าด้วยสิ”
เด็กน้อยมิรอช้า รีบล้างมือล้างไม้ทำความสะอาดใบหน้าเสร็จรีบวิ่งเข้าครัว ปากส่งเสียงเรียกป้าหนิว ให้มารับประทานข้าวพร้อมกับตนเมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ป้าหนิวรีบตักข้าวสวยร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นพร้อมกับควันสีขาวลอยอบอวลชวนให้น้ำย่อยในกระเพาะอาหารทำงานป้าหนิวเมื่อตักข้าวสวยให้เด็กน้อยแล้ว รีบนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามรับประทานอาหารเย็นกันตามประสาชาวบ้านชนบท
เด็กน้อยกินข้าวไปถึงสามชาม หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายแล้วมิลืมที่จะทบทวนหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง จึงเป่าตะเกียงน้ำมันสน แล้วรีบล้มตัวลงนอนแต่ก่อนจะหลับใหลไป อดนึกถึงชีวิตตอนวัยเด็กของตนขึ้นมามิได้ตอนนั้นทราบเพียงว่าเกิดาสู้รบ พอจดจำความได้ว่าตนเองอาศัยอยู่กับขบวนชาวบ้าน ที่อพยพหลบหนีภัยาในแต่ละวันต้องร่อนเร่พเนจรไปเรื่อย ๆ ไร้หลักแหล่งแน่นอนจวบจนที่สุดจากการหนีาสู้รบ จึงพลัดหลงกับชาวบ้านขบวนนั้น
ตอนนั้นด้วยวัยเพียงไม่กี่ขวบปี ความหิวโหยจำต้องเก็บเศษอาหารกินบางวันแม้แต่ข้าวสักครึ่งคำ ยังมิได้ผ่านริมฝีปากซูบซีดอิดโรยน้ำแม้หยดมิได้ไหลผ่านลำคออันแห้งผาก บางครั้งเดินผ่านป่าเขาลำเนาไพรท่องไปตามยถากรรม กระทั่งได้มาพบกับป้าหนิว ซึ่งอพยพหนีภัยาเช่นเดียวกันเมื่อป้าหนิวพบเห็นเด็กน้อยตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตร ด้วยความเวทนาสงสารจึงหอบหิ้วเด็กน้อยมาอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้
สิ่งของมีค่าที่พอมีติดตัว เหลือเพียงชิ้นเดียวนั่นคือหยกเหินลมชิ้นหนึ่ง สลักอักษรคำเดียวเอาไว้ ตอนแรกเด็กน้อยไม่ทราบว่าอักษรที่สลักบนหยกอ่านว่ากระไร เมื่อได้ร่ำเรียนเขียนตัวหนังสือจึงได้ทราบว่า อักษรที่สลักอยู่บนหยกที่ตนพกพาติดตัว คือคำว่า “จ้าว” นั้นเอง
ั้แ่คราแรกที่พบพานกับป้าหนิว ในขณะนั้นเด็กน้อยยังไม่ทราบว่าตนเองมีชื่อแซ่ว่ากระไร ดังนั้นป้าหนิว จึงตั้งชื่อให้กับเด็กน้อยว่า “จ่านจือ” แต่ส่วนใหญ่แล้ว ป้าหนิวมักจะติดปากเรียกหาเขาว่าจือน้อยเสียมากกว่า ภายหลังเมื่อทราบว่า บนหยกสลักอักษรคำว่า “จ้าว”เอาไว้ ป้าหนิวจึงคิดว่า อักษรคำนั้นน่าจะมีความสำคัญกับเด็กน้อยจึงใช้ตั้งเป็แซ่ให้กับเขา ั้แ่บัดนั้นมาจนกระทั่งบัดนี้ เด็กน้อยจึงใช้ชื่อจ้าวจ่านจือมาโดยตลอดส่วนหยกเหินลมชิ้นนั้น เก็บไว้ไม่ห่างตัว ผ่านไปไม่เท่าใดนักเด็กน้อยผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
หมู่บ้านเย้ยอรุณเชิงเขายามสายของวันนี้มีชายแปลกหน้าพกพากระบี่เข้ามาสามคนดูลักษณะท่าทางพวกมันไม่ใช่คนดีกระไรนัก ทั้งสามคนเหมือนกับกำลังค้นหากระไรบางอย่าง เมื่อเข้ามาในหมู่บ้านต่างรื้อค้นตามซอกมุมต่าง ๆ คอกสัตว์ รวมทั้งบ้านทุกหลังของชาวบ้านใครขัดขวางพวกมันทุบตีทำร้าย ชาวบ้านหลายคน ถูกทุบตีจนได้รับาเ็ป้าหนิวเห็นเพื่อนบ้านถูกทำร้าย รีบเข้าไปหมายช่วยเหลือจนกระทั่งถูกคนผู้หนึ่งในสามคน ใช้หมัดต่อยเข้าใส่ที่ท้องน้อยจนป้าหนิวล้มไปกองอยู่กับพื้น
่เวลานั้น จ่านจือกลับมาจากไปช่วยซ่อมหลังคา ให้เพื่อนบ้านพอดีระหว่างทางเขายังแวะเก็บฟืนติดไม้ติดมือมาให้ป้าหนิว ใช้เป็เชื้อเพลิงสำหรับทำกับข้าวอีกด้วย เมื่อเห็นป้าหนิวแม่บุญธรรม ถูกทำร้ายกองอยู่กับพื้นเขารีบโยนมัดฟืนทิ้งโดยพลัน กระโจนเข้าประคองร่างป้าหนิวด้วยความเป็ห่วงคนที่ต่อยป้าหนิวเมื่อครู่ เห็นเช่นนั้นมันตรงเข้ามาพร้อมกับยกเท้าขวาเตะประเคนเข้าใส่ร่างจ่านจือเต็มแรง ปากส่งเสียงข่มขวัญดังว่า
“เด็กทารกผู้นี้ เ้าแส่สอดเื่ราวของพวกเรารึ? แสดงว่าสะกดคำว่าตายไม่เป็สินะ?”
เสียงทึบดังหนัก ๆ เมื่อเท้าของคนผู้นั้นเตะโดนที่สีข้างของจ่านจือส่งผลให้ร่างของเขา เซถลากระเด็นไปตามแรง รู้สึกเจ็บแสบปวดร้อนตรงตำแหน่งที่โดนเตะเมื่อครู่ จ่านจือถึงแม้เ็ปเพียงใดกลับไม่ยอมปล่อยให้ป้าหนิวถูกพวกมันทำร้ายอีก เขาพุ่งตรงเข้าไปใช้สองแขนกอดป้าหนิวเอาไว้แแ่ พร้อมกับใช้ร่างของตนเอง ปิดป้องกั้นร่างของป้าหนิวเอาไว้ชายคนเดิมเตะซ้ำเข้ามาอีกสองเท้าติดต่อกันจ่านจือรีบเบี่ยงตัวเอาร่างรับสองเท้าเอาไว้ กลัวว่าจะโดนป้าหนิวแม่บุญธรรมของเขา
มาตรว่ารู้สึกเจ็บแสบปวดร้อนสักปานใดจ่านจือมิยอมเปล่งเสียงร้องออกมาจากปากแม้ครึ่งคำเพียงกัดฟันกรอดข่มความเ็ปเอาไว้ คิดเพียงอย่างเดียวว่าป้าหนิวแม่บุญธรรมเป็ญาติสนิทเพียงผู้เดียวที่หลงเหลืออยู่ที่ผ่านมาเื่ราวเล็กน้อยหรือใหญ่โตปานใดป้าหนิวมิเคยดุด่าว่าตนแม้แต่น้อยท่านทั้งรักทั้งเอ็นดูตนดั่งลูกแท้ ๆ ตอนที่มองเห็นคนผู้นั้น ต่อยป้าหนิวล้มลงหัวใจของจ่านจือคล้ายถูกคมมีดกรีดใส่ รู้สึกเ็ปรวดร้าวเหลือประมาณตนยอมตายเสียยังดีกว่า ที่จะยอมให้ผู้ใด มาทำร้ายแม่บุญธรรม
ป้าหนิว ร่างครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ท่านเห็นจ่านจือเอาร่างรับเท้าของคนผู้นั้นเอาไว้ เพื่อมิให้ตนเองถูกทำร้าย ความกตัญญูรู้คุณที่จ่านจือแสดงออกมา ทำให้ท่านลืมความเ็ปที่ท้องน้อยจนหมดสิ้นรู้สึกปลาบปลื้มยินดี และตื้นตันใจเหลือประมาณ มิเสียแรงที่เลี้ยงดูจ่านจือมาสิบกว่าปี เพียงเท่านี้ ป้าหนิวรับรู้ถึงความรักความกตัญญูของเขาที่มีต่อตน
ป้าหนิวเอง รู้สึกเ็ปรวดร้าวใจไม่แตกต่างจากจ่านจือเมื่อเห็นเขาถูกทำร้าย ั้แ่เล็กมาท่านไม่เคยตีจ่านจือแม้เพียงครั้งทุกคราที่ท่านเห็นเด็กน้อย ออกไปเล่นซุกซนได้าแกลับมา ป้าหนิวจะรีบหาหยูกยามาทารักษาาแให้ โดยไม่เคยดุด่าว่ากล่าว
สองคนที่อยู่ห่างออกไป รีบเดินเข้ามาสมทบพร้อมกับกวัดแกว่งกระบี่ในมือไปมา หนึ่งในสองคนที่เดินเข้ามาใหม่ กล่าวกับคนที่ลงมือเตะจ่านจือว่า
“เ้าโง่ มัวชักช้าเสียเวลา รีบจัดการเ้าโสโครกนั้นเร็วเข้าส่วนอีกคนเป็แค่หญิงชาวบ้าน คิดกระไรให้มากความ ยังมีอีกหลายหลังที่พวกเรายังมิได้ค้นหา เ้าจัดการหญิงชราผู้นั้นเดี๋ยวพวกข้าสองคนจัดการเด็กน้อยโสโครกนี้เอง”
กล่าวจบ คนผู้นั้นตรงเข้าคว้าตัวป้าหนิวเอาไว้ อีกสองคนตรงเข้าคว้าจับแขนสองข้างของจ่านจือที่โอบกอดป้าหนิวอยู่มิยอมปล่อย เมื่อเห็นเขามิยอมปล่อยมือที่กอดร่างป้าหนิวเอาไว้หนึ่งในสองคน จึงใช้หมัดขวา ต่อยเข้าใส่ใบหน้าของจ่านจือเต็มแรงและเป็่จังหวะที่อีกคนหนึ่ง ออกแรงกระชากแขนของเขา ทำให้ร่างของจ่านจือกับป้าหนิว แยกผละออกจากกันในทันที
คนผู้นั้น เมื่อกระชากร่างจ่านจือมา มิรอช้ายกเข่ากระทุ้งเข้าใส่ที่ท้องน้อยของเขาเสียงทึบหนัก ๆ เมื่อเข่าของคนผู้นั้นัักับท้องน้อยของเขาจ่านจืองอร่างลงตามแรงกระทุ้ง มีความรู้สึกว่า อาหาร และน้ำย่อยในกระเพาะและลำไส้คล้ายจะพุ่งทะลักย้อนกลับออกมาก็มิปาน แต่ถึงจะเ็ปสักปานใด จ่านจือกลับมิสนใจเป็ห่วงเพียงแต่ป้าหนิวแม่บุญธรรมเท่านั้น
คนผู้ที่ดึงร่างของป้าหนิวไป ยกฝ่ามือซ้ายที่ไม่มีกระบี่ตบเข้าที่กกหูของป้าหนิวดังเพี๊ยะ จนร่างของป้าหนิว เซถลาไปด้านข้างจ่านจือเห็นเช่นนั้น รู้สึกปวดร้าวใจสุดทนทาน ใน่เวลานั้นไม่คิดกระไรอีกแล้วนอกจากจะช่วยแม่บุญธรรม จึงรวบรวมพละกำลังทั้งหมดสลัดหลุดจากคนทั้งสอง พุ่งร่างเข้าหาคนที่ใช้ฝ่ามือตบป้าหนิวแล้วใช้สองมือผลักคนผู้นั้น จนร่างมันเซถอยไปสองสามก้าว
คนผู้นั้น แสดงสีหน้าโกรธแค้นตะคอกเสียงใส่จ่านจือดังว่า
“เด็กน้อยโสโครก สมควรตาย เ้าอย่าอยู่เลย”
คนผู้ที่ถูกจ่านจือ ใช้สองฝ่ามือผลักเซไปเมื่อครู่ หลังจากตะคอกขึ้นพร้อมกับเสือกกระบี่ในมือ เสือกแทงปลายกระบี่พุ่งตรงเข้าใส่ร่างเขา เวลานั้นจ่านจือเองทำกระไรไม่ถูกปลายกระบี่อยู่พ้นร่าง ห่างไม่ถึงสามฝ่ามือ
เสียงคมกระบี่ชำแรกผ่านผิวเนื้อพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเ็ปยากบรรยายดังขึ้น
“สวบ โอ๊ย!”
ภาพที่เห็นปลายกระบี่จมลึกทะลุเข้าไปเหนือลิ้นปี่เกือบครึ่งเล่มโลหิตสีแดงสดพุ่งกระฉูดสวนทางคมกระบี่ออกมา ร่างของผู้ที่ถูกแทงสั่นระริกรัวค่อย ๆทรุดตัวลงกับพื้น ปากพยายามส่งเสียงร้องว่า
“เซียวจือ รีบหนีไปลูก ไม่ต้องห่วงมารดา หนีไปเร็วเข้าลูกแม่”
เป็เสียงของป้าหนิว ท่านบอกให้จ่านจือรีบหนีไป ในจังหวะที่คนผู้นั้นแทงกระบี่ใส่ร่างของเขา เมื่อท่านเห็นจ่านจือยืนทำกระไรไม่ถูกก่อนที่ปลายกระบี่จะบรรลุถึงร่างของเขา ท่านอาศัยพละกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดพุ่งตรงไปใช้สองมือผลักร่างจ่านจือห่างออกมา พร้อมกับใช้ร่างของตนเองเข้ารับปลายกระบี่แทน
จ่านจือเห็นร่างป้าหนิวทรุดลงกับพื้นพร้อมกับโลหิตไหลทะลักออกมาดั่งน้ำพุ น้ำตาลูกผู้ชายแตกพรั่งพรูจนนองใบหน้า แทนที่จ่านจือ จะวิ่งหนีไป ตามคำบอกของป้าหนิวเขากลับวิ่งเข้าไปหาป้าหนิว ปากส่งเสียงร่ำร้องวุ่นวายดังว่า
“ท่านแม่ ข้าพเ้าไม่หนี ท่านแม่อย่าตายนะ ข้าพเ้าจะช่วยท่านแม่หากต้องตาย เซียวจือขอตายพร้อมกับท่านแม่”
หยกเหินลม/ชลชโลทร
1K
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
