ตอนที่ 16 เสียท่าเสือสมิง
กฤษณพันธ์นั่งทานกาแฟในห้องรับรองรีสอร์ท
ที่พนักงานมาเสิร์ฟหลังจากเื่วุ่นวายเมื่อคืน
เขานอนเต็มอิ่มและตื่นแต่เช้า
"กฤษณะค่ะ!!!"
เสียงเรียกของพัดชาดังมาไกลๆพร้อมกับชายสองคน
เดินตามหลังเธอมาด้วย!นี่เขาคิดว่าเขาตื่นแต่เช้าแล้ว
แต่ยังช้ากว่าพัดชาอีกเธอออกไปไหนแต่เช้า!
เธอเตรียมพร้อมใส่ชุดเดินป่าทะมัดทะแมง
"ทานกาแฟครับพัดชา!!"
ชายหนุ่มเอ่ยปากชวน
"ขอบคุณคะพัดทานั้แ่เช้าแล้ว!!!"
พัดชานั่งลงข้างๆกฤษณะ
"พัดชาติดต่อพรานพื้นเมืองมาเพื่อนำทางเราเข้าไปที่ป่าพญาโขมดค่ะ!
พัดชาได้สืบทราบมาว่าที่นั่นมีต้นไม้โบราณ
และเครือเขาหลงอายุพันปีอยู่ที่นั่นด้วยค่ะ!
แต่ไม่ค่อยมีใครเข้าไปนนักเพราะเขากลัวป่าอาถรรพ์ที่เรียกว่าปากโขมด"
"พรานสดเล่าให้ดอกเตอร์กฤษณพันธ์ฟังซิว่าข้างในป่าเป็ยังไงบ้าง"
"คือมันเป็อย่างนี้ครับเ้านายเมื่อประมาณซักเจ็ดแปดวัน
ที่แล้วผมได้ถูกว่าจ้างเข้าไปในป่ากับกลุ่มอดีตทหารคนหนึ่งครับ
และผมไม่รู้นะครับว่าเขาเข้าไปหาอะไรกันผมไปส่งที่ชายป่าพญาโขมด
แล้วก็กลับเพราะว่าผมถูกผีโป่งค่างเล่นงานกับเพื่อน
จึงไม่กล้าเข้าไปต่อหัวหน้าผมพรานสินพากลุ่มผู้ว่าจ้าง
เดินต่อไปตอนนี้ก็เจ็ดวันแล้วกลุ่มนั้นยังไม่ออกมาเลยครับ"
"แล้วพรานสดจะพาผมเข้าไปได้ไหม"
กฤษณพันธ์ถาม
"ได้ครับแต่ผมจะพาไปส่งแค่ชายป่าพญาโขมดเท่านั้นนะครับ
ซึ่งมันเป็รอยต่อระหว่างฝาขวดน้ำมันที่ลึกพอสมควรครับ"
ณัชชาลูกขึ้นยืน
"กฤษณะคะเดี๋ยวพัดชาจะไปบอกทีมเราให้เตรียมตัว
ทานอาหารเสร็จเราจะได้เดินทางกัน
เพราะพรานเตรียมเสบียงอาหารมาพร้อมแล้วค่ะ"
ชายหนุ่มรับคำ
"ครับเดี๋ยวผมไปหยิบกระเป๋าเครื่องใช้สัมภาระ
ที่เตรียมมาแล้วเราจะขึ้นรถเข้าไปในป่ากันเลย"
รถของกฤษณะพันธุ์มุ่งตรงเข้าไปทางน้ำตกปากรอง
ขึ้นไปผ่านหมู่บ้านน้ำคับน้ำจวงเข้าเขื่อนเขตป่าดงดิบ
ที่เริ่มจากป่าขวดน้ำมันทุกคนต้องจอดรถทิ้งไว้ที่นั่น
แล้วเดินทางต่อไปในเขตปากขวดน้ำมัน
ลัดเลาะริมธารน้ำขึ้นตรงสู่ยอดเขาเขตป่าพญาโขมด
เกือบจะพ้นป่าขวดน้ำมันฝนฟ้าก็เริ่มตกอย่างหนัก
เป็เหมือนเดิมกับพรานสดมาครั้งที่แล้วก็มีลักษณะเป็แบบนี้
คือเลยเขตปากขวดน้ำมันเมื่อไหร่ฟ้าก็มีเมฆจะตั้งเขา
และฝนตกแฉะแฉะอยู่ตลอดเวลายังไม่พ้นชายป่าโขมด
ทุกคนก็เหนื่อยล้าเดินเชื่องช้าลง
"เราก็คงจะต้องตั้งเต็นท์พักกันแถวนี้นะครับ"
กฤษณพันธ์ก็สั่งให้นายพรานและลูกหาบ
ประมาณเจ็ดแปดคนรวมกับพรรคพวกของตนก็เป็
สิบสามคนจะตั้งเต็นท์พักแรมที่ชายป่าโล่งโล่งแห่งนี้
"ฝนตกอย่างนี้เราไม่สามารถต่อไปได้เราจะทำยังไงดีคะกฤษณะ"
หลังจากทุกคนวางสัมภาระพร้อมที่จะตั้งเต็นท์พักแรม
แล้วกฤษณพันธ์ก็เดินป่ามานับครั้งไม่ถ้วนหลายที่หลายแห่ง
ในโลกเพื่อหาพืชพันธุ์โบราณต่างๆแต่เขาไม่เคยเจอ
กับสถานการณ์เช่นนี้เลย
"เข้ามาในเขตป่าแล้วฝนตกไม่หยุดนายพรานสด
มีที่ไหนจะให้พวกเราพักได้บ้างแถวนี้"
กฤษณะพันธ์ถามนายพรานสด
"มีทางเดียวครับนายสถานการณ์แบบนี้
เราจะต้องขัดห้างส่องสัตว์ขึ้นบนต้นไม้
เพราะมันอันตรายมากๆถ้าไม่มีไฟ
พวกสัตว์ร้ายมันจะเข้าโจมตีเรากลางคืน
เราไม่สามารถป้องกัน"
ชายหนุ่มหันมาถาม
"หมวดฮันนี่คิดยังไง"
เขาหันไปถามเพื่อนร่วมทางของเขา
"เห็นดีด้วยเราขัดห้างไว้ที่สูงย่อมปลอดภัยกว่าบนดิน
ที่ไม่มีกองไฟรู้สึกแถวนี้มันยังไงแปลกๆ"
ลูกครึ่งไทยอเมริกันรำพึงขึ้น
"ฮันนี่!แสง!หนาวมากเลยวันนี้"
หมวดฮันนี่มองหน้าแสงระวี
"เราบอกเธอแล้วว่าไม่ให้มาไม่ให้มาก็ไม่เชื่อ"
พัดชาบอกเพื่อนรัก
"ก็เค้านึกว่าตัวเองจะมาหาพืชพรรณไม้ในป่าประเทศไทย
มันจะมีอะไรก็อยากมาเที่ยวพักผ่อนสมองบ้างจะรู้ไหมเนี่ย
ว่าป่าที่นี่ฝนมันจะตกแบบไม่ลืมหูลืมตาเลย
แปลกมากๆตอนเข้ามาก็ฟ้าโปร่งทำไมมาถึงที่นี่
แล้วมันช่างมืดครึ้มฝนตกไม่หยุดดูข้างหน้า
เหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องอีกต่างหาก"
แสงระวีบ่นนิดนิดลูกหาบเลือกต้นไม้
ที่อยู่ใกล้กันห้าหกต้นแล้วตัดต้นไผ่เป็ลำๆ
ขึ้นขัดห้างบนไม้ในบริเวณนั้นกว่าจะเสร็จ
ก็ใช้เวลาเกือบมืดแปลกมากพอเริ่มมืดฝนก็หยุดตก
แต่ข้างล่างแฉะไปด้วยน้ำในลำธารใกล้ๆ
ห้างที่ถูกสร้างบนต้นไม้ก็ไหลแรงเสียงดังซู่ซู่
ทุกคนกินอาหารกระป๋องแล้วก็ขึ้นพักผ่อน
บนห้างส่องสัตว์ถ้าพวกเขาสังเกตดีๆ
พวกเขาจะรู้ได้ทันทีว่าข้างหลังห้างที่บังเอิญสร้างขึ้นนั้น
มันเป็ดินโป่งอีกนิดก็เป็ลำธารที่ไหลกระโชกแรง
หมวดฮันนี่ได้วางเวรยามโดยให้นายพรานและลูกหาบนั่งเฝ้า
แสงระวีและพัดชาได้ซุกกายนอนในใต้ถุงนอน
สำหรับเดินป่าหลับอย่างสบายอยู่ใต้หลังคา
ที่พวกลูกหาบทำแบบหยาบหยาบแต่มันสามารถกันฝนได้
พวกเขาตอกทอยเป็บันไดขึ้นไปข้างบน
จึงไม่กลัวสัตว์ร้ายปีนขึ้นมาหาเค้าได้
กฤษณพันธ์ตื่นขึ้นมากลางดึกถึงเวลาที่เขา
จะต้องนั่งเฝ้ากับหมวดซันนี่มันเงียบวังเวง
เสียงสิงสาราสัตว์เงียบกริบทำให้เค้ารู้สึก
แปลกใจเป็อย่างมากมันผิดธรรมชาติ
"ช่วยด้วย!!!!ช่วยฉันด้วย!!!!ลูกฉันจะตกน้ำตายแล้ววววว..ช่วยฉันด้วย!!!!"
ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงดังขึ้นข้างลำธาร
เขาใอย่างมากเรียกพรานสดขึ้นมาทุกคนใตื่น
มองไปยังต้นเสียงหมวดฮันนี่ใช้ไฟฉายส่องตามเสียงข้างลำธาร
เห็นน้ำป่าไหลหลากท่วมอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
น้ำท่วมกินเป็วงกว้างจนเกือบจะมาถึงต้นไม้ใหญ่
ที่พวกเขาขัดห้างส่องสัตว์สิ่งที่ทุกคนเห็นทำให้ตกตะลึง
มีผู้หญิงชาวบ้านหน้าตาดีคนหนึ่งมือขวาจับกิ่งไม้
มือซ้ายชูแขนลูกขึ้นเหนือศีรษะไม่ให้ถูกน้ำท่วม
กฤษณพันธ์เห็นอย่างนั้นเขารีบขยับตัวจะลงไปช่วยผู้หญิง
ที่ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
"ไม่ได้ครับนายมันเป็เสือสมิง!!!!?"
เสียงนายพรานสดร้องขึ้นด้วยความใทุกคนชะงัก
รวมทั้งกฤษณพันธ์ที่เตรียมตัวจะลงไปช่วยแม่และเด็ก
ฮันนี่ก็ขยับที่จะตามไปพัดชาหยิบแมลงภูคำ
ของศักดิ์สิทธิ์ประจำตัวออกมา
"พัดชาจะส่งมาลงไปมันดูว่าเ้าตัวที่อยู่ข้างล่าง
เป็คนหรือเป็เสือสมิงกันแน่!!!"
กฤษณพันธ์ร้องขึ้นว่า
"ไม่ทันหรอกครับถ้าเป็แบบนี้เด็กจมน้ำตายแน่ๆ!!!?"
พัดชาชะงักกับคำพูดของกฤษณพันธ์
เธอมองผู้ชายคนนี้ไม่ผิดเลยเขาเป็คนที่มีจิตใจอ่อนโยน
และเป็ผู้ที่ห่วงใยผู้อื่นมากกว่าตัวเองจริงๆ
"เด็กตกน้ำตายแน่นอนกว่าจะรู้ว่ามันเป็คน
หรือเสือสมิงถ้าคนผมจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต"
กฤษณพันธ์ละล่ำละลักบอกพัดชา
"พัดชาจะส่งแมลงภูคำลงไปป้องกันคุณและกันนะคะ
นายพรานลงไปช่วยคุณกฤษณะด้วยนะคะ!"
พัดชาขอร้องพรานสด
"คงไม่ล่ะครับผมไม่กล้าครับเพราะผมถูกสอนมาว่า
จะไม่ลงจากห้างเด็ดขาดในเวลากลางคืน
ไม่ว่าจะเป็พ่อแม่เมียพี่น้องมาเรียกเพราะเสือสมิงที่นี่
มันร้ายจริงๆนะครับคุณกฤษณะคุณโดนหลอกแล้ว!!!?"
กฤษณะพันธุ์ไม่มีเวลาคิดเขาหันไปมองฮันนี่
ซึ่งตอนนี้ลังเลไม่กล้าตัดสินใจว่าจะทำอย่างไง
แสงระวีจับแขนของฮันนี่ไว้
"อย่าลงไปเลยนะคะอันตรายฮันนี่แสงกลัวอย่าลงไปเลยนะคะ!!!"
กฤษณะพันธุ์ไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งสิ้นเขาไม่สนใจว่าคนอื่น
จะตามเขาลงไปหรือไม่เขารีบไต่ลูกทอยบันไดลงมาทันที
ยอดคว้าปืนไรเฟิละโตามเ้านาย
ทั้งสองวิ่งตรงไปที่สองแม่ลูกที่กำลังจับกิ่งไม้อยู่
กฤษณพันธ์เอื้อมมือไปรับเด็กและยื่นส่งให้ลูกน้อง
ยอดรับเด็กไปไว้ในอกกฤษณพันธ์ดึงร่างของหญิงสาว
ที่ท่อนบนเปลือยเปล่าด้วยแรงกระแสน้ำพัดมาติดอยู่ที่นี่
นางมากอดลูกไว้ในอกอย่างหมดแรงทันใดนั้น
!!!!โฮกกก!!โฮ-กกก!!!!โฮกกก!!!!!!!
เสียงดังโฮกเสือสมิงตัวใหญ่มหึมาสูงเท่าควาย
ะโลงมาจากเนินหินด้านซ้ายมือตรงเข้าหากฤษณพงศ์ทันที
เปรี้ยง!!!!!
ยอดไวเหมือนปรอทยกปืนยิงสวนออกไป
ทางเสียงตามสัญชาตญาณที่เขาเดินป่า
มาหลายครั้งหลายหนกับกฤษณะพันธ์
พร้อมบิดตัวะโหลบหลังต้นไม้
กฤษณพันธ์เหลือบไปมองเห็นเสือตัวขนาดใหญ่เสือลายพาดกลอน
พุ่งตรงกระโจนเข้ามาหาเขาแมลงภูคำของพัดชา
พุ่งเข้าต่อต้านเสือสมิงตัวนั้นทันที
หึงๆๆ!!
ปักๆๆ!!
ควับ!!
มันใช้อุ้งมือขนาดใหญ่ตะปบแมลงภูคำตัวหนึ่ง
กระเด็นตกน้ำไปสามตัวพุ่งเข้ากัดต่อยเ้าเสือสมิงร้าย
เพื่อปกป้องกฤษณะพันธ์เขายิ่งตกตะลึงยิ่งกว่านั้นอีกสองแม่ลูก!
กลับกลายเป็เสือลายพาดกลอนขนาดใหญ่
ลูกของมันะโเข้าป่าทางขวามือตรงข้าม
กับลำธารส่วนตัวแม่ะโคาบเป้สะพาย
ของกฤษณพันธ์ลากเขาเหนือพื้นวิ่งหายตามลูกมันไปอย่างรวดเร็ว
ยอดไวเหมือนปรอทตามเคยทะลึ่งพรวดทิ้งปืน
วิ่งขึ้นต้นไม้กลับไปรวมกับคนบนห้างส่องสัตว์
แมลงภู่คำทั้งสามตัวบินกลับไปหาพัดชาเ้านายของมัน
เสือสมิงตัวใหญ่วิ่งไล่ตามหลังตัวเมียหายไปอย่างรวดเร็ว
(((((โปรดติดตามตอนต่อไป))))))
401
