เช้าวันรุ่งขึ้นครูใหญ่เรียกครูหนึ่ง,ครูเพ็ญศรีและวิทย์เข้าประชุมด่วนทันทีหลังจากที่คลิปและรูปภาพการต่อสู้ระหว่างมะปรางกับต้อมบริเวณหน้าโรงยิมเผยแพร่เต็มแอดมีไปทั่วครูใหญ่ไม่สบายใจอย่างยิ่งกับเหตุการณ์เมื่อวานนี้พร้อมกำชับว่าอย่าให้เกิดขึ้นมาอีก
1ปีที่แล้ว...ย้อนเวลากลับไปวันแรกของการเปิดเทอม ม.4 มะปรางกำลังยกกล่องเอกสาร 2ใบจากชมรมดนตรีเดินไปตามทางลูกรังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ทำให้มะปรางเสียหลักลื่นล้มตกลงไปในบ่อปลาภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องวงจรปิดทั้งหมด
มะปรางนอนพักอยู่บนเตียงในห้องปฐมพยาบาลโดยมีบัวนั่งเย็บกระโปรงนักเรียนของมะปรางอยู่ข้างๆ “เดี๋ยวพี่บัวแค่เย็บให้มะปรางพอใส่กลับบ้านได้ก่อน...กระโปรงขาดแบบนี้!!”
“ปรางหายจุกยัง?” โอ๋ถามด้วยความห่วงใย
มะปรางพยักหน้าตอบรับ “ไม่เป็ไรหรอกโอ๋...ปรางชินแล้วแหละ”
“มีรอยช้ำที่ฝ่ามือขวานิดหน่อยอย่าเพิ่งใช้มือข้างขวาบ่อยนะปราง”วิทย์บอกอาการให้มะปรางฟัง
“วันนี้ปรางกลับบ้านปรางต้องโดนแม่ดุชุดใหญ่แน่นอน...กระโปรงนักเรียนก็ขาด เป้หมีน้อยก็ขาด”
“แม่ดุปรางก็เพราะเขาเป็ห่วงนั่นแหละ พวกหนังสือปรางใส่ถุงผ้าของพี่กลับบ้านไปก่อน”บัวรีบพูดปลอบใจ
“วันนี้ปรางเก่งมาก...โอ๋ยืนดู…โอ๋ใมากตอนที่ปรางโดนต่อยหน้า”
“ปรางไปเริ่มต้นเรียนมวยหย่งชุนได้ยังงัยเหรอ?...ปกติหาที่เรียนมวยหย่งชุนในไทยยากมาก?”วิทย์ตั้งคำถามด้วยความสงสัย และเป็คำถามที่ทุกคนสงสัยเช่นกัน
“พี่แปลกใจตรงที่...ปกติเด็กผู้หญิงทั่วไปไม่น่าจะสนใจเื่แบบนี้ได้เลยไปเล่นกีฬาก็ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่มาหัดมวยหย่งชุน...ใครสอนมะปรางเหรอ?”
“ปีที่แล้วเราทั้ง2 คนไม่แน่ใจว่า ภาพที่เราเห็นเป็อุบัติเหตุหรือเป็แค่ความจงใจกันแน่!!!” ครูหนึ่งย้ำเตือนความจำครูเพ็ญศรีอีกครั้งกับเหตุการณ์ตกบ่อปลาที่เกิดขึ้นในอดีต
ในคลิปจับภาพจังหวะที่มะปรางเสียหลักลื่นล้มเธอใช้ 2 มือผลักกล่องเอกสารทั้ง 2 ใบอย่างแรงไม่ให้กล่องตกลงไปในบ่อปลาแต่แรงปะทะที่เกิดขึ้นทำให้มะปรางเซจนลื่นตกลงไปในบ่อปลา
“ครูเพ็ญศรีทราบดีนะครับว่ากล่องกระดาษ 2 ใบนั้นหนักมาก...ถ้าไม่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนักไม่มีเด็กผู้หญิงคนไหนทำแบบนี้ได้หรอกครับ สิ่งที่เราเห็นในโรงยิมตอบคำถามเราแล้วครับว่าเราเพิ่งรู้จักมะปรางเมื่อวานนี้เองพวกเราทุกคนในโรงเรียนไม่เคยรู้จักมะปรางมาก่อนเลยด้วยซ้ำไปครับ”
“พวกเราอยากให้มะปรางเป็อย่างที่เรา้าแต่เราไม่เคยรู้มาก่อนว่า แล้วมะปราง้าอะไร?...แท้ที่จริงแล้ว..มะปรางเป็ใครกันแน่??!?”
“แม่บอกว่าปรางเกิดที่ไทยตอนนั้นคลอดก่อนกำหนดแค่ 7 เดือนเอง ปรางเกือบไม่รอดแล้ว ต้องอยู่ในตู้อบเกือบ 2เดือน หมอบอกแม่ว่า แม่อาจจะเสียปรางได้ตลอดเวลา เพราะว่าร่างกายปรางไม่ค่อยแข็งแรง มีอาการหอบติดมาด้วย”มะปรางเริ่มต้นเล่าจุดเริ่มต้นของการเรียนมวยหย่งชุนทำให้ทุกคนสนใจมาก
“ตอนที่ปรางอายุ7 ขวบ ตอนนั้นอยู่ที่จีนแล้ว อาการหอบเป็หนักมากขึ้นเรื่อยๆจนปรางต้องเข้าโรงพยาบาลหลายเดือน...ตอนนั้นแม่ทำใจแล้วว่า ปรางอาจจะไม่รอด หลังจากที่ปรางดีขึ้น พ่อพาปรางไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะทุกวันพ่อหวังให้ร่างกายปรางแข็งแรงขึ้นบ้าง จนกระทั่งวันหนึ่งได้เจอกับครูจางโดยบังเอิญ”
มะปรางเล่าถึงจุดที่ทำให้วิทย์ใมากกับชื่อครูจางที่เอ่ยขึ้นมา“ครูจางที่ปรางพูดถึง...อย่าบอกนะว่า...มีชื่อว่าจางเหว่ยหลุน ใช่ไหม?” วิทย์รีบถามแทรกย้ำอีกครั้งทันที “จางเหว่ยหลุนใช่ไหม?”
มะปรางพยักหน้าตอบรับคำถามของวิทย์ “พี่หมอรู้จักครูจางด้วยเหรอคะ?”
“ใครเหรอพี่วิทย์?”บัวรีบถามด้วยความสงสัย
“อาจารย์จางเหว่ยหลุนเป็ปรมาจารย์มวยหย่งชุนอันดับ 1 ของจีนและยังเป็สุดยอดนักสู้ในตำนานเลยแหละ”คำตอบของวิทย์ทำให้ทุกคนใมาก “ตำนานที่ยังมีชีวิตอยู่!!!!”
“โห!!!คนสอนมวยให้มะปราง เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”โอ๋ใกับคำตอบของวิทย์เป็อย่างมาก
“โอ๋จำได้ไหม2 ปีที่แล้วทีมชาติจีนคว้าแชมป์โลกน่ะ”วิทย์ตั้งคำถามขึ้นมา
“โอ๋จำได้ตอนนั้นคนสุดท้ายของจีนเป็ผู้หญิงนี่ ใช้มวยหย่งชุนล้มมวย MMA!!!”
“แล้วปรางรู้จักกับลู่เฟยไหม?”วิทย์ตั้งคำถามกับมะปรางต่อทันที
มะปรางพยักหน้าตอบรับอีกครั้ง “อายุมากกว่าปราง2 ปี พี่ลู่เฟยเรียนกับอาจารย์จางมาั้แ่ 6 ขวบแล้ว”
“ลู่เฟยคือนักกีฬาคนสุดท้ายของจีน โอ๋จำชื่อนี้ได้พี่หมอ...เดี๋ยวนะ!!! ปรางฝึกมวยหย่งชุนที่เดียวกับคนที่ได้แชมป์โลกเลยเหรอ?”คำตอบของมะปรางทำให้ทุกคนประหลาดใจเป็อย่างมาก
“ตอนนั้นพ่อพาปรางไปฝากไว้กับครูจางตอนอายุ7-8 ขวบ ปรางไม่รู้หรอกว่าปรางทำพวกนี้ไปทำไม แต่เวลาที่ปรางทำตามที่ครูจางบอก ปรางไม่ป่วยเลยครูจางสั่งให้ปรางทำอะไร ปรางทำหมดปรางไม่อยากให้แม่เสียใจร้องไห้เวลาปรางเข้าโรงพยาบาล”
“แล้วปรางเคยสู้กับลู่เฟยไหม?”คำถามนี้ของวิทย์ทำให้ทุกคนใจจดจ่ออยู่กับคำตอบของมะปราง
“ปรางเคยสู้กับพี่ลู่เฟย2 ครั้ง ครั้งแรกตอนอายุ 14 ปี ปรางแพ้พี่ลู่เฟย 5 ต่อ 0 เลยค่ะ ปรางสู้พี่เขาไม่ได้แม้แต่น้อยพี่เขาจู่โจมเร็วและแรงกว่าปรางเยอะ...วันนั้นปรางเดินกลับบ้านร้องไห้ ปรางไม่อยากหัดมวยแล้ว”
“ครูจางบอกว่าปรางมีทักษะเดียวที่ดีกว่าพี่ลู่เฟย...ปรางหาจุดเข้าทำดีกว่าพี่ลู่เฟยหลังจากนั้นครูจางให้ปรางตีกับหุ่นไม้ตลอด”
“หุ่นไม้...เหมือนกับที่พี่เคยเห็นในหนังใช่ไหม?...ที่เป็แท่งๆ มีแขน มีขา?”พี่บัวถามด้วยความสงสัย
“ค่ะพี่บัวเบาะอันบนหมายถึงใบหน้า ส่วนเบาะอันล่างคือลำตัว ส่วนแท่งไม้ที่อยู่จุดต่างๆเวลาที่เราเข้าไปหาคู่ต่อสู้ เราต้องหามุมเข้าไป เวลาที่เราบิดหุ่นไม้ไป-มาก็เหมือนกับคู่ต่อสู้โจมตีเข้ามา เราต้องประชิดตัวหุ่นไม้เพื่อหามุมเข้าทำอย่างรวดเร็ว”
“ปรางเป็ผู้หญิงตัวเล็กชนตรงๆ ปะทะตรงๆ ไม่ได้ เหมือนกับผู้ชายตัวเล็กที่ปะทะกับผู้ชายตัวใหญ่ไม่ได้เวลาที่คู่ต่อสู้โถมตัวเข้ามา เราต้องปัดออกหรือผลักออกเพื่อถ่ายน้ำหนักของคู่ต่อสู้ทิ้งไปทำให้เราไม่ต้องเสียแรงชน...ครูจางปรับมวยปรางให้สมดุลมากยิ่งขึ้น”
“สมดุลยังงัยเหรอ?”โอ๋ถามด้วยความสงสัย
“ปรางจะโจมตีเมื่อได้จังหวะแล้วเท่านั้นเพราะว่าปรางตัวเล็ก”
“มิน่าล่ะตอนที่เจอไอ้ต้อม โอ๋เห็นปรางปัดหมัดของต้อมออกหมด ให้เสียแรงฟรีนี่เอง”
“ตอนปรางอายุ16 ปี ครูจางให้ปรางมาสู้กับพี่ลู่เฟยอีกครั้ง ตอนนั้นปรางกลับมาเอาชนะได้ 3 ต่อ 2...แต่ว่าชนะหวุดหวิดจริงๆ”
“โห!!!นี่ปรางเคยชนะคนเป็แชมป์โลกตอนนี้ด้วยเหรอเนีย!!!”พี่บัวใมาก
“ไม่หรอกค่ะ่เวลาหลังจากนั้นพี่ลู่เฟยฝึกซ้อมอย่างหนักมาตลอดกับอาจารย์จางตอนนี้ปรางสู้พี่ลู่เฟยไม่ได้แล้ว พี่ลู่เฟยเก่งมากถึงได้เป็แชมป์โลก”
“พี่แปลกใจอยู่อย่างหนึ่งพี่ไม่เคยได้ยินว่าท่านจางมีลูกศิษย์เป็เด็กไทย”วิทย์เอ่ยตั้งคำถามสำคัญ “ข้อมูลที่พี่รู้มาไม่มีเด็กไทยเป็ศิษย์ท่านจางสักคน?”
“ปรางอยู่ที่จีนใช่ชื่อภาษาจีนค่ะพี่หมอ... ชื่อว่าหลิวฮุ่ยหนิงค่ะ”
“พี่รู้สึกว่าคุ้นชื่อนี้มากจริงๆ” หลังจากที่มะปรางบอกชื่อภาษาจีนออกมาทำให้วิทย์รีบค้นข้อมูลทันที ก็พบกับข้อมูลที่ทำให้ทุกคนยิ่งตกตะลึงเข้าไปอีก
“หลิวฮุ่ยหนิง(Liu Hui Ning) คนนี้ใช่ไหม?”
โอ๋กับบัวรีบหันไปดูข้อมูลที่ปรากฎบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันทีกำลังแสดงรายชื่อทีมชาติจีนเมื่อคราวแข่งขันชิงแชมป์โลกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
“มีชื่อลู่เฟยกับชื่อหลิวฮุ่ยหนิงในทีมชาติจีนครั้งนั้นจริงๆด้วย!!!” โอ๋พูดด้วยความตกตะลึงเป็อย่างมาก “ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็แบบนี้ได้ยังงัย???....นี่โอ๋งงไปหมดแล้วเนีย”
“ไม่ใช่แค่โอ๋หรอก...ตอนนี้ทุกคนงงไปหมดแล้วไม่อยากจะเชื่อเลยว่า มะปรางคือหลิวฮุ่ยหนิง แถมเป็ลูกศิษย์ท่านจางเหว่ยหลุนอีกต่างหาก!!!!”
“ทำไมมีรายชื่อปรางติดสำรองทีมชาติจีน 2 ปีที่แล้วด้วย?”บัวสงสัยขึ้นมาทันที
“ครูจางพาปรางไปคัดทีมชาติจีนค่ะ...พี่ลู่เฟยได้ติดตัวจริงแต่ปรางไม่ได้ต้องรอคนสละสิทธิ์ ตอนนั้นที่บ้านปรางกำลังแย่ พ่อก็ตกงานไม่รู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไหร่ ทำให้แม่ต้องสละสิทธิ์ คนเก่งที่โน่นมีเยอะแยะ...แม่ต้องพาปรางกลับมาที่ไทยแล้วก็มาเรียนต่อ ม.4 ที่นี่พ่อกับแม่ปรางต้องดิ้นรนทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินให้ปรางเรียนหนังสือให้ได้แม่บอกว่าอยู่ที่จีนไม่ไหวแล้ว ก็เลยมาขายขนมที่ขอนแก่นค่ะ”
“อ้าว!!แล้วแบบนี้ปรางก็ไม่มีสิทธิ์ติดทีมไทยแล้วเหรอ พี่หมอ?”โอ๋รีบตั้งคำถามทันที
“นักกีฬาสามารถติดทีมชาติได้ได้3 เงื่อนไข คือ ชาติของพ่อ, ชาติของแม่หรือถิ่นที่กำเนิด...ปรางมีแม่เป็คนไทยมีพ่อเป็คนจีนและเกิดที่ไทยแบบนี้ปรางติดทีมไทยด้วยเงื่อนไขชาติของแม่หรือถิ่นกำเนิดส่วนการติดตัวสำรองตามกติกาไม่นับเป็การติดทีมชาติ”วิทย์อธิบายกติกาให้ทุกคนฟัง
“ปรางไม่คิดจะไปคัดทีมชาติไทยบ้างเหรอ?มีฝีมือแบบนี้ได้ลุ้นมากกกก”พี่บัวตั้งคำถามด้วยความสงสัย
“ไม่หรอกค่ะพี่บัวมีคนเก่งกว่าปรางเยอะ ปรางไม่ได้ซ้อมมานาน 2 ปีแล้ว ตอนนี้ไม่ไหวแล้วค่ะ แม่ก็อยากให้ปรางตั้งใจเรียนด้วยปีหน้าปรางต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย อยากเรียนให้จบเร็วๆ อยากให้พ่อกับแม่ไม่ต้องไปขายขนมอีกแล้ว”
“แล้วตอนนี้พอคลิปปรางสู้กับต้อมเผยแพร่ออกไปคราวนี้จะเป็ยังงัยต่อไปเนียยย!!!พี่นึกไม่ออกจริงๆ กลายเป็แบบนี้ไปได้ยังงัย?”
“เดี๋ยวพี่คงต้องคุยกับครูใหญ่ก่อนว่าเราจะรับมือเื่นี้กันอย่างไรดี ไม่ต้องห่วง”
“ดีเหมือนกันพี่วิทย์...บัวว่าคงต้องคุยกันใหม่แล้วล่ะ”
คืนวันนั้นครูเพ็ญศรีกลับถึงบ้านยังคงนั่งคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโรงยิม ด้านหลังมีกล่องกระดาษ 2ใบที่มีขนาดเท่ากับกล่องกระดาษที่มะปรางเคยยก ครูเพ็ญศรีพยายามยกกล่องกระดาษทั้ง 2ใบขึ้นมา แต่ยกไม่ไหว
“แม่จะยกไปไหนเดี๋ยวพ่อช่วยยก!” สามีครูเพ็ญศรีเดินผ่านมาเห็นจึงเอ่ยปากขึ้นมา
“พ่อยกทั้ง2 ใบไปไว้ในห้องทำงานแม่หน่อย”ครูเพ็ญศรี
“ในกล่องนี้มีอะไรเหรอแม่ทำไมถึงได้หนักขนาดนี้” สามีครูเพ็ญศรีต้องออกแรงเป็อย่างมากเพื่อยกกล่องทีละใบไปไว้ที่ห้องทำงาน
373
