บทที่ 24 พวกเธอมาเกี่ยวข้องกันได้ยังไง?
เมื่อสายตาสบเข้ากับกู่เสี่ยวหย่าและคุณปู่กู่ หลิวอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงอาการประหลาดใจออกมาเช่นกัน
"พวกคุณ... รู้จักกันด้วยเหรอคะ?" หลี่รั่วหลานเอ่ยถามด้วยความฉงน
"คนผู้นี้คือคนที่เคยขายโสมร้อยปีให้คุณปู่เมื่อคราวก่อนยังไงล่ะ ใช่แน่ ๆ... แต่ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวในงานวันเกิดของคุณปู่หลี่ได้?" กู่เสี่ยวหย่าจำเขาได้แม่นยำ
นายท่านหลี่มองหลิวอวี่ด้วยความทึ่ง ในตอนนั้นคุณปู่กู่เคยเปรยให้ฟังว่า ชายหนุ่มที่ขายโสมคนนี้มีบุคลิกที่ลึกลับและแปลกประหลาดไม่น้อย แต่ท่านไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า เขาจะเป็คนคนเดียวกับแฟนหนุ่มของหลานสาวตัวเอง!
"เขา... เขาเป็แฟนของหนูเองค่ะ!"
ใบหน้าของหลี่รั่วหลานซับสีระเรื่อ ในสถานการณ์ที่แเื่รุมล้อมเช่นนี้ เธอจำต้องยืนยันสถานะออกมาอย่างหนักแน่น เพื่อไม่ให้แผนการที่เตรียมมาพังทลายลง
กู่เสี่ยวหย่าเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอเดินวนรอบตัวหลิวอวี่และหลี่รั่วหลานพลางสำรวจทั้งคู่ด้วยสายตาจับผิด
'อะไรกัน? คนที่ดูเหมือนชาวป่าชาวเขาไปขุดหาตามป่าอย่างนายนี่นะ จะเป็แฟนของหลี่รั่วหลานไปได้? สองคนนี้ไปเกี่ยวข้องกันั้แ่ตอนไหน!'
"เื่อื่นเอาไว้คุยทีหลังเถอะค่ะ... คุณปู่กู่คะ รบกวนช่วยดูทีว่าคุณปู่ของหนูจะทานยาเม็ดนี้ได้ไหม?" หลี่รั่วหลานรีบยื่นโอสถเม็ดน้อยในมือของหลิวอวี่ให้กู่ชิงหยวนพิจารณา
กู่ชิงหยวนรับยาเม็ดนั้นไปจรดปลายจมูกเพื่อสูดดม ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็ความตกตะลึงอย่างยิ่ง "ยาเม็ดนี้พวกเธอได้มาจากไหนกัน? กลิ่นอายพลังชีวิตมันเข้มข้นรุนแรงจนแผ่ซ่านออกมาถึงเพียงนี้เชียวหรือ!"
"คุณปู่กู่คะ สรุปว่าคุณปู่ของหนูทานได้ใช่ไหมคะ?" หลี่รั่วหลานถามย้ำด้วยความกระวนกระวายใจ
กู่ชิงหยวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ "ทานได้... ถึงแม้มันจะไม่อาจรักษาโรคที่เป็อยู่ให้หายขาดได้ทันที แต่มันจะช่วยฟื้นฟูร่างกายและประคองอาการป่วยให้ยืดระยะเวลาออกไปได้อีกนานทีเดียว!"
เมื่อได้รับคำยืนยันว่าสามารถยืดอายุขัยได้ หลี่รั่วหลานก็เผยแววตาแห่งความหวังออกมาทันที
"คุณปู่คะ รีบทานเถอะค่ะ คุณปู่กู่รับรองแล้วว่าทานได้!"
ตอนนี้นายท่านหลี่ไม่สนพิกัดใด ๆ อีกต่อไป ท่านรีบรับโอสถที่กลั่นจากหลิงสุ่ยมาเข้าปากทันที
ทันทีที่ััโดนลิ้น ยาเม็ดที่ดูธรรมดาก็ละลายหายไปในพริบตา พร้อมกับกลิ่นหอมละมุนที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกาย ช่วยซ่อมแซมและบำรุงส่วนที่สึกหรอของนายท่านหลี่อย่างรวดเร็ว
"อืม..."
นายท่านหลี่ครางออกมาเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ใบหน้าของท่านเริ่มมีเืฝาดฉีดเลี้ยงจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
"ยาเม็ดนี้วิเศษเหลือเกิน พอกินเข้าไปแล้วฉันรู้สึกเบาสบายตัวขึ้นมากจริง ๆ" น้ำเสียงที่เคยแหบแห้งและเหนื่อยล้าของคุณปู่หลี่ ตอนนี้กลับดูมีพลังและชีวิตชีวาขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์!
"ในเมื่อท่านทานยาเพื่อปรับสภาพแล้ว ต่อไปผมจะลงมือรักษาให้เองครับ" หลิวอวี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
"อะไรนะ? หมายความว่ายาเม็ดเมื่อกี้เป็ฝีมือของนายอย่างนั้นเหรอ?" กู่ชิงหยวนจ้องมองหลิวอวี่ด้วยความอึ้งตะลึง
"แล้วนายบอกว่าจะรักษางั้นเหรอ? นายมีความรู้เื่การแพทย์ด้วยอย่างนั้นเหรอ!"
หลิวอวี่พยักหน้าตอบรับ "ผมก็ไม่ได้บอกนี่ครับว่าผมรักษาคนไม่เป็"
"คุณหมายความว่า นอกจากยาเม็ดนั่นแล้ว คุณยังมีวิธีรักษาอื่นอีกงั้นเหรอ?" หลี่รั่วหลานถามด้วยความประหลาดใจ
"นายคิดจะรักษาอาการป่วยของนายท่านหลี่ให้หายงั้นเหรอ? นั่นมันมะเร็งร้ายเชียวนะ!" กู่ชิงหยวนอุทานอีกครั้ง
"เื่นี้ผมเองก็ยังไม่กล้ารับปากร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ แต่คาดว่าน่าจะมีความหวังประมาณหกถึงเจ็ดส่วน"
กู่ชิงหยวนถึงกับเหงื่อตก มะเร็งระยะสุดท้ายเชียวนะ! ขนาดตัวเขาที่เป็ปรมาจารย์ด้านการแพทย์ยังไม่กล้ามั่นใจแม้แต่ส่วนเดียว แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับกล้าประกาศว่ามีความมั่นใจเกินครึ่ง!
หลี่เจิ้นจวินเมื่อได้ยินว่ามีโอกาสรอดถึงหกถึงเจ็ดส่วน ก็เกิดความหวังขึ้นมาอย่างแรงกล้า "หากนายสามารถรักษาพ่อของฉันให้หายได้จริง ๆ ฉันสัญญาว่าจะไม่ขัดขวางเื่ของพวกเธอสองคนอีกเลย!"
"ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ แต่ผม้าสถานที่ที่เงียบสงบ และห้ามใครเข้ามารบกวนโดยเด็ดขาด" หลิวอวี่ตั้งเงื่อนไข
"ไม่มีปัญหา! ตามฉันมา ฉันจะจัดห้องส่วนตัวให้เดี๋ยวนี้"
หลี่เจิ้นจวินรีบนำทางเข้าไปยังวิลล่าชั้นในทันที
หลิวอวี่ประคองนายท่านหลี่เข้าไปในห้องเพียงลำพัง โดยมีหลี่เจิ้นจวินและกู่ชิงหยวนเฝ้ารออยู่หน้าประตูด้วยใจที่จดจ่อ
การที่เขาต้องใช้พลังพิเศษเพื่อกำจัดเซลล์มะเร็งนั้น เป็เื่ที่ไม่สามารถเปิดเผยให้ใครเห็นได้ เขาจึงตั้งใจว่าจะให้นายท่านหลี่หลับตานิ่ง ๆ แล้วเขาจะทำการนวดพรางตาไปพร้อมกับกระบวนการรักษาจริง
"คุณปู่ครับ นอนลงให้สบาย แล้วช่วยหลับตาลงด้วยนะครับ" หลิวอวี่เอ่ยกำชับ
เมื่อนายท่านหลี่ทำตาม หลิวอวี่ก็เริ่มเคลื่อนไหวมือนวดไปตามร่างกายของท่านอย่างช้า ๆ ในขณะที่กำหนดจิตดำดิ่งลงสู่ภายในร่างกายของชายชรา
เพียงไม่นาน หลิวอวี่ก็ตรวจพบกลุ่มก้อนเนื้อร้ายที่เกาะกินอยู่ที่ปอด!
เขาสั่งการให้จิตสมาธิรวบรวมแก่นแท้แห่งชีวิตจากโอสถที่นายท่านหลี่เพิ่งทานเข้าไป ให้กลั่นตัวจนกลายเป็ 'กระบี่วารี' เล่มจิ๋ว ก่อนจะบังคับให้มันพุ่งเข้าฟาดฟันทำลายเซลล์มะเร็งทีละส่วนอย่างต่อเนื่อง
โชคดีที่เขาเคยฝึกฝนการควบคุมพลังนี้กับเต่าทะเลตัวเล็ก ๆ มาก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่อาจจัดการกับสิ่งแปลกปลอมในร่างกายมนุษย์ได้อย่างแม่นยำเช่นนี้
เซลล์ร้ายถูกดาบน้ำของหลิวอวี่ทำลายจนสลายกลายเป็สารอาหาร และถูกเซลล์ในระบบภูมิคุ้มกันเข้ากลืนกินจนหมดสิ้น
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ในที่สุดหลิวอวี่ก็สามารถกำจัดเซลล์มะเร็งทั้งหมดได้สำเร็จ พื้นที่ที่เคยถูกโรคร้ายยึดครอง บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเซลล์ที่แข็งแรงและสมบูรณ์ หลิวอวี่จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ความรู้สึกอ่อนเพลียเข้าจู่โจมเขาทันที หลิวอวี่รู้ดีว่าการใช้สมาธิขั้นสูงเพื่อกำจัดเนื้อร้ายนั้นสูบพลังกายพลังใจของเขาไปมหาศาล ส่วนนายท่านหลี่นั้นได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้นายท่านหลี่ได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าของท่านแดงก่ำมีชีวิตชีวา ร่องรอยของความเจ็บป่วยเลือนหายไปจนหมดสิ้น
ภารกิจเสร็จสิ้น!
"คุณปู่ครับ การรักษาเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ตื่นได้แล้วครับ"
นายท่านหลี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ท่านััได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายและแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาอย่างที่สุด
ท่านรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนในรอบหลายปี อาการปวดแปลบที่ปอดที่เคยทรมานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันบัดนี้หายเป็ปลิดทิ้ง
"ฉัน... ฉันหายแล้วอย่างนั้นเหรอ!"
หลิวอวี่ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอกพลางประคองนายท่านหลี่ลุกขึ้น "ใช่ครับ ผมรักษาอาการป่วยของคุณปู่หายขาดแล้วครับ"
"ฮ่า ๆ ๆ ดีจริง ๆ เลย!"
นายท่านหลี่ะเิเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข พร้อมกับลุกขึ้นเดินเหินไปมาได้อย่างคล่องแคล่ว
ทางด้านคนข้างนอก เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอันสดใสของนายท่านหลี่ ก็รีบผลักประตูเข้ามาทันที และภาพที่เห็นคือนายท่านหลี่กำลังเดินออกกำลังกายอยู่ภายในห้อง
เมื่อเห็นสีหน้าของนายท่านหลี่ที่ดูเปล่งปลั่งและแข็งแรง ราวกับไม่เคยผ่านความตายมาก่อน ทุกคนต่างก็นิ่งค้างไป
'นี่มัน... หายขาดแล้วจริง ๆ หรือเนี่ย?'
หลี่เจิ้นจวินและหลี่รั่วหลานรีบปรี่เข้าไปหาชายชราด้วยความตื่นเต้นสุดขีด!
"คุณปู่คะ... อาการป่วยของคุณปู่ หายแล้วจริง ๆ เหรอคะ?"
"ฮ่า ๆ หายแล้วล่ะ ต้องขอบใจเสี่ยวอวี่มากจริง ๆ ตอนนี้ปู่รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลย"
"เป็ไปไม่ได้! นี่มันโรคร้ายที่ทางการแพทย์ยังยอมแพ้นะ จะหายง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง!" กู่ชิงหยวนไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปคว้าข้อมือของนายท่านหลี่เพื่อตรวจชีพจรทันที
จังหวะการเต้นของชีพจรนั้นมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยพลัง เป็ลักษณะชีพจรของผู้ที่มีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์เท่านั้น!
กู่ชิงหยวนเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ประสาทัับอก
นี่มันคือปาฏิหาริย์ชัด ๆ!
ปัญหาที่ปรมาจารย์ทางการแพทย์ระดับโลกมากมายไม่อาจหาทางออกได้ กลับถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งรักษาจนหายสนิทภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง!
"สหายหลิว... คุณรักษามันได้อย่างไรกัน!" กู่ชิงหยวนคว้ามือหลิวอวี่ไว้ด้วยความตื่นเต้นสุดระงับ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปิติและศรัทธาอย่างแรงกล้า
ในฐานะผู้ที่อุทิศตนให้แก่ศาสตร์การรักษา เมื่อได้พบเห็นปาฏิหาริย์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม ๆ ของมนุษย์เช่นนี้ เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร!
เมื่อต้องเผชิญกับสายตาอันคลั่งไคล้ของกู่ชิงหยวน หลิวอวี่ก็ได้แต่รู้สึกหนักใจ เพราะความลับในการรักษานี้มาจากความสามารถพิเศษที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก และไม่อาจส่งต่อหรืออธิบายให้ใครเข้าใจได้ง่าย ๆ เลย
2K
