สุดาทิพย์เดินเลียบกำแพง ซอยนี้กว้างเฉพาะคนเดินสวนกันแต่แคบไปสำหรับรถยนต์ รถจักรยานหรือมอเตอร์ไซด์เท่านั้นที่พอจะขับผ่านไปมาได้แสงสว่างที่ทำให้มองเห็นทางเดินคือแสงที่ลอดออกมาจากบ้านข้างทางซึ่งปลูกเรียงรายจนชิดติดกันอีกด้านหนึ่งของทางเดิน คือกำแพงที่ทั้งสูงทั้งใหญ่ บ้านหล่อนอยู่ลึกเข้าไปต้องเดินให้สุดทางเดินนี่ก่อนเป็ระยะทางประมาณสองร้อยเมตร ไม่ไกล แต่ก็ไม่ใกล้
งานพิเศษ ที่เบียดเวลา่เย็นไปประมาณสี่ชั่วโมงแลกกับเงินสองร้อยกว่าบาทมันสำคัญมากสำหรับสุดาทิพย์ ยังไม่สามทุ่มเลยคนไม่ค่อยเดินกันแล้วสาวสู้ชีวิตใช้สองมือกอดกระเป๋าสะพายซึ่งเบี่ยงมาอยู่ด้านหน้าแนบลำตัวจนแน่น เหลียวซ้ายแลขวามองหน้ามองหลังไปตลอดทางรู้ตัวเลยว่าตอนนี้มือหล่อนเย็น เคยเดินอยู่แทบทุกวันอาการแบบนี้ก็เป็ได้ทุกวัน
สุดาทิพย์เร่งฝีเท้าจนถึงประมาณกลางซอยสุนัขประสานเสียงเห่าดังขรมต่อกันจนน่าจะครบทุกตัวที่อยู่บริเวณนั้นนึกถึงเพื่อนคนรวยทั้งสองคน ป่านนี้ภคกรคงจะกำลังนั่งดูทีวีจอั์ใหญ่เกือบเท่าฝาบ้านน้ำใสคงกำลังนั่งทานขนมกับเครื่องดื่มร้อน ๆ ควันฉุยอยู่กับแม่ส่วนเรากลับกำลังเดินอยู่ในซอยที่ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว คับแคบและสกปรกแต่จะทำอย่างไรได้ อีกปีเดียวก็จะจบแล้ว ทนเอาหน่อยแล้วกัน
สุดาทิพย์เดินมาจนพ้นปากซอย ถนนกว้างขึ้นมาหน่อยเดินเลยบ้านอีกเพียงแค่สองหลังก็จะถึงบ้านหล่อน ถัดจากบ้านหล่อนก็ยังมีอีกหลายบ้านผู้คนแถวนี้เหมือนประชาชนชั้นสองตึกใหญ่ปากซอยกินเนื้อที่ไปจนหมดเหลือทางเดินเป็ซอยแคบไว้ให้ความจริงจะเข้าออกอีกทางก็ได้แต่ต้องอาศัยมอเตอร์ไซด์รับจ้าง เพราะถ้านับจากอีกทางบ้านหล่อนจะอยู่ลึกในสุดเดินคงไม่ไหวแต่ถ้าเข้าออกทางนี้จะประหยัดค่ามอเตอร์ไซด์รับจ้างไปอีกวันละเกือบสามสิบบาทชีวิตที่เลือกไม่ได้ ก็ต้องสู้ต่อไปถ้ามีโอกาสที่จะได้อยู่ดีอยู่สุขสบายกว่านี้หล่อนจะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปเด็ดขาด
“เฮ้อ” สุดาทิพย์ถอนใจมองไปข้างหน้า ใกล้ถึงบ้านแล้วง่วงเต็มทน หวังว่าคงจะไม่เกิดเื่อะไรอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงหน้าบ้าน เสียงหนึ่งดังขึ้นแหวกความมืด
“พี่ อย่าไปเลยนะ อยู่บ้านเถอะ” ได้ยินเสียงแม่ สุดาทิพย์รู้ทันทีว่าเกิด‘เื่’ อีกตามเคย สุดาทิพย์เปิดประตูรั้วไม้เข้ามาแล้วหลบอยู่ตรงต้นมะม่วงต้นใหญ่หน้าบ้าน แสงไฟลอดจากหน้าต่างเห็นเงาพ่อกับแม่แวบผ่านไปมาในลักษณะพ่อเดินหนีแม่เดินตามประกบเื่เก่าเื่เดิมเกิดขึ้นซ้ำซากน่าเบื่อหน่าย
“เฮ้อ” สุดาทิพย์ถอนใจอีกครั้งไม่รู้ว่าหล่อนจะต้องถอนใจแบบนี้ไปอีกซักกี่ครั้ง ผู้ชายแบบพ่อมีกี่คนในโลกนี้นะ ถ้าเลือกได้ หล่อนอยากจะเลือกรักพ่อแบบที่พ่อเป็พ่อไม่ใช่รักแบบไม่แน่ใจว่าพ่อทำไมเป็แบบนี้สุดาทิพย์อาศัยเงามืดพรางตัวย่องออกจากต้นไม้ เมื่อเข้าใกล้ประตูบ้านเสียงของพ่อกับแม่ยังดังเป็่ สุชาติไปไหน หรือหนีเที่ยวอีก
สุดาทิพย์แทบไม่อยากก้าวขาเข้าบ้านเหนื่อยกายยังไม่เท่ากับเหนื่อยใจ เมื่อไหร่หล่อนจะพ้นจากสภาพนี้เสียทีนะ น้ำใสไม่มีพ่อภคกรมีพ่อที่ดุ แต่ทั้งสองคนมีเงินทองใช้จ่ายเหลือเฟือไว้คลายเครียดส่วนคนสองคนที่ส่งเสียงดังถกเถียงกันในบ้านเรา คนหนึ่งขายของหลังขดหลังแข็งอีกคนกินเหล้าเมาได้ทุกวี่ทุกวันเงินทองที่น่าจะพอใช้กับค่าใช้จ่ายในบ้านจึงกระท่อนกระแท่นน้องชายคนเดียวก็ทำท่าจะเกเร สุดาทิพย์เอื้อมมือจะจับลูกบิดประตูพลันประตูบ้านก็เปิดพลั๊วะออกพร้อมกับร่างของพ่อที่ถลันพุ่งออกมาข้างนอกจนหญิงสาวชะงักยังไม่ทันที่สุดาทิพย์จะพูดอะไรออกไป แม่ก็เดินตามพ่อออกมาติด ๆ ปากร้องไปว่า
“อย่าไปเลยพี่พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้านะ”
“อย่ายุ่ง” พ่อไม่สนใจหันมาตวาดแม่เสียงดังลั่นแล้วเดินมุ่งตรงไปทางหน้าบ้าน เปิดประตูรั้วเลี้ยวซ้ายเดินออกไปจนร่างหายไปในความมืด แม่ได้แต่ยืนคอตกแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนไม่สนใจสุดาทิพย์เลย นี่ถ้าหล่อนไม่กลับบ้าน จะมีใครใส่ใจออกตามหรือเปล่านะ คงไม่สุดาทิพย์บิดลูกบิดประตูค่อยๆ สอดตัวเข้าไปในบ้านแบบเงียบ
+++++++++++++++++++++++
ภคกรหน้ามุ่ยโยกคอไปมาซ้ายทีขวาทีสลัดความปวดเมื่อยที่รุมเร้าอยู่ขณะนี้เอกสารตรงหน้ามันน่าเบื่อเสียยิ่งกว่าตำราเรียนเป็ไหน ๆ
“โอ๊ย” ชายหนุ่มเปล่งเสียงออกมาด้วยความเบื่อหน่ายลุกพรวดขึ้นยืน แล้วสาวเท้าเดินออกห่างจากโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ปรายตามองเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้า ส่ายหัวไปมาแบบเอือมระอา
นี่ถ้าพ่อไม่บังคับเขาไม่มีวันมานั่งจับเจ่าอ่านข้อมูลที่มันสลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนเหมือนนิยายเื่เพชรพระอุมาแบบนี้แน่เด็กศิลป์แบบเขา ก็ต้องหาอะไรทำที่มันเก๋กู๊ดกว่านี้หน่อย แต่ว่า “เฮ้อ” ชายหนุ่มถอนใจออกมาเสียเฮือกใหญ่ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเขื่องในห้องทำงานของพ่ออดไม่ได้ที่จะไม่นึกถึงคำพูดของพ่อ ที่ทำให้เขาต้องอึ้งไปพักใหญ่
“ลื้อเป็ลูกผู้ชายต่อไปลื้อต้องเป็หัวหน้าครอบครัวต้องดูแลคนอื่นแล้วถ้าลื้อไม่รู้จักคิดว่าตอนนี้อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ลื้อควรทำอั๊วะว่าความเป็ลูกผู้ชายของลื้อมันใช้ไม่ได้ ลื้อว่าอั๊วะพูดถูกไหมฮะ อากร”
เื่ที่พ่อบอกทุกอย่างนั้นเขารู้ดีรู้ความ้าของพ่อว่าเป็อย่างไร แต่ว่าบางทีมันจะเร็วไปหรือเปล่ามันถึงเวลาแล้วหรือที่เขาจะต้องรีบเรียนรู้งานบริษัทในขณะที่ก็ยังเรียนหนังสือไม่จบมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ พ่อบอกไม่เร็วพ่อไม่คิดบ้างหรือว่า สมองของเขาจะรับทั้งเื่งานและเื่เรียนไปพร้อมกันได้เขาเคยเปรยกับพ่อเื่นี้ แต่ก็ได้คำตอบที่เหมือนเดิมทุกครั้งคือ “ไม่เคยเห็นมีใครตายเพราะทำงานสมัยก่อนพ่อก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ยังไม่เป็ไรเลย”
ภคกรกวาดตามองไปรอบตัวบริษัทยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจที่ผันผวนแบบนี้นั่นเป็เพราะพ่อของเขาไม่เคยหยุดที่จะทำงาน พ่อทำงานตลอดเวลาบางทีเวลานอนพ่ออาจเก็บเื่งานไปคิดเหมือนกล่อมตัวเองให้หลับไปเลยก็ได้วันนี้พ่อไปพบลูกค้าแล้วเคี่ยวเข็ญให้เขาไปด้วยแต่เขาอ้างว่าปวดท้องมากพ่อเลยให้อยู่อ่านเอกสารข้อมูลของบริษัทอยู่ที่ห้องพ่อ
พ่อไม่เคยแก่ในการทำงานพ่อจะกระฉับกระเฉงตลอดเวลาเมื่อเวลาทำงาน และพ่อไม่เคยให้ลูกเรียกว่าเตี่ยหรือป๋าเลยพ่อบอกพ่อเป็คนไทย รักเมืองไทย ให้เรียกแบบคนไทย เขาอยากเป็แบบพ่อแต่ไม่มั่นใจเลยว่าจะเป็ได้
“เฮ้อ” ชายหนุ่มถอนใจเป็ครั้งที่สองป่วยการเปล่าที่จะคิดฟุ้งซ่าน เรียนก็ยังไม่จบ แล้วตอนนี้พ่อก็ยังแข็งแรงอยู่ คงอีกพักใหญ่กว่าเขาจะได้จับงานที่พ่อทำและก็คงอีกยาวนานเลยกว่าที่พ่อจะถอนตัวจากงาน แล้วยกให้เขาดูแลแทนเขารู้นิสัยพ่อดี รู้ดีเหมือนเข้าไปนั่งอยู่ในใจพ่อถึงพ่อจะเคี่ยวเข็ญให้เขาศึกษาเื่งานมากแค่ไหนพ่อก็ยังไม่มีวันปล่อยให้เขามานั่งอยู่บนนี้แทนที่พ่อง่าย ๆ เป็แน่ ฉะนั้นเวลาในเื่งานสำหรับเขายังมีให้เรียนรู้อีกเยอะ วันนี้ขอพอแค่นี้ก่อนแล้วกัน
ภคกรยิ้มให้กับความคิดของตัวเองแล้วลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะพ่อ หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นกดเบอร์ที่คุ้นเคยก่อนจะส่งเสียงไปว่า
“ว่าไงจ๊ะสาว ๆ คิดถึงกันมั่งมั๊ยเอ่ย”
+++++++++++++++++++++++++
7K
