คำตอบของชายหนุ่มทำให้หวังซูลี่ไม่ติดใจอะไรมากนัก มันตรงกับความเป็จริงที่เธอรู้อยู่แล้ว แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้มันคืออะไร ชายคนนั้นเป็ใครกันเขามีความสัมพันอะไรกับนางร้ายของเื่นี้อย่างหวังซูลี่ ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกปวดหัว
‘ เจียเล่อ เขาอาจจะไม่เกี่ยวข้องกับเื่นี้ก็ได้ ’ ซูลี่หยุดความคิดเกี่ยวกับเื่นี้ลงและหันไปมองทิวทัศน์รอบๆ จุดที่เธออยู่นั้นสูงและโล่ง ทำให้มองเห็นเมืองใหญ่ๆกลายเป็เมืองเล็กๆมีบ้านเรือนปลูกติดๆกัน ถ้าเป็กลางคืนที่นี่คงจะสวยมากกว่านี้
หวางเจียเล่อมองท่าทีคล้ายคิดออก คล้ายคิดไม่ออกของซูลี่ เขาจึงชวนเธอไปอีกที่หนึ่งที่เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะพาเธอไปแต่สถานที่นั้นคงต้องรอให้เย็นๆก่อน รอตะวันลับขอบฟ้ามืดกว่านี้ถึงจะมองเห็นความสวยของมัน
“ ซูลี่ ผมมีอีกหนึ่งที่ ที่อยากจะพากันไปมันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ เราไปถึงก็คงจะใกล้ค่ำพอดี ไปกันเถอะ”
‘ ฉันเลือกได้หรือไงกันเล่า ว่าจะไปหรือไม่ไปกับคุณ คิดสะว่ามาเปิดหูเปิดตาละกัน’
สถานที่ที่เขาพาเธอมาเป็แนวหน้าผาสูงแต่มีแผงกั้นเอาไว้เพื่อความปลอดภัยของคนที่มาชมวิว มีหญ้าสีเขียวอ่อนและเข้มขึ้นสลับกันมีดอกไม้เล็กๆหลากหลายสีที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติทำให้มองแล้วสบายตานัก หวางเจียเล่อที่ยืนอยู่หันมายืนมือให้เธอจับ หวังซูลี่จึงปล่อยให้เขาเกาะกุมมือเล็กของเธอ และพาเดินขึ้นไปตรงเนินเขาริมหน้าผา มือของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ บรรยากาศเริ่มมืดลงแล้วแสงไฟที่ส่องสว่างเป็บางจุด ทำให้หวางเจียเล่อไม่เห็นว่าเธอหน้าแดงไปจนถึงใบหูแล้วตอนนี้
หวังซูลี่ยืนมองท้องฟ้าที่มีดาวนับล้านๆดวงกำลังแข่งกันส่องแสงเปล่งประกายระยิบระยับ ทำให้เธอผ่อนคลายความกังวลในบางเื่ลงไปได้ และเธอก็รู้สึกดีกับชายหนุ่มด้านข้างมากขึ้น จึงทำให้เธอลดความระแวงสงสัยในตัวชายหนุ่มลงไปมาก
“ เจียเล่อ ก่อนหน้าที่เราจะรู้จักกัน คุณอยู่ที่ไหนมาก่อนเหรอค่ะ”
อยู่ๆเธอก็นึกถามเขาขึ้นมา แต่เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับคำตอบของเขาเท่าไหร่
“ ผมอยู่ที่อเมริกาเพิ่งกลับมาที่นี่เมื่อ 2ปีก่อน นี่คุณเริ่มอยากรู้เื่ผมแล้วใช่ไหม แสดงคุณเริ่มสนใจผมแล้วละสิ "
หวางเจียเล่อแกล้งหยอกเย้าเธอพร้อมกับทำเสียงตื่นเต้น ที่เธอเริ่มสนใจชีวิตของเขาขึ้นมาบ้างแล้ว ทำให้หวังซูลี่หมดอารมณ์ที่จะถามต่อ …
‘ ผู้ชายอะไรชอบคิดเองเออเอง อยู่ฝ่ายเดียว แต่เราก็อยากรู้จริงนั่นแหละนะ ’
“ ฉันว่าเรากลับกันเถอะค่ะ ฉันไม่อยากให้ที่บ้านเป็ห่วง”
“ ได้ครับ ไว้วันหลังผมจะชวนคุณมาอีก คุณคงไม่ปฏิเสธผมใช่ไหม”
“ ถ้าหากฉันว่าง ฉันก็มากับคุณได้ค่ะ เื่นั้นค่อยว่ากันอีกทีนะคะ”
“ ครับ ผมจะรอ”
หวางเจียเล่อ ยืนมือให้เธอจับอีกครั้ง แล้วพาเธอเดินลงมายังที่เขาจอดไว้ ที่จริงเขาไม่อยากพาเธอกลับเลย เขาอยากอยู่กับเธอให้นานกว่านี้ แต่ใจของเขาบอกให้รอก่อน ยังไงเขาต้องทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขาและทำให้เธอรักเขาให้ได้
………………
หวางเจียเล่อมาส่งหญิงสาวถึงหน้าบ้านเธอ หวังซูลี่จึงชวนเขาเข้าไปดื่มน้ำตามมารยาท แต่มีเหรอที่คนอย่างหวางเจียเล่อจะปฏิเสธ เขารีบเอ่ยตกลงทันทีโดยไม่รอให้เธอถามซ้ำ มันเลยทำให้เธออดไม่ได้ที่จะทำหน้าเบื่อหน่ายใส่เขา พร้อมกับระบายรอยยิ้มออกมาโดยไม่ให้เขาเห็น
เมื่อเดินเข้าไปในบ้านก็เจอบิดาของเธอและแม่เลี้ยงนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกพอดี หวางเจียเล่อจึงทักทาย หวังชิงคงตามมารยาท หวังชิงคงเชิญเขานั่งและพูดคุยกับเขา ชายหนุ่มคนนี้พาลูกสาวของเขาหายไปทั้งวัน คนเป็พ่ออย่างเขาก็ต้องมีความหวงลูกสาวบ้างเป็ธรรมดา
“ วันนี้ไปเที่ยวที่ไหนกันมาลูกกลับสะมืดค่ำเชียว” หวังชิงคงถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ เจียเล่อเขาพาลูกไปทำบุญที่วัดในเมืองY ค่ะคุณพ่อ” มุมปากผู้เป็บิดาถึงกับกระตุกที่ได้ยินบุตรสาวเอ่ยชื่อีกฝ่ายอย่างสนิทสนม นี่พวกเขาไปรู้จักกันตอนไหนทำไมถึงสนิทกันได้ยิ่งนัก
“ อ่อ แล้วนี่พวกลูกทานอะไรมากันหรือยังล่ะ "
“ ยังเลยค่ะคุณพ่อพวกเราออกมาจากเมืองY ก็ตรงกับบ้านเราเลยค่ะ”
" งั้นเชิญประธานหวางร่วมทานมื้อค่ำกับเราสักมื้อ แล้วค่อยกลับนะครับ”
‘ พ่อเธอชวนผิดคนซะแล้ว' มีเหรอที่คนอย่างเขาจะปฏิเสธ และเธอก็ไม่ได้ขัดอะไรปล่อยเลยตามเลยละกัน
“ งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับประธานหวัง อ่อแล้วก็เรียกผม หวางเจียเล่อก็ได้ครับคนกันเองทั้งนั้น”
หนังตาของหวังชิงคงถึงกับกระตุกทันทีคนกันเองอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าประธานหวางกำลังจะจีบลูกสาวเขาหรอกนะ ลูกสาวเขาเพิ่งจะถอนหมั้นมาไม่นานนี้เอง และเขาก็ไม่อยากให้ลูกสาวของตัวเองต้องมาเ็ปกับเื่ความรักอีกแล้ว แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของบุตรสาวล่ะนะ
คนที่ตื่นเต้นยินดีจนออกนอกหน้าก็ไม่ใช่ใครอื่น หนีไม่พ้นแม่เลี้ยงจอมเผือกกับน้องสาวแอ๊บสตอของเธอ ที่ไม่รู้ว่าใครคาบข่าวไปบอกหลินฮวาเื่หวางเจียเล่อมาที่นี่ ทำให้เธอถึงขั้นแทบจะเหาะลงจากชั้น 3มาเลยทีเดียว แถมยังมายืนบิดตัวเอียงอายทำหน้าตาระริกระรี้ เห็นแล้วหวังซูลี่ก็เกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมาระคนหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
……………………………………..
………………………….