บทที่ 13 ฉันไม่ได้พึ่งพาผู้ชายของเธอ
ตื่นนอนตอนเช้า เสิ่นตัวอวี๋ทำขนมแป้งผักป่า ให้อาหารหมาสองตัว แล้วเตรียมตัวขึ้นเขา
เธอวางแผนว่าจะขึ้นเขาในตอนเช้า และตอนบ่ายจะนั่งเกวียนไปที่ตัวเมืองเพื่อดูว่ามีใครรับซื้อสมุนไพรที่เธอทำหรือไม่
เมื่อเปิดประตู เธอก็เห็นกุ้งก้ามกรามเต็มถังไม้ เธอมองซ้ายมองขวา มั่นใจว่าไม่มีใคร จึงยกเข้าไปในบ้าน
นี่ต้องเป็ฝีมือของกู้เหลียนแน่ๆ เธอบอกแล้วว่ากุ้งอร่อย!
วันนี้จะไปเก็บสมุนไพรทั่วไปบนเขา เพื่อทำผงเครื่องเทศสิบสามอย่าง ได้แก่ กระวานดำ ลูกกระวาน ลูกจันทร์ อบเชย กานพลู พริกเสฉวน โป๊ยกั๊ก ยี่หร่า ไม้หอม ตังกุย กระวานป่า ขิงใหญ่ ขิงแห้ง...
แค่คิดน้ำลายก็ไหล
วันนี้เธอนำกับดักสัตว์มาสองอัน เธอจะทำกับดักง่ายๆ สองอัน
เมื่อขึ้นไปบนูเา เธอก็เริ่มขุดสมุนไพร กู้เหลียนทำม้านั่งเล็กๆ ให้เธอ เธอจึงสามารถพกขึ้นเขาไปได้
ทันทีที่ขึ้นไปบนเขา เธอก็เห็นไก่ป่าสองตัวกำลังบิน เธอเลียริมฝีปาก
เตรียมพร้อม และหลังจากรออยู่พักหนึ่ง เธอก็ใช้ตะกร้าครอบไก่ป่าตัวหนึ่งไว้ได้
ขนของไก่ป่าสวยมาก เธอดีใจมากที่จับไก่ป่าได้
บ่ายนี้จะเอาไปถามที่ในเมืองว่ามีใครรับซื้อไหม ถ้าไม่มีก็จะเอากลับมากินเอง
เสิ่นตัวอวี๋มัดปีกไก่ป่าสองตัวเข้าด้วยกัน แล้วเริ่มขุดสมุนไพรต่อ
เธอเดินหาในป่าอยู่นาน ในที่สุดก็เจอผลของหญ้าเ้าชู้และไช้หู้
ไม่รู้ว่าสมุนไพรขายดีหรือไม่ แต่วิธีการเตรียมสมุนไพรของเธอเรียนมาจากแพทย์แผนจีนาุโในโรงพยาบาล น่าจะใช้ได้
ในชาติที่แล้วลู่จวินทำงานที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีน ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญมากมาย ดังนั้นเสิ่นตัวอวี๋จึงได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายที่คนอื่นไม่สามารถเรียนรู้ได้
ตอนเที่ยงเธอกลับบ้าน เสิ่นตัวอวี๋เอาโสมที่เตรียมไว้และสมุนไพรอื่นๆ ใส่ตะกร้า เอาไก่ป่าใส่ตะกร้า จากนั้นก็ไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน
รออยู่พักหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงเกวียนผ่านมา คนขับเกวียนยิ้มแล้วถามว่า
"ยุวปัญญาชนเสิ่น เธอจะเข้าไปในเมืองเหรอ?"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า "ว่าจะเข้าไปสำรวจในเมืองหน่อยค่ะ"
ผู้หญิงข้างๆ เยาะเย้ย "พวกยุวปัญญาชนต่างจากพวกเราจริงๆ แต่งตัวก็ไม่เหมือน แล้วยังชอบมุดไร่ข้าวโพดอีก"
"ฮ่าๆๆ..." ผู้หญิงอีกคนในหมู่บ้านหัวเราะ
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มเยาะ "เมื่อวานฉันเห็นเธอมุดไร่ข้าวโพดกับผู้ชายหลายคน เธอยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ?"
“เธอพูดว่าอะไรนะ? อย่ามาพูดอะไรเหลวไหลนะ ระวังฉันจะฉีกปากเธอ” ผู้หญิงคนนั้นโกรธจนลุกขึ้นยืน
เสิ่นตัวอวี๋เยาะเย้ย “ระวังปากตัวเองหน่อย เื่ที่รู้ไม่จริงก็อย่าพูดมั่วๆ”
ผู้หญิงคนนี้เป็คนปากจัดที่สุดในหมู่บ้าน เธอดูถูกเสิ่นตัวอวี๋
“ยังกล้าเรียกตัวเองว่ายุวปัญญาชน ฉันว่ายังสู้พวกเราไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
เสิ่นตัวอวี๋ี้เีต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้ จึงได้แต่นั่งหลับตาบนเกวียน
เธอต้องหาเงิน สร้างฐานะให้ตัวเอง คนอื่นมีพ่อมีแม่ แต่เธอไม่มี ปู่ย่าตายายก็พึ่งพาไม่ได้
ไม่ใช่ว่าไม่มีใครดีกับเธอ ในชาติที่แล้วคุณตากับคุณยายดีกับเธอมาก เธอได้เรียนหนังสือก็เพราะท่านทั้งสอง
น่าเสียดายที่หลังจากเธอตายในชาติที่แล้ว คุณตาก็ป่วย ลูกๆ ของท่านไม่ยอมรักษาท่าน ท่านจึงเสียชีวิตบนเตียงอย่างโดดเดี่ยว
ส่วนคุณยายก็ถูกไล่ออกจากบ้าน สุดท้ายถูกอันธพาลแทงจนเสียชีวิต
ตอนเด็กๆ ในชาติที่แล้ว เสิ่นตัวอวี๋เติบโตที่บ้านคุณตากับคุณยาย
ดังนั้นคุณตากับคุณยายจึงรักเธอมาก ต่อมาตอนอายุสิบกว่าๆ บ้านตระกูลเสิ่น้าคนทำงานบ้าน จึงรับเธอกลับไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เกวียนก็หยุด เสิ่นตัวอวี๋รีบลงจากเกวียนแล้วเดินไปที่ร้านขายยาเล็กๆ ที่มุมถนน
เธอสวมหมวกฟาง ถามพนักงานเบาๆ ว่า "ที่นี่รับซื้อสมุนไพรไหมคะ?"
พนักงานตอบว่า "รับซื้อครับ เดี๋ยวผมไปเรียกอาจารย์มาให้"
ครู่หนึ่ง หมอแผนจีนอายุห้าสิบกว่าๆ ก็เดินออกมา เขามองสมุนไพรในตะกร้า ดมกลิ่น แล้วพูดว่า "โสมนี่เธอเป็คนเตรียมเองเหรอ?"
"ค่ะ เป็วิชาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษอีกทีค่ะ" เสิ่นตัวอวี๋ไม่อยากพูดมาก
หมอแผนจีนาุโมองดูแล้วพูดว่า "สี่หยวนห้าเฟิน"
"เปลี่ยนเป็ข้าวได้ไหมคะ?" ตอนนี้เสิ่นตัวอวี๋ขาดแคลนอาหาร
หมอแผนจีนาุโพูดว่า "งั้นให้เธอหนึ่งหยวนกับข้าวหนึ่งกระสอบแล้วกัน แต่ถ้าเธอมีสมุนไพรอีก ต้องเอามาขายให้ฉันนะ ฝีมือไม่เลวเลย"
เสิ่นตัวอวี๋รีบพยักหน้า ดูเหมือนว่าสมุนไพรที่เธอเตรียมจะขายได้
เธอถือข้าวหนึ่งกระสอบและเงินหนึ่งหยวนไปที่ร้านช่างไม้ สั่งทำถังสองใบ ใบหนึ่งเอาไว้สำหรับอาบน้ำ อีกใบเล็กกว่าเอาไว้เลี้ยงปลา
หลังจากซื้อของเสร็จ เธอก็ให้คนยกของขึ้นเกวียน
"โอ้! สาวน้อย ซื้อของเยอะจังนะ!" ชายชราคนขับรถยิ้ม
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า ไม่พูดมาก จ่ายเงินสามเหมา จากนั้นก็ไปที่ตลาด คนที่นี่เยอะมาก เธอจะขายไก่ป่า เธอนั่งได้ครู่เดียว ก็มีคนถามว่า "แม่หนู นั่นไก่ป่าใช่ไหม?"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า ชายคนนั้นพูดว่า "เธอนี่กล้ามาก เขาห้ามขายไก่ป่าที่นี่นะ "
เสิ่นตัวอวี๋ใ รีบเอาไก่ป่าใส่ตะกร้า "ขอบคุณค่ะคุณลุง"
ชายคนนั้นพูดว่า "ฉันรู้จักที่ที่ซื้อขายได้ ถ้าอยากขายก็ตามฉันมา"
เสิ่นตัวอวี๋ไม่กล้าไป ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ฉันจะเอากลับไปกินเองค่ะ"
จากนั้นก็แบกตะกร้าเดินฝ่าฝูงชนไป ใครรู้ว่าผู้ชายคนนี้ดีหรือร้าย ถ้าไม่มีใครซื้อก็แค่กินเอง
ระหว่างทางกลับ ผู้หญิงพวกนั้นก็จ้องมองตะกร้าของเธอตลอดเวลา
"โอ้! ข้าวหนึ่งกระสอบ ยุวปัญญาชนคนนี้มีฝีมือจริงๆ!" ผู้หญิงคนหนึ่งพูดเบาๆ
"ใครจะรู้ว่าไปอ่อยผู้ชายคนไหนมา" ผู้หญิงปากมากพูดอย่างกระตือรือร้น
เสิ่นตัวอวี๋ลุกขึ้นยืนทันที "พูดอีกครั้งสิ คิดว่าฉันรังแกง่ายนักเหรอ?"
"ฉันพูดแล้วจะทำไม? เธอไม่ได้พึ่งผู้ชาย แล้วเธอพึ่งอะไร?" ผู้หญิงปากมากยังพูดไม่หยุด
เสิ่นตัวอวี๋ทนไม่ไหว พุ่งเข้าไปจิกผมของเธอแล้วตบหน้าสองครั้ง
"ฉันไม่ได้พึ่งผู้ชายของเธอ เธอจะเดือดร้อนอะไร? พูดมากั้แ่เช้า กินยาผิดขนานหรือไง? ฉันเตือนแล้วว่าอย่าพูดมาก เธอก็ยังจะพูดอีก พูดอีกสิ! ฉันฆ่าเธอแน่..."
เสิ่นตัวอี๋นี่ใจร้อนจริงๆ!
นิสัยของเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ในชาติที่แล้วเธอเป็คนใจดีมากจนโดนรังแกสารพัด จนในที่สุดนิสัยของเธอก็เปลี่ยนไป
ครั้งนี้ใครรังแกเธอ เธอจะเอาคืน!!!
ก็มาดูกันว่าใครหมัดหนักกว่า เธอมีวิชาติดตัว เคยฝึกกับหมอแผนจีนาุโเป็ครั้งคราว
ผู้หญิงปากมากร้องไห้ทันที "โอ๊ย...เธอกล้าตบฉัน"
"นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ!" เสิ่นตัวอวี๋มองเธออย่างเ็า "ครั้งหน้าถ้าได้ยินเธอนินทาฉันลับหลังอีก ฉันจะเอาจริงแน่"
ผู้หญิงปากมากร้องไห้ตลอดทาง พอลงจากเกวียนก็วิ่งหนีไป ไม่ทันถึงตอนเย็น คนทั้งหมู่บ้านก็รู้ว่าเสิ่นตัวอวี๋เป็ผู้หญิงก้าวร้าว
เย็นนี้ทั้งหมู่บ้านต่างพูดถึงเื่ของเธอ ซีเสี่ยวเฟิ่งทำท่าทางเลียนแบบ "พวกเธอไม่รู้หรอก ผู้หญิงปากมากบอกว่าผู้หญิงคนนี้น่ากลัวมาก ดุเหมือนเสือเลย
เมื่อก่อนมียุวปัญญาชนมาที่หมู่บ้านเราหลายคน ก็มียุวปัญญาชนาุโหลายคน แต่ไม่มีใครเหมือนเธอเลย"
1K
