เข้าสู่ปลายเดือน
การฝึกฝนของศิษย์นอกเริ่มเข้มข้นขึ้น
เพราะการคัดเลือกศิษย์ในกำลังใกล้เข้ามา
ทั่วทั้งสำนักเต็มไปด้วยบรรยากาศแข่งขัน
...
ระหว่างทางไปหอสมุด
หลินเย่ได้ยินเสียงสนทนาของศิษย์กลุ่มหนึ่ง
"ได้ยินหรือยัง?"
"เืู่เาหลังสำนักน่ะ"
"อีกแล้วหรือ?"
"ใช่!"
"เมื่อคืนมีคนเห็นแสงประหลาดบนหน้าผาฝั่งตะวันตก"
"ข้าได้ยินว่ามันเป็สุสานโบราณ"
"ไร้สาระ..."
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น
แต่หลายคนกลับมีสีหน้าหวาดกลัว
...
เมื่อเข้าสู่หอสมุด
หลินเย่ก็หยิบตำราภูมิศาสตร์เล่มเดิมขึ้นมา
บังเอิญว่า
มีหน้าหนึ่งกล่าวถึงูเาด้านหลังของสำนัก
"ูเาเมฆาทมิฬ"
"ในอดีตเคยเป็สนามรบของผู้ฝึกตนโบราณ"
"ภายหลังถูกผนึกและกลายเป็เขตหวงห้าม"
ข้อความมีเพียงเท่านี้
แต่กลับทำให้หลินเย่สนใจขึ้นมา
...
"คิดจะไปดูหรือ?"
เสียงแหบแห้งดังขึ้นอีกครั้ง
ลุงเฒ่าซูไม่รู้มายืนอยู่ด้านหลังั้แ่เมื่อใด
หลินเย่ส่ายหน้า
"ข้าเพียงสงสัย"
"ตอนนี้ข้ายังไม่มีความสามารถพอ"
ชายชรายิ้มบาง
"ดี"
"คนหนุ่มที่รู้ขีดจำกัดของตนเอง"
"มักมีชีวิตยืนยาวกว่าคนอื่น"
...
หลังออกจากหอสมุด
ซ่งเหวินรีบวิ่งมาหา
"หลินเย่!"
"ได้ยินหรือไม่?"
"ผู้าุโประกาศภารกิจเก็บสมุนไพรที่เชิงเขาด้านนอก!"
"ค่าตอบแทนตั้งสามก้อนหินิญญา!"
หลินเย่ขมวดคิ้ว
"ภารกิจระดับศิษย์นอก?"
"ใช่"
"แต่ต้องไปกันเป็กลุ่ม"
"ข้ากะว่าจะลองสมัคร"
หลินเย่นิ่งคิดครู่หนึ่ง
สามก้อนหินิญญา
สำหรับเขา
ไม่ใช่จำนวนน้อยเลย
หากเก็บสะสมได้มากพอ
บางทีอาจช่วยให้การฝึกฝนมั่นคงขึ้นอีกเล็กน้อย
...
ยามเย็น
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า
หลินเย่นั่งอยู่หน้ากระท่อมไม้
มองูเาด้านหลังสำนักที่ถูกแสงสุดท้ายย้อมเป็สีทอง
ข่าวลือเกี่ยวกับสถานที่แห่งนั้น
ยังคงดังขึ้นเป็ระยะ
แต่สำหรับเขาในตอนนี้
สิ่งสำคัญที่สุด
ยังคงเป็การก้าวเดินทีละก้าว
ไม่รีบร้อน
ไม่หลงระเริง
เพราะเขารู้ดีว่า
คนตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ที่พึ่งอย่างตน
หากก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว
อาจไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกเลย
และบางที
ภารกิจเก็บสมุนไพรครั้งหน้า
อาจเป็ก้าวแรก
ที่ทำให้เขาได้ออกไปเห็นโลกภายนอกสำนักเมฆาคราม
แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม
627
