ตอนที่ทำอาหารอยู่ในครัว หลิวจางิ่สังเกตเห็นว่าในครัวแทบจะไม่มีอาหารเหลืออยู่แล้ว นาง้าปรึกษาเื่นี้กับสามี นางอยากแก้ปัญหาเื่ปากท้องก่อนเป็อันดับแรก
ในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม นางรู้แต่เพียงว่าสามีเป็ชายพเนจร ไม่มีที่พักอาศัยเป็หลักแหล่ง ขณะที่เข้าพักในโรงเตี๊ยมเล็กๆ ก็ถูกป้าสะใภ้วางยา จนได้มาแต่งกับนางแล้วมีลูกด้วยกัน
ฉู่อันใช้เงินที่มีติดตัวมาซื้อเรือลำเล็กหนึ่งลำ เพื่อใช้เป็เรือรับจ้าง คอยรับส่งชาวบ้านข้ามไปแผ่นดินใหญ่เพื่อทำธุระหรือเอาของข้ามฟากไปขาย เพราะบ้านที่นางอาศัยอยู่เวลานี้ ตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากแผ่นดินใหญ่มากนัก ผู้คนมีอาชีพทำการประมงและค้าขายเป็หลัก
“ท่านพี่ เวลานี้บ้านเรามีเงินเหลืออยู่เท่าไหร่เ้าคะ”
“ข้าให้เงินเ้าไปหมดแล้ว” ฉู่อันตอบพลางมองหน้านางอย่างสงสัย เพราะเงินในบ้านนางเป็คนจัดการทุกอย่าง เมื่อเขาได้ค่าจ้างมา เขาก็จะนำเงินทั้งหมดมามอบให้นาง เพราะหากไม่ทำเช่นนั้น นางก็จะอาละวาดไม่เลิกรา ในความเป็จริงมันไม่ใช่เงินค่าจ้าง แต่มันคือเงินของเขาที่ค่อยๆ นำออกมาให้นาง จะได้ไม่เป็ที่ผิดสังเกตก็เท่านั้น
“ข้าคงเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า” ภายในใจหลิวจางิ่รู้สึกใ แต่นางไม่ได้แสดงออกมาให้สามีและลูกเห็น 'ทำไมฉันถึงไม่มีความทรงจำในเื่นี้เลยล่ะ'
“ท่านพี่ ข้าอยากข้ามฟากไปฝั่งโน้น อาหารที่บ้านเราเหลืออยู่ไม่มากแล้ว” หลิวจางิ่รีบบอกความ้าเพราะกลัวจะเผยพิรุธให้สามีเห็นหลังจากที่ถามเื่เงินของครอบครัวออกไป
“ได้ พรุ่งนี้ข้าจะพาเ้าไป” เมื่อไม่เห็นนางพูดอะไรต่อ เขาก็เดินออกจากบ้าน ตรงไปที่ท่าเรือเหมือนอย่างทุกวัน
เมื่อสามีเดินออกไปแล้ว ภายในบ้านจึงเหลือเพียงหลิวจางิ่และลูกชาย นางมองหน้าลูกชายอยู่อย่างนั้น พลางคิดว่าจะทำอย่างไรให้เด็กชายเปิดใจให้กับตนเอง นางสังเกตเห็นว่าเวลาอยู่ต่อหน้านาง ลูกชายจะไม่ค่อยกล้าพูดและไม่ค่อยกล้าสบตากับนางสักเท่าไหร่
“เฟยหรง พรุ่งนี้พ่อกับแม่จะข้ามฟากไปซื้อของ เ้าอยากไปกับแม่หรือไม่”
“ข้าไปได้หรือขอรับ” ฉู่เฟยหรงถามมารดาด้วยความตื่นเต้น
“หากเ้าอยากไป แม่ก็จะให้เ้าไปด้วย”
“ข้าอยากไปขอรับ”
“ตกลง” นางยิ้มตอบลูกชาย “แล้ววันนี้เ้าคิดจะทำอะไร”
“ไม่มีขอรับ ส่วนใหญ่แล้ว...ท่านแม่ไม่ชอบให้ข้าอยู่ใกล้ท่าน” เด็กน้อยตอบเสียงเบา
“ต่อไปหากเ้าอยากทำอะไร ขอเพียงมันจะไม่เป็อันตรายกับเ้า แม่ก็จะไม่ห้าม เพียงแต่เ้าต้องบอกกับแม่หรือบอกกับพ่อให้รับรู้เสียก่อน”
“ข้ารับปากขอรับ”
“แม่จะเข้าไปเก็บข้าวของในห้องสักหน่อย เ้าจะนั่งเล่นในบ้านหรือจะไปนอนพักผ่อนก่อนก็ได้ หากแม่ทำงานเสร็จ แม่จะพาเ้าออกไปข้างนอก ดีหรือไม่”
“จริงหรือท่านแม่ ท่านจะพาข้าออกไปข้างนอกกับท่านหรือขอรับ” ฉู่เฟยหรงถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“เฟยหรง เมื่อก่อนแม่คงใจร้ายกับเ้ามากเลยสินะ ตอนนี้แม่เป็คนใหม่แล้ว เ้าไม่ต้องกลัวแม่อีก เข้าใจหรือไม่”
ฉู่เฟยหรงพยักหน้ารับคำมารดาอยู่หลายทีก่อนที่จะวิ่งออกไปข้างนอก หลิวจางิ่เห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ อย่างไรเสียเด็กไม่ว่าจะยุคใดสมัยใดก็้าความรักจากพ่อและแม่กันทั้งนั้น
1K
![[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/ab8d8d9de36212a83ebb0b0041c3019d.webp)
