ไม่นานนักหลังจากการไถ่ถามอาการาเ็และท่าทางประหลาดๆ ของเธอจบลง เหมยก็เอ่ยให้เยว่เอ๋อร์ไปอาบน้ำอาบท่าระหว่างที่รอเธอทำหมั่นโถวเผือกให้กิน
"โอ้โห...หมั่นโถวเผือกนี้...ทั้งนุ่ม...ทั้งหอม...แถมยังหวานกำลังดีจากเผือกธรรมชาติอีกด้วย" เยว่เอ๋อร์อุทานด้วยความพอใจ เธอหยิบหมั่นโถวเผือกขึ้นมาด้วยมือทั้งสองมือแล้วกัดคำโตพร้อมเคี้ยวตุ่ยๆ อย่างน่ารัก
"อร่อยก็กินเยอะๆ นะ...ม๊าทำไว้เยอะเลย" เหมยดีใจที่ลูกสาวของเธอชอบหมั่นโถวที่เธอทำให้กิน
"พรุ่งนี้ก็วันจันทร์แล้ว...เตี่ยได้เตรียมอุปกรณ์ที่จะไปขายปาท่องโก๋กันในตอนเช้าเสร็จแล้วล่ะ" ชุนเฉิงพูดไปก็เคี้ยวหมั่นโถวไปด้วย สลับกันไอแค่กๆ เบาๆ
"เดี๋ยวข้าจะไปกับท่านพี่เอง...เราควรปล่อยให้เยว่เอ๋อร์ได้พักอีกสักวันสองวันเถอะ" เหมยพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"ไม่เป็ไรค่ะ...หม่าม๊า...เยว่เอ๋อร์นอนพักมามากแล้ว...รู้สึกเบื่อชะมัด...ให้เยว่เอ๋อร์ไปขายปาท่องโก๋กับเตี่ยพรุ่งนี้นะคะ" เธอยิ้มร่าเมื่อรู้ว่าครอบครัวใหม่ของเธอนี้ทำอาชีพขายปาท่องโก๋ การขายอาหารหรือการเป็แม่ค้าขายของเป็อีกหนึ่งความฝันที่ผิงเคยคิดที่จะอยากลองทำมาโดยตลอดั้แ่ตอนที่เธอเป็เด็ก...
"งั้นก็ตามใจเ้าแล้วกัน" เหมยยกยิ้มมุมปากแล้วมองดูเยว่เอ๋อร์ด้วยสายตาแห่งความรัก
"อ่อแล้ว...ตอนนี้เยว่เอ๋อร์...ยังต้องเรียนหนังสือไหมคะ" เธอถามขึ้นมาเสียงดังจากวงกินข้าว
ทั้งเหมยและชุนเฉิงต่างมองหน้ากันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...พวกเขาเป็แค่ชาวบ้านจนๆ ไร้การศึกษา ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่ากำลังทำให้เยว่เอ๋อร์ลึกๆ เสียใจที่ไม่ได้เรียนหนังสือแต่เธอคงลืมไปเพราะสมองอาจได้รับความกระทบกระเทือนเลยจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็เพียงลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่จนๆ ที่เลี้ยงชีพด้วยการขายปาท่องโก๋เป็หลัก
หลังจากที่ผิงสังเกตเห็นอาการที่นิ่งไปของทั้งเตี่ยและหม่าม๊าทำให้เธอนึกขึ้นมาได้ว่า...นี่ฉันย้อนเวลาทะลุมิติมาอยู่ในยุคจีนโบราณ...ผู้หญิง
ก็มีหน้าที่แค่เลี้ยงลูกอยู่กับบ้านกับทำงานบ้านแค่นั้นแหละ ไม่มี
โอกาสได้เรียนหนังสือหรอก...
เธอหลับตาลงทำจมูกฟุดฟิตอย่างกับคนปลงกับชีวิต แล้วหันไปมองรอบบ้านรวมถึงชุดที่ตัวเองสวมใส่ ...เออนี่ฉันกลายเป็สาวหมวยอายุ 18 ที่ดูมอมแมมขนาดนี้ได้ยังไงกัน...เสียเซลฟ์หมด...ย้อนยุคมาทั้งที
ทำไมถึงไม่เกิดใหม่มาเป็ฮองเฮากันนะ...โชคชะตาเล่นตลกอะไรกัน
นี่!!
และแล้วเธอก็ได้สติหลังจากที่หม่าม๊าเหมยแตะไหล่เธอเบาๆ "เยว่เอ๋อร์...ผู้หญิงอย่างเราไม่ต้องเรียนหนังสือหรอกเดี๋ยวเ้าก็ต้องแต่งงานออกเรือนแล้ว" ม๊าเหมยพูดน้ำเสียงนุ่ม