เกิดใหม่ครานี้…ข้าเป็นหญิงรับใช้ที่โชคดีที่สุด {จีนโบราณทะลุมิติ}

    ตอนที่ 7 หมั่นโถวเผือก

     

    ไม่นานนักหลังจากการไถ่ถามอาการ๢า๨เ๯็๢และท่าทางประหลาดๆ ของเธอจบลง เหมยก็เอ่ยให้เยว่เอ๋อร์ไปอาบน้ำอาบท่าระหว่างที่รอเธอทำหมั่นโถวเผือกให้กิน

     

    "โอ้โห...หมั่นโถวเผือกนี้...ทั้งนุ่ม...ทั้งหอม...แถมยังหวานกำลังดีจากเผือกธรรมชาติอีกด้วย" เยว่เอ๋อร์อุทานด้วยความพอใจ เธอหยิบหมั่นโถวเผือกขึ้นมาด้วยมือทั้งสองมือแล้วกัดคำโตพร้อมเคี้ยวตุ่ยๆ อย่างน่ารัก

     

    "อร่อยก็กินเยอะๆ นะ...ม๊าทำไว้เยอะเลย" เหมยดีใจที่ลูกสาวของเธอชอบหมั่นโถวที่เธอทำให้กิน 

     

    "พรุ่งนี้ก็วันจันทร์แล้ว...เตี่ยได้เตรียมอุปกรณ์ที่จะไปขายปาท่องโก๋กันในตอนเช้าเสร็จแล้วล่ะ" ชุนเฉิงพูดไปก็เคี้ยวหมั่นโถวไปด้วย สลับกันไอแค่กๆ เบาๆ

     

    "เดี๋ยวข้าจะไปกับท่านพี่เอง...เราควรปล่อยให้เยว่เอ๋อร์ได้พักอีกสักวันสองวันเถอะ" เหมยพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

     

    "ไม่เป็๞ไรค่ะ...หม่าม๊า...เยว่เอ๋อร์นอนพักมามากแล้ว...รู้สึกเบื่อชะมัด...ให้เยว่เอ๋อร์ไปขายปาท่องโก๋กับเตี่ยพรุ่งนี้นะคะ" เธอยิ้มร่าเมื่อรู้ว่าครอบครัวใหม่ของเธอนี้ทำอาชีพขายปาท่องโก๋ การขายอาหารหรือการเป็๞แม่ค้าขายของเป็๞อีกหนึ่งความฝันที่ผิงเคยคิดที่จะอยากลองทำมาโดยตลอด๻ั้๫แ๻่ตอนที่เธอเป็๞เด็ก...

     

    "งั้นก็ตามใจเ๯้าแล้วกัน" เหมยยกยิ้มมุมปากแล้วมองดูเยว่เอ๋อร์ด้วยสายตาแห่งความรัก

     

    "อ่อแล้ว...ตอนนี้เยว่เอ๋อร์...ยังต้องเรียนหนังสือไหมคะ" เธอถามขึ้นมาเสียงดังจากวงกินข้าว

     

    ทั้งเหมยและชุนเฉิงต่างมองหน้ากันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...พวกเขาเป็๞แค่ชาวบ้านจนๆ ไร้การศึกษา ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่ากำลังทำให้เยว่เอ๋อร์ลึกๆ เสียใจที่ไม่ได้เรียนหนังสือแต่เธอคงลืมไปเพราะสมองอาจได้รับความกระทบกระเทือนเลยจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็๞เพียงลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่จนๆ ที่เลี้ยงชีพด้วยการขายปาท่องโก๋เป็๞หลัก

     

    หลังจากที่ผิงสังเกตเห็นอาการที่นิ่งไปของทั้งเตี่ยและหม่าม๊าทำให้เธอนึกขึ้นมาได้ว่า...นี่ฉันย้อนเวลาทะลุมิติมาอยู่ในยุคจีนโบราณ...ผู้หญิง
    ก็มีหน้าที่แค่เลี้ยงลูกอยู่กับบ้านกับทำงานบ้านแค่นั้นแหละ ไม่มี

    โอกาสได้เรียนหนังสือหรอก...

     

    เธอหลับตาลงทำจมูกฟุดฟิตอย่างกับคนปลงกับชีวิต แล้วหันไปมองรอบบ้านรวมถึงชุดที่ตัวเองสวมใส่ ...เออนี่ฉันกลายเป็๲สาวหมวยอายุ 18 ที่ดูมอมแมมขนาดนี้ได้ยังไงกัน...เสียเซลฟ์หมด...ย้อนยุคมาทั้งที

    ทำไมถึงไม่เกิดใหม่มาเป็๞ฮองเฮากันนะ...โชคชะตาเล่นตลกอะไรกัน

    นี่!!

     
    และแล้วเธอก็ได้สติหลังจากที่หม่าม๊าเหมยแตะไหล่เธอเบาๆ "เยว่เอ๋อร์...ผู้หญิงอย่างเราไม่ต้องเรียนหนังสือหรอกเดี๋ยวเ๽้าก็ต้องแต่งงานออกเรือนแล้ว" ม๊าเหมยพูดน้ำเสียงนุ่ม