ตอนที่4
วันนี้อัลเลนกับพีทใช้ไม้เก่าๆ มากั้นในโรงรถทำเป็ห้องและช่วยกันยกเตียงเข้าไป อัลเลนยืนมอง นี้หรือห้องมันต่างจากความทรงจำที่ร่างต้นมีมากแต่ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกพอใจที่ได้ทำห้องตัวเองจนสำเร็จโดยไม่ได้ใช้พลังแม้แต่น้อยแอปปี้แอบมาดูเห็นห้องนอนเริ่มเป็รูปร่างแล้วก็เลยเข้ามาในห้องและขึ้นไปะโบนเตียง
แอปปี้ : เตียงนุ่มจังเลยให้หนูนอนห้องนี้ด้วยคนนะคะ
พีท : ไม่ได้ไม่ได้ ผู้หญิงกับผู้ชายจะนอนห้องเดียวกันได้ไง
แอปปี้ : แต่หนูยังเด็กอยู่นะคะ
พีท : เธอหน่ะโตเป็สาวแล้วต่างหาก (ยิ้มให้แอปปี้)
พวกเขาดูมีความสุข ทุกอย่างดูราบรื่นโดยไม่รู้ว่ากำลังจะมีเื่ร้ายเกิดขึ้น คืนวันนั้นนิค หมาของพีทก็เห่าเสียงดังพีทเดินออกไปด้านนอกเห็นมีชายแต่งชุดทหารหลายคนเดินมาบ้านของพีทอยู่ลึกเข้าไปในป่าและไม่มีบ้านใกล้เคียงเขาจึงคิดว่าทหารพวกนี้ตั้งใจมาที่บ้านเขาแน่ๆ เขาจึงบอกให้อัลเลนไปซ่อนตัวเพราะเขาไม่มั่นใจว่าอัลเลนจะทำตัวมีพิรุธให้พวกเขาเห็นรึเปล่า โรสพา อัลเลนไปที่ห้องนอนและบอกให้เขาซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้าโรสเอาเสื้อผ้ายัดใส่เข้าไปในตู้ให้เต็มๆ เพื่อพรางตัวอัลเลนไว้จากนั้นก็ลงไปนั่งที่ห้องด้านล่างกับแอปปี้
โรส : ถ้าพวกเขาถามให้บอกว่าเราเป็ญาติกัน เข้าใจมั๊ย
แอปปี้รู้สึกใมากแต่ก็พยักหน้ารับคำทั้งที่ในใจรู้สึกกลัวและเป็กังวลมาก
พีท : มีอะไรรึเปล่าครับคุณ (พีทเดินเข้าไปหาพวกทหาร)
ทหาร : รู้ข่าวเมืองข้างๆ แล้วใช่มั๊ย เรากำลังตามหาคนที่รอดอยู่
พีท : บ้านผมอยู่ไกลจากเมืองนั้นหลายสิบโลเลยนะคุ๊ณแล้วถ้าเขารอดคงไม่เดินมาไกลขนาดนี้หรอก
ทหาร : เราพบรอยเท้าในป่า เหมือนจะมีคนพาพวกเขาขึ้นรถไปเราคิดว่าพวกเขาอาจรู้หรือเห็นบางอย่างเกี่ยวกับอุกกาบาตที่ตกนั้นก็ได้ซึ่งมันเป็สิ่งสำคัญกับประเทศเรามาก
พีท : ถ้าผมปฏิเสธหล่ะ
ทหาร1 : นายไม่ทำแบบนั้นหรอกเพราะพวกเรามีอำนาจพอที่จะไม่ให้นายทำแบบนั้นได้
พวกทหารไปตรวจสอบรถที่จอดอยู่ในโรงรถและเห็นว่ามีการสร้างห้องขึ้นตรวจสอบรองเท้า พบว่ามีรองตรงกันกับรอยในป่า
ทหาร2 : ทั้งล้อและรองเท้าที่เขาใส่รอยตรงกันกับรอยในป่าครับ
ทหาร1 : ขอพบ 2 คนนั้นหน่อยได้ไหม
พีทไม่มีทางเลือกต้องพาพวกทหารเข้าไปในบ้านเพราะหากเขาขัดขืนจะยิ่งดูน่าสงสัย ทหารเข้าไปในบ้านเจอกับโรสและแอปปี้ที่นั่งอยู่เขาหันมองซ้ายและขวา และเดินไปรอบๆ ห้อง
ทหาร1 : และผู้ชายอีกคนหล่ะ
โรส : อเล็กซ์ไม่อยู่
ทหาร1 : ใครคืออเล็กซ์
พีท : ลูกชายฉัน เขาเสียไปเมื่อ 3 ปีก่อน
โรส : ไม่ใช่นะอเล็กซ์ยังไม่ตาย เดี๋ยวเขาต้องกลับมาแน่ๆ(เอามือปิดหน้าและร้องไห้ฟูมฟาย)
พีท : (หันไปพูดกับทหาร)เธอไม่ยอมรับการตายของลูกชายจนตอนนี้ก็ยังเก็บของลูกชายไว้ทุกอย่าง(พีทเล่นละครตามโรส ที่แสร้งทำเป็ว่าคนที่อยู่ในบ้านคือลูกชาย)
แอปปี้ : (เอามือลูบหลังโรสและเริ่มเล่นละครตามทันที)ไม่เป็ไรนะคะคุณป้า
โรสหันมากอดแอปปี้และร้องไห้อย่างมืออาชีพทหารเห็นเช่นนั้นจึงเลิกซักถามและเดินค้นหาในบ้านต่อ
ทหาร2 : แล้วเด็กคนนี้เป็ใคร
พีท : เธอเป็หลานสาวฉันเองแม่เธอเอามาฝากฉันเลี้ยงวันก่อนจะมีอุกกาบาตตก ฉันดูข่าวแล้วรู้ว่าไม่มีคนรอดจากเหตุการณ์นั้นแต่ฉันก็ไม่กล้าบอกเธอหรอกนะว่าพ่อแม่เธออาจจะตายไปแล้ว
ทหาร2 : คุณไม่ได้แจ้งใครเหรอ
พีท : ต้องแจ้งอะไรในเมื่อผมเป็ญาติคนเดียวของเธอแล้วทางการก็ไม่แจ้งอะไรมาที่ญาติเลย ผมก็ได้แต่ดูแลเธอเท่าที่ทำได้
ทหาร1 เดินขึ้นไปชั้นบนและค้นหาคนตามจุดแอบซ่อนต่างๆจนผิดปกติที่ตู้เสื้อผ้า เขาจึงเปิดตู้ออกมา เสื้อผ้ากองใหญ่หล่นออกมาเขาเปิดดูทุกซอกมุมก็ไม่พบอะไร เพราะอัลเลนที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นใช้พลังพรางตัวไว้แอปปี้กับโรสที่นั่งกุมมือกันอยู่ด้านล่างก็ลุ้นว่าพวกเขาจะเจออัลเลนหรือไม่ซึ่งทหารก็สังเกตเห็นอาการที่ดูผิดปกติของทั้งสอง
ทหาร1 : ไม่พบคนอื่นในบ้านเลยครับ
ทหาร2 : ห้องในโรงรถสร้างไว้ทำไมและเตียงนอนนั้นหล่ะ (หันไปถามพีท)
พีท : (กระซิบเบาๆ กับตำรวจ) ่หลังเธอคิดถึงลูกหนักมากฉันทนนอนกับเธอไม่ไหว เลยจะลงมานอนที่โรงรถหน่ะ
ทหาร2 : เธอชื่ออะไร(หันไปถามแอปปี้)
แอปปี้ : วิลสัน เอบิเกล
พวกทหารไม่เชื่อ และคิดว่าเื่ที่พีทเล่านั้นเป็เื่โกหกพวกเขารู้ว่าแอปปี้ต้องเป็คนที่รอดชีวิตและมีคนพาเธอออกมาจากเมืองเพราะพวกเขาเจอรอยเท้าคนออกจากเมืองเดินเข้าป่าและในป่าก็มีร่องรอยการต่อสู้เหลืออยู่ ถึงแม้จะไม่พบซากสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ก็ตาม
ทหาร2 : เธอมาอยู่ที่นี้กี่วันแล้ว
แอปปี้ : 4-5 วันหล่ะมั๊งคะหนูจำไม่ได้ คุณแม่ทะเลาะกับคุณพ่อและก็พาหนูมาหาคุณลุงกับคุณป้าคะ
ทหาร2 : เขาเป็ญาติฝั่งไหน
แอปปี้ : หนูก็ไม่รู้ค่ะ เคยเห็นคุณลุงกับคุณป้าไปที่บ้านครั้งหนึ่งแค่นั้น คุณแม่ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง
ถึงจะมีความสงสัยและคลางแคลงใจอยู่หลายอย่างแต่เขาก็ยอมกลับไปโดยไม่ได้ซักถามอะไรเพิ่ม
ทหาร1 : ไม่ถามถึงผู้ชายอีกคนเหรอครับ
ทหาร2 : ฉันคิดว่าผู้ชายคนนั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆบุ่มบ่ามไปตอนนี้อาจเป็อันตราย ส่งคนมาคอยดูพวกเขาไว้ จับตามองอย่างใกล้ชิดพบความผิดปกติเมื่อไหร่แจ้งหัวหน้าทันที
หลังจากพวกทหารกลับไปพีทรีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเป้เตรียมไว้ให้อัลเลนสำหรับหนีทั้งเสื้อผ้า เงิน และโทรศัพท์
พีท : นายต้องหนี
แอปปี้ : (ลุกขึ้นเดินมาหาพีท) จะให้อัลเลนไปไหนคะให้อัลเลนอยู่ที่นี้เถอะค่ะ
พีท : ถ้าอยู่ต่ออัลเลนต้องโดนจับแน่ พวกนั้นคงส่งคนมาเฝ้าและยิ่งถ้าเขาพบศพอัลเลนตัวจริงแล้วหล่ะก็ เขาต้องรู้แน่ว่าอัลเลนคนนี้เป็ใคร
พีทยื่นกระเป๋าให้ อัลเลนรับกระเป๋ามาถือไว้และมองหน้าแอปปี้
พีท : รู้วิธีใช้ของพวกนี้แล้วใช่มั๊ย
อัลเลนพยักหน้าตอบรับ แอปปี้ร้องไห้ออกมา เธอไม่้าให้อัลเลนจากไปโรสเข้ามากอดและปลอบใจเธอ อัลเลนรู้สึกได้ว่านี้สินะคือความเสียใจที่ต้องจากกันเขาเดินไปหาแอปปี้เอามือลูบหัว แอปปี้กอดเขาแน่น
อัลเลน : ไม่เป็ไรนะ ฉันจะกลับมาแน่นอน
เขายื่นสร้อยเส้นหนึ่งให้แอปปี้ที่สร้อยมีจี้ที่เป็แท่งสีเหลี่ยมยาวๆห้อยอยู่ เหมือนของที่อัลเลนใส่แต่จี้ของอัลเลนเป็สีน้ำเงิน ส่วนอันนี้เป็สีแดงสร้อยเส้นนั้นเป็สร้อยที่อัลเลนเอามาจากชายหญิงคู่หนึ่งที่เสียชีวิตอยู่ในเมือง
อัลเลน : ถ้ามันกลายเป็สีเขียวเมื่อไหร่ เราจะได้พบกันอีก
เขายิ้มให้แอปปี้ เอามือปาดน้ำตาที่แก้มเธอ และเดินไปกอดโรสกับพีท
พีท : จำเบอร์ฉันได้นะ ให้โทรมาตอนที่จำเป็เท่านั้นฉันจะไม่รับสายและโทรกลับภายหลัง นายเข้าใจนะ อย่าไว้ใจใครอย่าเล่าเื่ส่วนตัวให้ใครฟังมากนัก ระวังตัวให้มากๆที่สำคัญอย่าใช้พลังถ้าไม่จำเป็
โรส : ดูแลสุขภาพด้วยนะ จำเป็ต้องกินและพักผ่อนนะอัลเลน
อัลเลนพยักหน้าตอบรับ และหันไปมองแอปปี้เป็ครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาใช้พลังพรางตัว และออกจากบ้านไป พวกทหารที่เฝ้าอยู่ด้านนอกจึงไม่เห็นอัลเลนเดินออกไปด้านหลังป่า เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอกับคนอื่น เขาเดินทั้งคืนจนมาถึงถนนใหญ่อีกด้านของหมู่บ้านในตอนเช้า เขารู้สึกเหนื่อยและเพลียมากทำให้เขาไม่สามารถพรางตัวต่อไปได้ เขาจึงหยุดพักที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งเขาหยิบน้ำดื่มและแซนวิสที่โรสเตรียมใส่กระเป๋าไว้ให้มากินและหลับอยู่ที่ใต้ต้นไม้นั้นพักใหญ่ๆ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงรถขับมาจอดใกล้ๆเขาจึงรีบพรางตัว ชายคนหนึ่งเดินลงมาจากรถเพื่อทำธุระส่วนตัวอัลเลนจึงแอบขึ้นไปนั่งที่หลังกระบะทันที โดยไม่รู้ว่ารถคันนั้นจะมุ่งหน้าไปที่ไหน
215K
