แก้วตาดวงใจมาเฟีย
ตอนที่5
เหมาะสม
โรงพยาบาลอัครวาณิชสมุทร
"สวัสดีค่ะท่านประธานมีเอกสารด่วนให้ท่านประธานเซ็นดิฉันวางแยกไว้ให้ท่านแล้วนะคะว่าอันไหนด่วนอันไหนไม่ด่วนค่ะ"เสียงของยุดาเลขาวัยกลางคนของเ้าสมุทรที่โรงพยาบาลเอ่ยบอกกับเ้าสมุทรทันทีหลังจากที่เ้าสมุทรเดินมาถึงที่หน้าห้องทำงาน
"ขอบคุณครับคุณยุผมขอกาแฟดำแก้วหนึ่ง"เ้าสมุทรเอ่ยบอกกับยุดา
"แล้วท่านประธานจะรับครัวซองผักโขมด้วยไหมคะ?"ยุดาเอ่ยถามเพราะมันเป็ของโปรดของเ้านายเธอ
"ก็ดีครับ"
"ได้ค่ะ"ยุดาพยักหน้าก่อนที่เ้าสมุทรจะเดินเข้าห้องทำงานไป
"คุณยุค่ะ คุณยุ"เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นอยู่ที่ด้านหลังของยุดาในขณะที่กำลังเดินเข้าไปในร้านกาแฟที่อยู่ชั้นล่างของโรงพยาบาลยุดาหยุดเดินก่อนจะหันไปมองที่ด้านหลังของตัวเอง
"คุณหมอน้ำชามีอะไรกับดิฉันหรือเปล่าคะ?"ยุดาเอ่ยถามกับน้ำชาหรือสโรชาคุณหมอสาวทันที
น้ำชาเธอเป็หมอประจำโรงพยาบาลที่ฝีมือดีคนหนึ่งและเธอก็ยังเป็ลูกสาวของคุณธนินหุ้นส่วนใหญ่ของโรงพยาบาลอีกด้วยทุกคนในโรงพยาบาลแทบทุกคนก็ต่างพูดกันเป็เสียงเดียวกันว่าคุณหมอน้ำชากับท่านประธานของเธอช่างเหมาะสมกันมากที่สุดและคิดว่าคุณหมอน้ำชานี่และที่เป็ตัวจริงของท่านประธานของเธอแต่สำหรับยุดาเธอไม่ได้คิดแบบนั้นเลย
"วันนี้เ้าสมุทรเข้ามาที่โรงพยาบาลใช่ไหมคะ?"น้ำชาเอ่ยถามกับเลขาของเ้าสมุทรเพราะปกติเ้าสมุทรจะไม่ค่อยเข้ามาที่โรงพยาบาลสักเท่าไรส่วนมากเ้าสมุทรมักจะอยู่แต่บริษัทเครื่องมือแพทย์ของเขาเสียมากกว่า
"ค่ะคุณหมอชาท่านประธานอยู่บนห้องคุณหมอชามีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"ไม่มีค่ะถ้างั้นชาขอตัวก่อนนะคะ"น้ำชาคลี่ยิ้มให้ยุดาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปทันที
"คงจะไปหาท่านประธานแน่ๆ"ยุดายืนพูดอยู่คนเดียวก่อนจะเดินเข้าร้านกาแฟไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เชิญ"เสียงทุ้มของเ้าของห้องที่ดังออกมาเอ่ยอนุญาตให้คนที่อยู่ด้านนอกเข้ามาเสียงเปิดประตูที่ถูกเปิดเข้ามาทำให้เ้าสมุทรที่กำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองคนที่เข้ามาในห้อง
"คุณมีอะไรหรือเปล่าชาถึงมาหาผม?"เ้าสมุทรเอ่ยถามลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่ทันที
"ต้องมีอะไรด้วยหรอคะชาถึงจะมาหาคุณได้"คุณหมอสาวทำกระเง้ากระงอดใส่เ้าสมุทร
"ชา!"เ้าสมุทรเรียกชื่อคุณหมอสาวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เ้าสมุทรรู้ดีว่าลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่ของโรงพยาบาลคิดอย่างไงกับเขาเพราะน้ำชาเธอแสดงออกชัดเจนมาตลอดว่าเธออยากได้เขามากแค่ไหนร่วมถึงพ่อเธอก็ด้วยที่อยากจะได้เขาเป็ลูกเขยค่อยพยายามเข้าทางพ่อเขาตลอดแต่ก็คงทำได้แค่นั้นเพราะถ้าเขาไม่เอาก็คือไม่เอาไม่มีใครมาบังคับเข้าได้แน่นอน
"ชาล้อเล่นค่ะชาจะมาคุยเื่โครงการกิจกรรมอาสาที่เราคุยค้างกันไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน"คุณหมอสาวรีบปรับสีหน้าทันทีเมื่อเ้าสมุทรใช้น้ำเสียงเรียบเฉยใส่เธอก่อนจะเดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเ้าสมุทร
น้ำชาเธอแอบหลงรักเ้าสมุทรมาตั้งนานแล้วทุกคนในโรงพยาบาลก็ต่างพูดกันว่าเธอกับเ้าสมุทรนั่นเหมาะสมกันมากที่สุดคนหนึ่งก็ลูกสาวหุ้นส่วนใหญ่อีกคนก็ลูกชายของเ้าของโรงพยาบาลที่ตอนนี้ได้เข้ามารับตำแหน่งประธานของโรงพยาบาลแล้ว ทั้งฐานะชาติตระกลูหน้าตาทุกอย่างก็ดูเหมาะสมกันยิ่งกว่าอะไรและพ่อของเธอก็อยากได้เ้าสมุทรเป็ลูกเขยพ่อเธอบอกว่าถ้าทำให้เ้าสมุทรมาเป็ของเธอได้เมื่อไหร่ชีวิตของเธอก็จะสุขสบายไปทั้งชาติและทุกคนก็จะต่างอิจฉาเธอ น้ำชาจึงพยายามทำทุกอย่างให้เ้าสมุทรหันมาชอบและสนใจในตัวเธอแต่เ้าสมุทรก็ไม่คิดที่จะสนใจอะไรเธอเลยแม้แต่นิดเดียวแต่ถึงอย่างไงเธอก็ไม่มีทางยอมแพ้หรอกอย่างไงเธอก็ต้องทำให้เ้าสมุทรเป็ของเธอให้ได้และจะต้องเป็ของเธอคนเดียวเท่านั้นเพราะอะไรที่เธออยากได้มันก็ต้องได้
"ถ้างั้นคุณรอหน่อยผมต้องเคลียร์เอกสารพวกนี้ก่อน"
"ได้ค่ะชารอได้"คุณหมอน้ำชายิ้มอย่างดีใจให้กับเ้าสมุทรก่อนที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปนั่งรอเ้าสมุทรที่โซฟาแทนส่วนเ้าสมุทรก็ก้มหน้าก้มตาสนใจแต่เอกสารที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่ได้สนใจคุณหมอสาวที่นั่งรอเลย
ร้านอาหารญี่ปุ่น
หลังจากที่เ้าสมุทรและน้ำชาคุยเื่โครงการกันเสร็จเ้าสมุทรก็พาน้ำชาออกมาทานอาหารกลางวันกันข้างนอกที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งซึ่งน้ำชาคุณหมอสาวเป็คนเลือก
"สวัสดีค่ะคุณน้ำชาเชิญทางนี้เลยค่ะ"เสียงของพนักงานสาวในร้านอาหารญี่ปุ่นเอ่ยทักทายลูกค้าวีไอพีอย่างน้ำชาก่อนจะเดินนำไปยังมุมประจำของน้ำชา
"ค่ะ"น้ำชาพยักหน้าก่อนจะเดินตามพนักงานสาวไปโดยมีร่างสูงของเ้าสมุทรเดินตามไปยังมุมประจำก่อนที่ทั้งสองจะนั่งลงที่เก้าอี้และเลือกเมนูอาหารที่จะทานกันพนักงานรับออเดอร์เสร็จก็เดินออกไป
"ร้านนี้เป็ร้านของเพื่อนชาเองค่ะพึ่งเปิดได้ไม่นานแต่อาหารทุกอย่างอร่อยมากชาเลยอยากให้เ้าสมุทรลองทานดูน่ะค่ะ"คุณหมอสาวเอ่ยบอกให้กับเ้าสมุทรได้รู้
"..."เ้าสมุทรพยักหน้ารับเป็อันเข้าใจในสิ่งที่คุณหมอสาวบอก
"ยัยชา"เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับร่างบางระหงที่เดินมาที่โต๊ะที่คุณหมอสาวและเ้าสมุทรนั่งอยู่
"ยัยดาวอยู่ร้านด้วยเหรอฉันนึกว่าเเกไม่อยู่เสียอีกเออเ้าสมุทรค่ะนี่ฉัตรดาวเพื่อนสนิทของชาเองและก็ยังเป็เ้าของร้านนี้ด้วยค่ะ"ประโยคแรกน้ำชาเอ่ยพูดคุยกับฉัตรดาวเพื่อนสนิทประโยคหลังน้ำชาเธอหันมาพูดกับเ้าสมุทร
"สวัสดีค่ะคุณเ้าสมุทรดิฉันฉัตรดาวหรือเรียกว่าฉัตรหรือดาวเฉยๆก็ได้ค่ะฉันเป็เพื่อนสนิทกับน้ำชาค่ะยัยชาเล่าเื่คุณให้ฉันฟังอยู่บ่อยๆยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"ฉัตรดาวแนะนำตัวเองให้กับเ้าสมุทรผู้ชายที่น้ำชาเพื่อนสนิทของเธอหมายปองไว้ได้รู้จัก
"ครับยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับคุณฉัตรดาว"เ้าสมุทรพยักหน้ารับ ฉัตรดาวส่งยิ้มให้เ้าสมุทรเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
"คุณเ้าสมุทรนี่ตัวจริงหล่อกว่าในรูปที่ลงในนิตยสารอีกนะคะเนี่ย"ฉัตรดาวเธอพึ่งเห็นตัวจริงๆของเ้าสมุทรก็วันนี้นี่แหละปกติเห็นแต่ในรูปที่เพื่อนให้ดูหรือไม่ก็ตามในหนังสือนิตยสารต่างๆ
"ขอบคุณครับ"เ้าสมุทรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ถ้างั้นดาวไม่กวนคุณกับยัยชาแล้วดีกว่าทานอาหารให้อร่อยนะคะคุณเ้าสมุทรฉันขอตัวไปดูลูกค้าคนอื่นๆก่อนนะยัยชา"ฉัตรดาวบอกกับเ้าสมุทรเสร็จก็หันไปบอกกับน้ำชาต่อ
"อืม"น้ำชาพยักหน้าให้กับฉัตรดาวก่อนที่ฉัตรดาวจะเดินออกไปดูลูกค้าคนอื่นต่อและปล่อยให้เพื่อนของเธอได้นั่งสวีทกับเ้าสมุทรแบบไม่ต้องมีก้างอย่างเธอมายืนขว้างคอ
"ยัยดาวเป็คนพูดเก่งค่ะคุณคงไม่ถือ"น้ำชาพูดขึ้นหลังจากที่ฉัตรดาวเดินไปแล้ว
"ผมไม่ถือหรอก"เ้าสมุทรบอก
"ค่ะ"น้ำชาพยักหน้าพร้อมกับยิ้มหวานออกมาให้กับเ้าสมุทรก่อนที่อาหารที่สั่งไปจะเริ่มถอยมาเสิร์ฟและทั้งสองคนจึงเริ่มลงมือรับประทานอาหารที่สั่งมา
ตอนเย็น
ครืดด~ ครืดด~
เสียงโทรศัพท์มือถือของลูกแก้วดังขึ้นในขณะที่เดินออกมาจากลิฟต์ในคณะลูกแก้วหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าผ้าขึ้นมาก่อนจะกดรับสาย
ลูกแก้ว:"ฮัลโหลค่าพี่ลูกเกด"ลูกเกดหรือกุลนาถพี่สาวของเธอลูกเกดเป็พี่สาวคนที่สองหรือลูกคนกลางของบ้าน ลูกเกดอายุห่างจากลูกแก้วสี่ปีแต่ลูกแก้วกับลูกเกดก็เป็คู่พี่น้องที่สนิทสนมกันมาก ลูกเเก้วกับลูกเกดมีนิสัยที่แตกต่างกันมากๆลูกแก้วเธอจะสดใสร่าเริงสู้คนแต่กับลูกเกดจะมีนิสัยที่เรียบร้อยพูดน้อยแต่ทำอาหารเก่งสมกับเป็กุลสตรีเป็เริ่ดแต่ถึงแตกต่างกันอย่างไงเธอกับพี่สาวก็ยังคงสนิทและรักกันมาก
(ลูกเกด : "เลิกเรียนหรือยังลูกแก้ว?")
ลูกแก้ว : "เลิกแล้วค่ะลูกแก้วกำลังเดินมาที่รถแล้ว ถ้างั้นลูกแก้ววางก่อนนะพี่ลูกเกดไว้เจอกันที่บ้านนะ"
(ลูกเกด : "จ้ะขับรถดีๆนะ")
ลูกแก้ว : "โอเคค่ะ"ลูกแก้วกดวางสายจากลูกเกดก็รีบเดินไปเปิดประตูรถก่อนที่จะขับรถออกจากมหาวิทยาลัยทันที