บทที่ 12
สามชามไม่พอ (รีไรท์)
“ฉันไม่เป็ไร มันคือเืหมูป่าทั้งหมด” หยางเซียวเล่อจงใจดึงข้อมือของหลี่ซีซีออก เนื่องจากมองเห็นดวงตาของ ฉินหลงที่กำลังจะพ่นไฟออกมา มันทำให้เขาพูดไม่ออกในหัวใจ
เขามองไปที่หลี่ซีซีอย่างอ่อนโยน และพูดด้วยความเป็ห่วง "เธอหายกลัวหรือยัง"
หลี่ซีซีดึงมือของเธอออกอย่างเขินอาย และส่ายหัว "ไม่เป็ไร ขอบคุณที่นายช่วยฉัน"
ฉินหลงกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ และเกือบจะวิ่งหนีไป แต่สิ่งที่ทำให้เขาใยิ่งกว่า คือ หยางเซียวเล่อจะไม่เป็ไรได้อย่างไร ทำไมเขาถึงไม่เป็ไรเลยล่ะ ?
“หมูป่าไม่ได้แทงเขาจนตายเหรอ ? นี่... มันไม่สมเหตุสมผลเลย !”
หยางเซียวเล่อมองดูผู้คนที่ตกตะลึงด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขาจ้องไปที่ฉินหลงเป็เวลานาน “อะไรนะ ฉันแค่ได้ยินเสียงคนบ่นว่า ฉันจะต้องตายไปแล้วแน่ ๆ ผิดหวังมากเหรอที่เห็นว่าฉันไม่เป็ไร”
หลังจากหยุดชั่วครู่ หลี่เหิงก็ฝืนยิ้มออกมา “จะเป็ไปได้ยังไง หยางเซียวเล่อนายไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว !”
ชาวบ้านหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขา มองไปที่ หยางเซียวเล่อซึ่งมีจอบอยู่ข้าง ๆ เขาเท่านั้น พวกเขาอ้าปากค้างและถามว่า "เซียวเล่อ ฆ่าหมูป่าตัวนี้คนเดียวเหรอ"
หยางเซียวเล่อส่ายหัวและชี้ไปที่หลี่ซีซีและ หยินเทียนหลางข้าง ๆ เขา "พวกเราช่วยกัน"
หยินเทียนหลางเป็คนช่วยเอาไว้จริง ๆ แต่ทุกคนมองว่ามันเป็เพียงแค่สุนัขซามอยด์ ที่เลี้ยงไว้เฝ้าบ้านเท่านั้น และหลี่ซีซีเป็เด็กสาวที่อ่อนแอ แต่เธอกลับมาช่วยฆ่าหมูป่าเหรอ มันบ้าบอมาก ๆ
ดังนั้นเครดิตในการฆ่าหมูป่าในครั้งนี้ จึงตกอยู่ที่ หยางเซียวเล่อ !
ฆ่าหมูป่าโตเต็มวัยคนเดียว ! ก่อนหน้านี้มีผู้เฒ่าหวาง ซึ่งเป็นายพรานอยู่ทิศตะวันตกของหมู่บ้านเท่านั้น ที่สามารถฆ่าหมูป่าด้วยตัวคนเดียว อย่างไรก็ตามในสมัยนั้นเขาถือปืนลูกซอง แต่ตอนนี้หยางเซียวเล่อใช้เพียงจอบเท่านั้น
ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน ทำให้ทุกบ้านเดือดดาลทันที ผู้หญิงนับไม่ถ้วนคลั่งไคล้เขามาก หลายคนที่ดูถูก หยางเซียวเล่อค่อย ๆ เปลี่ยนมุมมองของพวกเขา และบางคนถึงกับยกนิ้วให้ !
นี่มันเจ๋งจริง ๆ!
เมื่อหยางเซียวเล่อลากหมูป่ากลับไปที่บ้าน หยางเหล่าซานก็ตกตะลึง เขาคิดว่าหยางเซียวเล่อใช้เงินเป็จำนวนมากเพื่อซื้อมันมา แต่หลังจากได้ยินเื่นี้ ปากของเขาก็อ้ากว้าง หุบไม่ลง
ครอบครัวของพวกเขาเคยรู้สึกต่ำต้อยมาก่อน แต่ตอนนี้เขาต้องเผชิญกับท้องฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไป ลูกชายของเขาไม่เพียงหาเงินเก่ง แต่ยังมีความสามารถในการฆ่าหมูป่าเพียงลำพัง ไม่ต้องพูดถึงระดับหมู่บ้าน แม้ว่าในระดับตัวเมือง ก็ไม่สามารถหาใครมาเทียบได้เลย
ในคืนนั้น หลิวไช่อิงได้ปรุงอาหารอร่อย ๆ โต๊ะใหญ่ เพื่อเป็รางวัลให้กับหยางเซียวเล่อ หูถิง, หลี่ซีซีและหลี่เหิง ทุกคนล้วนอยู่ที่นั่นทั้งหมด มีเพียงฉินหลงเท่านั้นที่เข้านอนเร็วกว่าคนอื่น ๆ
วันนี้เขาหวาดกลัวมากเกินไป ที่น่ารำคาญกว่านั้นคือ เขาไม่เพียงแต่จัดการหยางเซียวเล่อไม่ได้ แม้ว่าหลี่ซีซีจะสัญญาว่าจะไม่พูดเื่นี้ แต่หลายคน ๆ ก็พูดว่า พวกเขาสองคนที่เป็ผู้ชายแท้ ๆ กลับวิ่งหนีลงมาก่อน และทิ้งเด็กสาวเอาไว้ ! มันทำให้ฉินหลงแทบจะกระอักเืออกมาเป็เวลานาน เื่นี้มันไม่ยุติธรรมเลย !
หยางเซียวเล่อรีบกินข้าวจนหมดไปหนึ่งชาม ทันทีที่เขาวางจานและตะเกียบ หลี่ซีซีหยิบชามข้าวขึ้นมา และถามอย่างแ่เบาว่า “ยังอยากกินอีกไหม ฉันจะตักข้าวให้”
บรรยากาศบนโต๊ะแข็งทื่อทันที สายตาของทุกคนหันไปหาหลี่ซีซีและหยางเซียวเล่อ ทำให้หยางเซียวเล่อที่กลืนข้าวเข้าไปในปากยังไม่ทันลงคอดี รู้สึกอิ่มและพร้อมที่จะลุกออกจากโต๊ะ หลี่ซีซีร้องถามเขา ทำให้เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อย เนื่องจากมีหลายคนจับตามอง
หยางเหล่าซานแอบเห็นอะไรบางอย่างในดวงตาของเขา และเกิดความสุขในหัวใจของเขา
เด็กสาวสนใจในตัวของลูกชายเขา และพูดทันทีว่า "กินสิ ทำไมไม่กินล่ะ ครอบครัวของเราเซียวเล่อนั้น กินข้าวเก่งมาั้แ่เด็ก เขากินข้าวถึงสามชามเชียวนะ !"
"สาม... สามชาม ? พ่อครับ ผม..."
“ฉันเข้าใจ วันนี้นายเหนื่อยมาก งั้นวันนี้สี่ชามพอไหม !”
“ไม่ ฉันไม่หิวแล้วจริง ๆ...” หยางเซียวเล่อยังไม่ทันจะพูดจบประโยค หลี่ซีซีได้นำข้าวมาให้ และส่งให้หยางเซียวเล่อ ทำให้เขาต้องกินข้าวด้วยใบหน้าที่ขมขื่น
เมื่อมองไปที่หยางเซียวเล่อ หลี่ซีซีก็เม้มปากและอมยิ้ม ทำให้เธอดูสวยขึ้นกว่าเดิมเอามาก ๆ จนหลี่เหิงที่จ้องมองต้องตกตะลึงอยู่นาน เขาไม่ตอบสนองใด ๆ จนกระทั่งหูถิงแอบหยิกเขาอย่างลับ ๆ เขาแสร้งทำเป็กินข้าวโดยไม่พูดอะไร
“หยางเซียวเล่อ พรุ่งนี้เราจะไปเล่นที่ไหนกัน ?” หลี่ซีซีถามด้วยรอยยิ้ม
“ยังอยากออกไปอีกเหรอ วันนี้เราเกือบจะตายไปแล้ว ข้างนอกมันอันตรายเราควรอยู่บ้านดีกว่า”
“ไม่ไปไหนเหรอ ? ลูกยังสู้หมูป่าได้ จะมีอันตรายอะไรอีกล่ะ ?”
หยางเหล่าซานปรบมือและร้องว่า "ใช่ ! ลูกต้องมี่เวลาที่ดี หลังจาก่เวลาที่ยากลำบาก เซียวเล่อพรุ่งนี้ ลูกไปสนุกกับพวกเขา และพ่อกับแม่จะดูแลนักท่องเที่ยวเอง !"
หยางเซียวเล่อที่กำลังจะโต้แย้ง แต่เมื่อเขาเห็น หยางเหล่าซานจ้องมองเขาอย่างเคร่งขรึม เขาจึงต้องกลืนคำพูดของตนเองลงไป
หลังอาหารเย็น หลี่ซีซี้าออกไปข้างนอก เขาถาม หยางเซียวเล่อว่า อยากจะไปกับเธอหรือไม่ ก่อนที่หยางเซียวเล่อจะทันได้ตอบ หยางเหล่าซานก็เตะหยางเซียวเล่อออกจากประตู และเตือนเขาว่า อย่ากลับบ้านก่อนเวลาเที่ยงคืน มิฉะนั้นเขาจะตีให้ขาหัก
หยางเซียวเล่อมองไปที่ประตูที่ปิด ด้วยท่าทางที่อยากจะร้องไห้แบบไร้น้ำตา พ่อนั้นกลัวมากว่า เขาจะไม่ได้แต่งงาน !
หลี่เหิงนำอาหารมาที่ห้องของฉินหลง หลังจากนั้นเขาเล่าให้ฉินหลงฟังว่า หลี่ซีซีสนิทกับหยางเซียวเล่อมาก ในตอนนี้พวกเขาออกไปข้างนอกด้วยกัน ทำให้อารมณ์สงบของฉินหลงะเิขึ้นในทันที เขา้าคว้ามีดและไปฆ่าหยางเซียวเล่อจริง ๆ
หลี่เหิงนั่งอยู่ที่หัวเตียง ด้วยท่าทางประหม่าและวิตกกังวล วันนี้เขาจงใจสกัดขาหยางเซียวเล่อ เรียกได้ว่าเป็การฆาตกรรมทางอ้อม แต่หยางเซียวเล่อกลับไม่ได้พูดถึงเื่นั้น ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือไม่
“ฉินหลง อย่าลืมสิ มีดอกไม้มากมาย ทำไมนายถึงตกหลุมรักดอกไม้เพียงดอกเดียวล่ะ หลี่ซีซีนั้นสวยมาก แต่ก็ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่สวยกว่าเธอ ด้วยความสามารถของนาย นายสามารถหาได้ดีกว่านี้อีกมากโข”
ฉินหลงที่กำลังทำหน้าตาโเี้ จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น “ไม่ ! ฉันต้องไม่พ่ายแพ้ให้กับขยะที่น่ารังเกียจ !” ฉินหลงมั่นใจว่า ในแง่ของภูมิหลังครอบครัว รูปลักษณ์และรูปร่าง เขาไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่าหยางเซียวเล่อ
การยอมแพ้ในตอนนี้ มันไม่ได้พิสูจน์เหรอว่า “เขานั้นแย่กว่าหยางเซียวเล่อ ?”
“ดังนั้น นายตามจีบหลี่ซีซีไม่เพียงเพราะนายชอบเธอ แต่ยังเพราะ้าพิสูจน์ว่า นายดีกว่าหยางเซียวเล่อ ?” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลี่เหิงยังคงเลือกที่จะยืนเคียงข้างฉินหลง และพูดว่า "ถ้า้าทำอย่างนี้ ฉันจะช่วยนาย ! ฉันจะสนับสนุนนายทุกอย่าง !"
ฉินหลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “เหตุผลที่ซีซีสนิทสนมกับ หยางเซียวเล่อ ก็คือหยางเซียวเล่อนั้น มีแต่คนให้ความสนใจ ตราบใดที่เราปล่อยให้ หยางเซียวเล่ออับอายสองสามครั้ง ความกระตือรือร้นของซีซี ที่มีต่อเขาจะลดลงตามธรรมชาติ ให้เธอเห็นชัดเจนว่า หยางเซียวเล่อไม่มีอะไรพิเศษ จากนั้นเื่ราวจะคลี่คลาย !”
“แต่นายยังไม่ได้บอกเลยว่า ฉันจะต้องช่วยนายยังไง” หลี่เหิงร้องถามขึ้น
“ขยับมานี่ ” ฉินหลงบอกให้หลี่เหิงโน้มตัวลงแล้วกระซิบกระซาบกันอยู่พักหนึ่ง
168K
