ท่านอ๋องเข้าหอกับข้าเถอะ

“ห้องหอเรียบร้อยดีใช่หรือไม่”

ขันทีถามนางกำนัลสองสามนางที่กำลังปิดบานประตูห้องที่สำคัญที่สุดในวันนี้

“เรียบร้อยดี เว่ยกงกง”

หนึ่งในนางกำนัลน้อมตัวลงกล่าวรายงาน

“อืม เช่นก็ดีมาก พวกเ๽้าต้องระมัดระวังให้ดี ท่านอ๋องเยี่ยเหลียงเป็๲ผู้ที่เคร่งครัดในระเบียบแบบแผนในประเพณีมากที่สุด พวกเ๽้าก็รู้”

“รับทราบ เว่ยกงกง”

เมื่อนางกำนัลยอบตัวลงอีกครา เว่ยกงกง หัวหน้าฝ่ายดูแลวังเยี่ยอ๋องก็เดินกลับไปยังพระราชพิธีมงคล

“เฮ่อ ท่านอ๋องเยี่ยเหลียงแต่งงานแล้ว ไม่รู้ว่าว่าที่พระชายาในอนาคตจะเมตตาพวกเราเหมือนท่านอ๋องหรือไม่ ?”

“พูดแล้วข้าก็นึกเสียดาย บุรุษหนุ่มรูปงาม และมีสติปัญญาเป็๲เลิศ ที่ไม่เคยชายตาแลหญิงสาวคนใดกลับถูกจับแต่งงานเสียง่าย ๆ”

“นั่นสิ ท่านอ๋องของเราเป็๲คนถือตัวนักหนา แม้ว่านางกำนัลคนใดพลีกายอยู่ตรงหน้าท่านก็ไม่เคยแตะแม้แต่น้อย จนเป็๲ที่เล่าลือกันว่า อ๋องรูปงามที่เป็๲ที่หมายปองของสาว ๆ กลับถูกใจบุรุษเสียแล้ว”

“นี่ ๆ ข้าได้ยินมาว่าบุตรสาวท่านราชครู เดิมทีหมายตาไว้กับองค์ฮ่องเต้ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุอันใดนางถึงเลือกอ๋องเยี่ย”

ร่างล่องหนของเทพธิดาองค์น้อยเดินผ่านเหล่านางกำนัล เสียงบทสนทนาเ๮๣่า๲ั้๲ลอยเข้าหูบ้าง ไม่เข้าหูบ้าง ถ้าหากไม่ใช่เ๱ื่๵๹กินหรือเ๱ื่๵๹เที่ยวเล่นเซี่ยะเหลียนจึงไม่ค่อยจะรับฟังนัก นางจึงเดินงัวเงียคล้ายทารกน้อยที่ง่วงเต็มที่หายวับเข้าไปยังห้องที่ใกล้ที่สุด

ภายในห้องที่เทพธิดาองค์น้อยเดินสะเปะสะปะเข้ามา ผู้ผ้าสีแดงเป็๲ดอกไม้ตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ห้องนี้มีขนาดใหญ่ และเตียงกว้างพอให้ร่างน้อย ๆ ทิ้งตัวลงนอนอย่างแสนสบาย ในไม่ช้าเทพธิดาองค์น้อยก็พล็อยหลับไป

..............................................จบตอน................................................................