Just For Love 5
เกือบตีสองร้านปิดพอดีฉันส่งไลน์บอกคนที่จะมารับว่ากำลังจะกลับ เขาบอกว่าเดินออกมาจะเจอรถบีเอ็มสีขาวจอดอยู่เขาบอกทะเบียนมาด้วย เมื่อเดินกอดคอกับเพื่อนออกมาถึงหน้าร้านก็เจอกับรถตามที่ซันเดย์บอก ฉันเดินด้วยความตรงที่สุดไปเคาะประตูแล้วเปิดโผล่หน้าเข้าไปดู
“ใช่จริง ๆ ด้วย” ฉันยิ้มตาหยีให้กับอีกฝ่าย
“ใช่ครับ ขึ้นมาได้แล้ว”
“ให้เพื่อนไปด้วยได้ไหมอ่า นะ ๆ ไปแบบเงียบ ๆ เลย”
“หึหึ ครับ ๆ ให้เพื่อนขึ้นมา”
“เย้! ทุกคนขึ้นรถ!” ฉันหันไปบอกเพื่อนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อเพื่อนขึ้นไปนั่งบนรถฉันก็ขึ้นไปนั่งด้วยซันเดย์ขยับตัวมาช่วยฉันรัดเข็มขัดนิรภัยเมื่อฉันพยายามดึงอยู่สี่ห้าครั้งก็ไม่สำเร็จ
“รบกวนด้วยนะคะ” เสียงอรุณบอกซันเดย์
“ยินดีครับ พักที่ไหนกันบ้างเดี๋ยวผมไปส่ง”
“คอนโด xx ค่ะ แล้วก็ คอนโดxx ผ่านไหมคะ”
“ไม่ผ่านครับ แต่ไปส่งได้กลับเองอันตราย ฟางนั่งดี ๆ มีน้ำเย็นนะเอาไหม?” ท้ายประโยคซันเดย์เอ่ยถามฉันเสียงนุ่ม แต่ตอนนี้น่ะฉันง่วงจนทนแทบจะไม่ไหวแล้วล่ะ
“ไม่เอา ง่วง”
“ง่วงก็นอน”
“นอนแล้วน้า นอนแล้ว”
“ครับ นอนเลยฝันดีครับ” เพราะเสียงนุ่ม ๆ นั้นทำให้ฉันหลับไปอย่างง่ายดาย แต่ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหนมารู้สึกตัวงัวเงียตื่นตอนที่ถูกประคองลงจากรถ และพาขึ้นห้องพัก ห้องฉัน ๆ ฉันจำได้ แต่คนที่ประคองฉันอยู่นี่สิ ใครกันนะ
“ใครน่ะ?” เอ่ยถามมือก็ยกขึ้นจิ้มแก้มคนที่ประคองเข้าลิฟต์ ใส่หมวกด้วยแมสก็ใส่ กลิ่นน้ำหอมก็คุ้น เหมือนใครกันนะ ฉันนึกไม่ออก
“ทำไมไม่ตอบอ่า โรคจิตใช่ไหม! กรี๊ด! ช่วย...”
“เบา ๆ เมาแล้วรั่วมากอ่ะ ดูก่อนว่าใคร” เ้าของเสียงทุ้มรีบยกมือปิดปากฉันไว้ทันทีเมื่อเริ่มกรี๊ดทั้งยังกระซิบเตือน เพราะเสียงของเขาทำให้อาการฉันสงบลง
“มาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก”
“ช่างสิ เดินดี ๆ ” เขาประคองให้ออกจากลิฟต์ ฉันเปิดประตูห้องเสร็จก็เดินเซ ๆ ไปยังตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าที่แช่ในตู้เย็นมาดื่มดับกระหาย
“สร่างหรือยัง?” คนใจดีพากลับห้องเปลี่ยนร่างเป็ั์ยืนกอดอกจ้องฉันที่เดินมานั่งบนโซฟาดุ ๆ
“สร่างแล้ว”
“รู้ตัวไหมว่าดื่มเยอะเกินไป” คนตรงหน้าถามเสียงเข้ม สายตาที่เขามองมาเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังมองเด็กที่มีความผิดอย่างนั้นเลย
“รู้...” นี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องกลัวเขาด้วย อายุเท่ากันนะ!
“เมาแล้วปล่อยตัวมากเลย ถ้ามีใครมาทำอะไรจะทำยังไง”
“ก็... ก็...” ก็อะไรดี นึกไม่ออก ฮื่อ ป้าจ๋าช่วยหนูด้วย
“นึกคำแก้ตัวไม่ออก?”
“นี่อย่ามาดุได้ปะ ไม่ได้เป็อะไรกันนะอย่ามาดุ”
“แล้วต้องเป็อะไรเหรอถึงห่วง ถึงดุได้”
“...” อะไรของเขาเนี่ย! ฉันเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ
“งั้นจะจีบแล้วมาเป็แฟนกัน จะได้มีสิทธิ์ห่วงสิทธิ์หวง”
“ฮะ!?” เมา! ฉันเมาแน่ ๆ เลยได้ยินอะไรแปลก ๆ แบบนี้
“จะจีบ แล้วก็ช่วยกลับมาทำงานตัวเองด้วยครับ งานผมไม่มีใครดูแลแล้ว” ฝัน! นี่ฝันแน่ ๆ นอนฉันต้องนอน จะได้หลุดจากฝันพวกนี้ นอน ๆ คิดได้ดังนั้นก็ทิ้งตัวนอนบนโซฟาแล้วข่มตาให้หลับทันที
“อ้าว? อะไรกัน มาหลับใส่อีก ที่บอกไปตื่นมาจะจำได้ไหมเนี่ย”
“...”
“ดื้อเอ๊ย ตื่นมาจะบอกอีกทีแล้วกัน ฝันดีตัวดื้อ”
่สายของวัน ไม่สิ น่าจะบ่ายเสียมากกว่า ฉันงัวเงียตื่นเสียงโทรศัพท์ที่ส่งเสียงดังรบกวนการนอนพักผ่อนของฉัน มือควานหาโทรเมื่อมาเลื่อนรับสาย
“ค่า”
(ตื่นหรือยัง?)
“หือ?”
(ตื่นหรือยังครับ)
“ยัง ใครน่ะ” ฉันอดที่จะถามออกไปไม่ได้
(ใครล่ะดูเบอร์ครับ) ปลายสายบอกเจือแววขบขัน ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามาฉันรีบตัดสายทิ้งทันทีด้วยความใ บ้าจริง เขาโทรมาทำไมกัน ฉันผุดลุกนั่งบนเตียงนอนภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ หลั่งไหลวนเวียนเข้ามาในหัว ฉันกรี๊ดลั่นห้องซุกหน้าลงกับผ้าห่มผืนใหญ่ ไม่ ๆ นี่มันเื่อะไรกัน บ้าไปแล้วแน่ ๆ
“โทรมาทำไมอีก!” ฉันเหวใส่โทรศัพท์ที่ขึ้นโชว์เบอร์ที่โทรกลับเข้ามา ฉันวางสายแล้ววิ่งเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำทันที ใช้เวลาอาบน้ำเปลี่ยนชุดไม่นานก็เสร็จ ฉันเลี่ยงที่จะเดินเข้าไปใกล้โทรศัพท์เพราะไม่อยากหวนคิดถึงเื่เมื่อคืน เื่ของซันเดย์ที่เขา...
“ไอ้บ้า เป็ใครมาทำให้ฉันเขินจนเป็บ้าได้ขนาดนี้” ปากบ่นไปเรื่อยมือก็เปิดหาของในตู้เย็นเพื่อทำกับข้าว ดื่มแอลกอฮอล์มาทั้งคืนตอนนี้เลยรู้สึกแสบท้องไปหมด หิวก็หิว เลยตัดสินใจทำกับข้าวสักสองอย่างทาน ฉันทำต้มยำไก่แซบ ๆ เผื่อสร่างเมามากกว่านี้ แล้วก็ทำอกไก่ทอด มีย้ำวุ้นเส้นด้วย เอ่อ ทำสามอย่างนี่นาไม่ใช่สอง ฮา ๆ ๆ นี่ฉันเบลอหรือยังไม่ตื่นกันเนี่ย ระหว่างที่เตรียมไก่จะทอดประตูห้องก็ถูกเคาะหนัก ๆ ฉันเดินไปล้างมือแล้วเดินไปส่งช่องหน้าประตูดูว่าใครมาแต่ก็ไม่เห็นคนเคาะเลยเดินกลับเข้าห้องครัว แต่พอเดินกลับไปสามก้าวประตูห้องก็ถูกเคาะอีกครั้ง เพื่อนฉันมันมาแกล้งหรือไงกัน ฉันส่องดูอีกครั้งก็ไม่มีใครยืนอยู่ ด้วยความกลัวจึงเดินไปยังห้องนอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งใจจะถามเพื่อนแต่เพราะสายเรียกเข้าที่โทรเข้ามาทำให้มือฉันกดรับพอดี
(ฟาง! คุยกันก่อน)
“อะ อะไรเล่า”
(วางสายทำไมเมื่อกี้น่ะ) เสียงซันเดย์เบาลง
“ไปอาบน้ำแล้วก็ทำกับข้าว แต่วางก่อนได้ไหมจะโทรหาเพื่อน” ฉันลอบมองประตูบ่อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงเคาะห้องถี่ ๆ
(ทำไม? จะไปเที่ยว)
“เปล่า มีคนมาเคาะห้องไม่รู้ว่าเพื่อนแกล้งไหม”
(ไม่น่าจะใช่เพื่อนเธออ่ะ เป็ผู้ชายสวมฮู้ดสีขาว) ปลายสายบอก
“เดี๋ยวแล้วรู้ได้ไง?” ถามกลับอย่างสงสัย
(ก็ใครบอกให้วางสายล่ะ นึกว่าเป็อะไรเลยมาหาเนี่ย ตอนนี้อยู่หน้าลิฟต์)
“คน ๆ นั้นรู้ไหมว่าใคร เมื่อไหร่จะไปเรากลัว”
(แปบ คุณครับมีอะไรหรือเปล่า) เสียงซันเดย์เอ่ยถามใครสักคน ที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็คนที่กำลังกระหน่ำเคาะห้องฉันอยู่แน่ ๆ
(ผมมาหาแฟนครับ // แฟนคุณอยู่ห้อง 1276 เหรอครับ?)
(ครับ)
“บ้าเหรอ! เราไม่มีแฟนนะ” ฉันบอกซันเดย์เสียงเข้ม
(คุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ นี่ห้องผม // ครับ? ห้องคุณหรอกเหรอ // ครับห้องผม // เอ่อ ผมคงจำผิดห้อง ขอโทษด้วยนะครับ)
“ไปยัง” ฉันกระซิบถามซันเดย์
(ไปแล้ว รหัสห้องอะไร) เขาตอบกลับเสียงแ่
“0712” สิ้นเสียง หลังประตูก็มีเสียงกดรหัสไม่นานร่างสูง ๆ ของซันเดย์ก็เดินเข้ามาในห้อง เขาเดินไปปิดม่านในห้องรับแขกจนภายในห้องมืดทึบแล้วยังถือวิสาสะเดินไปเปิดไฟเองอีกด้วย
“รู้จักไหมคนเมื่อกี้” ซันเดย์ที่กำลังถอดแมสถอดและเสื้อฮู้ดเอ่ยถามฉันเสียงเบา
“ไม่รู้จัก ปกติจะมีแค่เพื่อนมา เขาเป็ใครอ่ะจำหน้าได้ไหม”
“ไม่รู้สิ แล้วทำกับข้าวอยู่เหรอ ทานด้วยสิหิวอ่ะ ทำงานั้แ่เช้ายังไม่ได้ทานอะไรเลย” ร่างสูงเดินเข้าไปยังห้องครัวหยิบจับนั่นนี่มาวาง
“จะทอดไก่เหรอ”
“เดี๋ยวสิ นี่ห้องเรานะอย่าทำเหมือนห้องตัวเองได้ไหม” ฉันดุอีกฝ่ายเสียงเข้มแต่เขาหันมามองก่อนจะกวักมือให้เข้าไปใกล้แทน นี่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่ายขนาดนั้น
“ฟังกันบ้างสิ”
“ปรุงหรือยัง จะทอดให้” เขาไม่ฟังอะไรฉันเลย
“ซันเดย์”
“ครับ?” เขาหันกลับมามองหน้าตาเฉย
“ทำแบบนี้มันไม่ถูกเลยนะ” เขาจะมาหาฉันแบบนี้ไม่ได้ ถ้าคนอื่นเห็นจะเป็ยังไง ไหนจะแฟนคลับเขาอีก
“แล้วต้องทำแบบไหนถึงจะถูก? เราก็คน ๆ หนึ่ง มีความรู้สึกเหมือนกัน พอเถอะเดี๋ยวทะเลาะกันเปล่า ๆ ” เขาเปลี่ยนเื่คุย ฉันถอนหายใจอย่างหน่าย ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เขา หยิบเครื่องปรุงมาเทลงในชามหมักไก่
“แล้วนี่ไปทำงานเองเหรอ ผู้จัดการอยู่ไหน”
“เธอไง เราบอกพี่บีมไปแล้วว่ารอเธอมาทำงานให้ พี่บีมบอกเดี๋ยวมาคุยกับเธอให้”
“ฮะ? อย่ามาตลกนะซัน”
“ไม่ตลกนี่จริงจังอยู่”
“แล้วไม่มีผู้จัดการตอนนี้ทำไงล่ะ” ฉันถามอย่างสงสัยมือยกชามไปใกล้กระทะ เปิดเตาไฟฟ้ารอน้ำมันเดือด
“ก็เช็คตารางงานเอง ไปทำงานเอง เหนื่อยมาก ๆ เลย กลับมาดูแลเราหน่อยนะ”
“...”
“นะครับฟาง”
==============
่นี้งานเยอะมากๆเลย T_T อาจจะมาช้าบ้างขอโทษทุกคนล่วงหน้าเลยนะคะ
ฝากคอมเม้นด้วยนะคะถ้าไม่รีบ เป็ไงบ้างสนุกหรือเปล่า เขินไหม ฟินเหมือนเค้าไหมอะไรแบบนั้นอะค่ะ เม้นได้นะคะ
18K
