รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.33

ที่ฉันไม่พูดไม่ถามคาเอลว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะฉันกลัว ฉันกลัวว่าตัวเองจะรับไม่ไหวฉันไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขาฉันไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น ทุกครั้งที่คาเอลจะพูดฉันตบเขาไปเพราะไม่อยากจะได้ยินเรื่องราวโกหกอะไรทั้งนั้น ฉันตบเขาไปสุดแรงมือฉันแดงมากเจ็บจนรู้สึกชาแต่ทำไมในใจถึงเจ็บมากกว่าขนาดนี้ น้ำว้ากอดปลอบฉันที่ร้องไห้

"อย่าเสียใจเลยนะไอไม่อยากเห็นยูเป็นแบบนี้เลย"

"ฮึก ฮึก ฮื้อออ ฉันไม่น่าไว้ใจเขาเลยไอ้ตัวเฮงซวยเอ๊ย! ฮื้อๆ น่าจะจับฆ่าให้ตายๆไปทั่งคู่เลย ฮึก ฮื้ออ ไอ้เห็บหมา กับอีหน้าปลาร้าสับ√¢$¢£€$€`|$$€"

ฉันพ้นคำด่าสารพัดทั้งด่าทั่งแช่งปนๆกันไป จนตอนนี้ฉันได้มาสงบสติอารมณ์อยู่ที่บ้านพร้อมน้ำว้า

"ดีขึ้นหรือยัง"

"โอเคแล้ว ขอบคุณนะที่มาอยู่เป็นเพื่อนไอ"

"แน่นอนยูเพื่อนรักไออยู่แล้ว อย่าเสียใจเสียดายไปเลยไอว่าคืนนี้เราไปหาที่ดีๆมันมียูก็มีบ้างสิให้มันรู้ว่ามีของดีอยู่แล้วไม่เห็นค่าถ้าคนอื่นได้ขึ้นมาจะเสียดายขนาดไหน"

"ความคิดเริ่ด ทำไมยูฉลาดจัง"

"พูดอีกแบบคือ..ทำไมยูโง่"

"เอ๊ะ...หลอกด่าเรอะ"

"ฮ่าๆ พึ่งรู้เหรอ"

ฉันทำหน้าหมั่นไส้ให้น้ำว้าเจ้าตัวหัวเราะจนท้องแข็ง ถ้าไม่มีน้ำว้าตอนนี้ฉันคงยังนอนร้องไห้อยู่แน่ๆ

3ทุ่มผับkk ถามว่าทำไมต้องมาผับนี้เพราะจะได้ให้เก็นกันชัดๆไงล่ะว่าฉันไม่แคร์คนแบบเขา วันนี้ฉันใส่เดรสเกาะอกดำลูกไม้ซีทรูเว้าตรงเอวให้เห็นเนื้อหนังแถมกระโปรงก็สั้นมากๆไปอี๊กกก 10คะแนนเต็ม10คะแนน้ต็มไปเลยจ้า ทันทีที่เข้ามาในผับทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันและน้ำว้า พวกเสือสิงห์กระทิงแรดต่างมองกันและส่งเสียงโห่ร้อง เราสองคนดึงความสนใจจากทุกทิศทางและมานั่งเด่นๆตรงเคาร์เตอร์บาร์ ถามว่าทำไมไม่นั่งโต๊ะ No no ไม่เด่นสิจ้ะฉันมาเพื่อแย่งซีนก็ต้องให้สุด

"สวัสดีครับ พวกคุณสองคนสวยมากเลยถ้าไม่รังเกียจให้ผมเลี้ยงนะครับ"

ฉันกับน้ำว้ามองหน้ากัน ฮึ เหยื่อติดเบ็ดแล้วหนึ่ง

"ได้สิคะ คุณอุตส่าห์มีน้ำใจ"

"ผมเรนครับแล้วคุณสองคนชื่อ.."

"วาเลนคะ ส่วนนี่น้ำว้าเพื่อนฉันเอง"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เราสามคนคุยกันสักพักน้ำว้าก็แอบหาประวัติเรนมาให้ฉันอ่านในโทรศัทพ์เรนเป็นเจ้าของธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ทต่างจังหวัดถือว่าความรวยก็โอเค แถมเขาก็หน้าตาดีระดับหนึ่ง

"ถ้าไม่รังเกียจไปเต้นกันไหมครับ"

ฉันกะจะปฎิเสธแต่บังเอิญไปเห็นคาเอลยืนมองมาที่ฉันจากชั้นบน หึๆ เข้าแผนเป๊ะ ฉันเลยแกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วยิ้มหวานให้เรน

"ดีเลยฉันอยากเต้นอยู่พอดีเลยคะ"

ฉันกับเรนมากลางฟลอร์เสียงเพลงที่ดังก้องไปทั่วทุกทิศฉันเริ่มโยกย้ายไปมาตามเพลง เรนเริ่มโยกตามฉันแต่มือไม้เขาอยู่ไม่สุขมือของเขาเริ่มมาเกาะตรงเอวฉันฉันขยับออกเขาก็ขยับตามมา

"อย่าทำเป็นหวงตัวหน่อยเลยหน่า หรือจะขายให้ฉันเท่าไหร่ก็ว่ามาเลย"

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว ถ้ายังไม่หยุดพูดจาดูถูกฉันๆจะไม่ปล่อยนายไว้แน่"

"ฮ่าๆตลกหรืออยากจะเพิ่มค่าตัวฉันก็ไม่ว่านะ"

~ผลัก!

เรนล้มลงกับพื้นมุมปากเลือดออกจากการโดนหมัดหนักๆเข้า ฉันหันไปมองก็คือคาเอลไม่มีผิด คาเอลยืนกำหมันแน่นแววตาเย็นเยียบจ้องไปที่เรน

"เหอะ! ไรว่ะมาต่อยกันแบบนี้ถึงจะเป็นผับของแกแต่แบบนี้มันไม่แฟร์ว่ะ"

"มึงไม่มีสิทธิ์มาเห่าแถวนี้ ถ้าไม่อยากตายก็ไปให้พ้น"

"ไปก็ไปดิว่ะ แต่เธอมากับฉัน"

ไอ้เรนจะจับแขนฉันแต่คาเอลก็จับแขนของเรนไว้ก่อนคาเอลกำแน่นจนเรนถึงกับหน้าเสีย

"อ๊ากกก! บ้าเอ๊ยเจ็บนะเว่ย"

เรนแหกปากร้องลั่นคนมุงดูเราสามคนไม่มีใครเต้นต่อ คาเอลแค่นยิ้มสะใจ

"คงปล่อยไปไม่ได้สะแล้ว มึงกล้าเอามือสกปรกของมึงมาเตะคนของกูได้ไง"

"เหอะ! ไม่ได้แขวนป้ายไว้นี่ว่า ถ้าหวงนักแสดงว่าเด็ดจริง"

~เกร็ก! 

คาเอลเอาปืนจ่อที่ใต้คางของเรนแววตาคมกริบของคาเอลดูโหดเหี้ยมกว่าเดิม เรนหน้าถอดสีทันทีตัวสั่นด้วยความกลัวเพราะทุกคนรู้ว่านี่คือถิ่นของคาเอล

"ปากมึงนี่น่ากรอกลูกปืนเล่นจริงๆว่ะ เธอไม่ใช่คนที่มึงจะพูดแบบนี้ได้ เศษสวะแบบมึงไม่สมควรมองเธอด้วยซ้ำ"