เมื่อต้นยามเฉินมาถึง อวี้เจินก็รีบตรงมาที่เรือนของหยางชิงหลิงทันที ทว่านางกลับมาช้าเพียงแค่ก้าวเดียว หยางชิงหลิงและหยางฮูหยินได้ขึ้นรถม้าออกจากจวนไปเสียแล้ว
ถ้าหากเหตุการณ์ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามเื่ราวที่อวี้เจินได้อ่าน ตอนนี้หยางชิงหลิงและหยางฮูหยินคงจะกำลังเดินทางไปยังจวนสกุลเฟิงเพื่อสู่ขอเฟิงเหยาให้กับหยางเฉิงอย่างแน่นอน
ต่อจากนี้แหละที่ความบรรลัยจะมาเยือน!
เมื่อหยางเฉิงรู้ว่ามารดาได้สู่ขอเฟิงเหยาให้มาเป็ฮูหยินเอกของตน เขาก็อาละวาดจนหยางฮูหยินลมแทบจับ ท้ายที่สุดหยางฮูหยินจำต้องยอมให้เฟิงเหยาแต่งเข้ามาเป็อนุภรรยาของบุตรชาย แทนที่จะได้เป็ฮูหยินเอกดั่งที่นางวาดหวังไว้
เฟิงเหยานั้นหลงรักหยางเฉิงมาเนิ่นนานแล้ว ต่อให้นางต้องแต่งเป็อนุภรรยาของเขา เฟิงเหยาก็ล้วนยินดี หลังจากที่เฟิงเหยาแต่งเข้าจวนสกุลหยาง นางก็วางอำนาจบาตรใหญ่ กดข่มคนอื่นไปทั่ว แม้แต่อวี้เจินที่เป็สาวใช้อุ่นเตียงของหยางเฉิงก็หนีไม่พ้นชะตากรรมอันเลวร้ายนี้ แต่แล้วเฟิงเหยาก็ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง!
เมื่อเฟิงเหยารู้มาว่าหยางเฉิงนั้นมีใจให้ไป๋อิงและเขา้าให้นางแต่งเข้ามาเป็ฮูหยินเอกของตน เื่นี้มีหรือที่คนอย่างเฟิงเหยาจะยินยอม ดังนั้นนางจึงได้ร่วมมือกับสหายรักอย่าง ‘ไป๋อวี้’ กำจัดศัตรูหัวใจไปให้พ้นทาง
ซึ่งไป๋อวี้คนนี้แหละคือนางร้ายตัวจริงของเื่!
ไป๋อวี้หรือคุณหนูใหญ่สกุลไป๋นั้นได้หลงรักหยางชุนมาั้แ่ครั้งยังเยาว์ ทว่าสตรีที่หยางชุนปักใจรักกลับเป็น้องสาวต่างมารดาของนางอย่างไป๋อิง
เมื่อบุรุษที่ไป๋อวี้และเฟิงเหยาหลงรักต่างมีใจให้สตรีคนเดียวกัน มีหรือที่พวกนางทั้งสองจะยอมนิ่งเฉย ดังนั้นในงานเลี้ยงของจวนสกุลไป๋ ไป๋อวี้และเฟิงเหยาจึงได้วางแผนทำลายชื่อเสียงของไป๋อิง โดยพวกนางได้หลอกล่อให้ไป๋อิงเข้าไปยังห้องรับรองห้องหนึ่ง ซึ่งภายในห้องแห่งนั้นไป๋อวี้และเฟิงเหยาได้ตระเตรียมบุรุษโฉดผู้หนึ่งเอาไว้ หากเขาสามารถทำลายพรหมจรรย์ของไป๋อิงได้ ไม่ว่าจะเป็หยางชุนหรือหยางเฉิง พวกเขาต้องรังเกียจไป๋อิงอย่างแน่นอน
ทว่าเื่ราวทุกอย่างกลับไม่เป็ดั่งที่พวกนางคาดหวังไว้!
เมื่อหยางชุนล่วงรู้แผนการร้ายของไป๋อวี้และเฟิงเหยาเสียก่อน ดังนั้นเขาจึงจัดการกับชายโฉดผู้นั้นและสลับให้ตนเองเป็คนที่ได้เสียกับไป๋อิงแทน
ด้วยประการฉะนี้ พระเอกและนางเอกของเื่จึงได้แต่งงานกัน
ส่วนตัวร้ายอย่างหยางเฉิง เมื่อรู้ว่าสตรีที่ตนหลงรักได้กลายมาเป็พี่สะใภ้โดยฝีมืออนุภรรยาผู้โง่เขลาของตน เขาก็บังเกิดโทสะและได้จับนางมาทรมานจนเกือบจะสิ้นใจตาย หากไม่ได้หยางฮูหยินช่วยไว้ เฟิงเหยาคงได้ไปเยือนปรโลกเป็แน่แท้
อวี้เจินยังไม่ได้คิดไปถึงบทสรุปสุดท้ายของเื่ หัวของนางก็เหมือนจะชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนนางต้องร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมาด้วยความเจ็บ
“เดินเหม่อลอยเช่นนี้ คิดถึงรสสวาทของข้าอยู่หรืออย่างไร”
น้ำเสียงยียวนกวนประสาทเช่นนี้จะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจาก...
“คุณชายสาม” อวี้เจินหลุดออกจากภวังค์ความคิดในทันที เมื่อเดินชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของหยางเฉิง
“เ้าไปทำอะไรที่เรือนของพี่หญิงใหญ่?” หยางเฉิงมองไปตามเส้นทางที่อวี้เจินเดินมาก็เกิดความสงสัยในทันที
ด้วยรูปร่างที่เย้ายวนและดวงหน้าจิ้มลิ้มของอวี้เจิน หยางเฉิงจึงตัดสินใจซื้อตัวนางมาจากตลาดค้าทาสเมื่อไม่กี่วันก่อน เป็ไปไม่ได้ที่นางจะรู้จักกับคนของเรือนหลังอื่นเร็วขนาดนี้
“ข้า…” อวี้เจินครุ่นคิดหาคำตอบอย่างหนัก นางจะกล้าบอกหยางเฉิงได้อย่างไร ว่ากำลังจะไปเจรจากับหยางชิงหลิง เพื่อขอให้หยางชิงหลิงช่วยเหลือนางให้รอดพ้นจากการเป็สาวใช้อุ่นเตียงของเขา
“เอาล่ะ ไม่ต้องตอบแล้ว ว่าแต่เ้าดื่มยานั่นหรือยัง”
“ยา?”
เห็นอวี้เจินตีหน้าซื่อเหมือนไม่รู้ว่าตนเองต้องดื่มยาอะไร สีหน้าของหยางเฉิงก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที “เ้าลืมดื่มยานั่นหรือ!”
เสียงตวาดของหยางเฉิงทำให้อวี้เจินแทบหยุดหายใจ แต่กระนั้นนางก็ยังปั้นหน้ายิ้มให้เขา กล่าวว่า “ยาอะไรหรือเ้าคะ? ข้าไม่ได้ป่วยเสียหน่อย เหตุใดคุณชายต้องให้ข้าดื่มยาด้วย”
“นี่เ้า!”
เห็นหยางเฉิงกัดฟันหน้าดำหน้าแดง อวี้เจินก็ยิ่งไม่เข้าใจ เขากำลังโมโหนางเื่อะไรกัน?
“ตามข้ามา!” ยังไม่ทันที่อวี้เจินจะได้อ้าปากเอ่ยถาม แขนเล็กของนางก็ถูกหยางเฉิงกระชากให้เดินตามไปที่ไหนสักแห่ง
“คุณชายข้าเจ็บ”
“หุบปาก!”
เมื่อไม่สามารถร้องขอความเมตตาจากบุรุษตรงหน้าได้ อวี้เจินจึงหุบปากแล้วเดินตามเขาไปเงียบๆ ใช้เวลาไม่นานหยางเฉิงก็พานางมาถึงโรงครัวของจวนสกุลหยาง
“ยาที่ข้าสั่งให้ต้มได้หรือยัง” หยางเฉิงเอ่ยถามคนครัว ไม่นานบ่าวรับใช้คนหนึ่งก็ยกถ้วยกระเบื้องซึ่งบรรจุน้ำอะไรบางอย่างมาให้เขา
หยางเฉิงรับมาแล้วยื่นถ้วยใบนั้นให้อวี้เจิน “ดื่มซะ”
อวี้เจินชะโงกหน้ามองถ้วยกระเบื้องที่บรรจุน้ำสีดำเอาไว้ ก่อนจะรีบส่ายศีรษะเป็เชิงปฏิเสธ “ข้าไม่ดื่มน้ำสกปรกถ้วยนี้เด็ดขาด”
“เ้าจะดื่มดีๆ หรือจะให้ข้าจับกรอกปาก”
เห็นสายตาพิฆาตที่หยางเฉิงมองมา อวี้เจินก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาทันที แต่นางก็ยังทำใจดีสู้เสือแล้วเอ่ยว่า “ก็ข้าไม่รู้นี่ว่ามันคืออะไร หากข้าดื่มเข้าไปแล้วตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบชีวิตน้อยๆ ของข้าละเ้าคะ”
หยางเฉิงพยายามสงบสติอารมณ์ของตนอย่างถึงที่สุด ก่อนจะเอ่ยกับอวี้เจินด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เ้าไม่ตายที่ดื่มยาถ้วยนี้หรอก แต่เ้าจะตายหากไม่ยอมดื่มยาถ้วยนี้”
“แล้วมันคือยาอะไรหรือเ้าคะ?”
“ยาห้ามครรภ์”
39K
