หลายวันต่อมาข่าวว่าจวนของเสนาบดีหลิวหยางก็มีการจัดงานเลือกคู่ครองให้กับคุณหนูซูหนี่บุตรสาวคนโตของตระกูลดังไปทั่วทั้งเมือง
คุณชายทั้งหลายจากหลายตระกูลต่างเดินทางมาร่วมงานนี้ด้วย หวังอยากเกี่ยวดอกกับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหยางที่สนิทกับองค์ฮ่องเต้มากที่สุดและดูเหมือนจะมีอำนาจมากที่สุดในขณะนี้ด้วย
"ฮ่าๆ ในที่สุดกาฝากอย่างเ้าก็ถึงเวลาออกจากจวนนี้ไปได้เสียทีนะ"
"เ้าคิดว่าข้าจะยอมแพ้พวกเ้าสองแม่ลูกอย่างงั้นรึ อีกอย่างกาฝากคือพวกเ้ามากกว่า"
"ถึงจะไม่ยอมรับแต่เ้าก็แต่งออกจากจวนไป ถึงตอนนั้นข้าก็เป็คุณหนูคนเดียวของตระกูลหยาง ยังไงข้าก็หวังให้เ้าเลือกสามีที่ดีๆ นะท่านพี่ ฮ่าๆๆ "
ลี่ถังพูดเยาะเย้ยพี่สาวต่างมารดาเสร็จนางก็เดินหัวเราะออกไปด้วยความชอบใจ
ทิ้งให้ซูหนี่มองตามด้วยความเคียดแค้น ทำไมนางจะต้องแพ้สองแม่ลูกนี้ตลอด ทำไมบิดาถึงเข้าข้างแต่พวกนาง
ในหัวของซูหนี่มีเพียงคำว่าทำไมๆ เต็มไปหมดแต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้มากไปกว่าจำนน
งานเลือกคู่ของคุณหนูตระกูลใหญ่ทำให้ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้ามาเชยชมโฉมหน้างดงามของนางและหวังให้เป็ที่ต้องตาต้องใจนาง คุณหนูซูหนี่ผู้สูงศักดิ์มีแต่ผู้คนร่ำลือถึงความงามไปทั่วทั้งแคว้น
"คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยนะเ้าคะ ไม่แน่หากเราออกจากจวนนี้ไปแล้วคุณหนูของเปาเปาคงมีความสุขมากกว่านี้"
"ข้าก็คิดเช่นนั้น ไปเถอะยังไงมันก็ต้องเกิด"
เปาเปาเห็นใบหน้าเศร้าหมองของคุณหนูตนแล้วคิดสงสารในโชคชะตาที่คุณหนูของนางพบเจอแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
"ทำไมวันนี้ในเมืองคึกคักกันจัง โอ๊ย! นี่พวกเ้าจะรีบไปที่ใดไม่เห็นรึไงว่าชนข้าจนเจ็บ"
ด้วยความรีบร้อนทำให้บุรุษคนหนึ่งที่รีบมาเกรงว่าจะไม่ทันงานเลือกคู่ของคุณหนูซูหนี่เกิดชนข้าวของของขอทานคนหนึ่งหกไปหมดแถมยังไม่คิดใส่ใจอีก
"คนขอทานแบบเ้าจะไปรู้อะไรตอนนี้คุณหนูใหญ่ของท่านเสนาบดีจะเลือกคู่แล้วเ้ามาเกะกะทางเดินพวกข้าเองนะ"
"เฮ้ยนี่เดี๋ยวสิ พวกเ้า! ให้ตายเถอะคิดว่าจะชนข้าจนข้าวของกระจัดกระจายแล้วหนีรึ ไม่มีทางเสียหรอก"
เห็นแบบนั้นชายขอทานที่ถูกชนก็รีบตามบุรุษผู้นั้นไปหวังให้จ่ายค่าชดเชยของที่ทำเสียหายไป
ตลอดเส้นทางทำเขาแปลกใจไม่น้อยเมื่อวันนี้ต่างมีบุรุษจากหัวเมืองต่างๆ มาที่นี่ และคงจะมาให้คุณหนูอะไรนั่นเลือกเป็คู่ครองเป็แน่
"สตรีนางนั้นมีดีอะไรทำไมบุรุษทุกหัวเมืองถึงได้หลั่งไหลมาเพียงนี้หรือเพียงเพราะนางเป็ลูกของเสนาบดีใหญ่ ไปดูเสียหน่อยดีกว่า "
เสื้อผ้าที่เก่าขาดรุ่งริ่งเดินเข้าไปในจวนผิดกับคนอื่นที่แต่งกายด้วยอาภรณ์สวยงามสะอาดตาและดูราคาแพง
บุรุษทุกหัวเมืองต่างแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มที่โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือ้าให้คุณหนูซูหนี่สนใจตนและเืตนเป็คู่ครอง
หลังจากที่งานเริ่มขึ้นแล้วทุกคนต่างออกมาแนะนำตัวพร้อมเสนอสินสอดทองหมั้นมากมายทำเอาสองแม่ลูกต่างตาลุกวาว
มีเพียงว่าที่เ้าสาวของงานเท่านั้นที่ดูสีหน้าและแววตาเศร้าหมองจนชายขอท่านที่ผู้คนดูถูกและไม่อยากเข้าใกล้สังเกตเห็นและแปลกใจ
"ทำไมนางไม่รู้สึกยินดีเลยที่จะได้สามี ผิดกับน้องสาวนางสรุปใครเลือกคู่"
จางเหว่ยมองไปยังสตรีอีกคนที่ดูระริกระรี้เหมือนตัวเองต้องแต่งเองอย่างประหลาดใจ ความงามชองทั้งสองเห็นได้ชำัดว่าต่างกันมาก คุณหนูใหญ่ผู้นั้นนางสวยจริงแต่สวยปนเศร้าแปลกๆ
"ข้าว่าคนนี้ก็ดีนะ ท่านพี่ชอบอากาศเย็นๆ น่าจะไปอยู่ทางเหนือ"
"ใครว่านางชอบอากาศร้อนต่างหากเลือกคุณชายผู้นั้นดีกว่า รูปโฉมงดงามพร้อมกับสินสอดทองหมั้นที่มากมายด้วย"
"จริงด้วยท่านแม่ เลือกเลยสิเ้าคะท่านพี่จะนั่งนิ่งอีกนานไหมข้าร้อนใจแทนท่าน"
"ถ้าพวกเ้าสองแม่ลูกรีบนักก็เลือกแล้วแต่งเสียเองเลยสิ ไม่งั้นก็หุบปากข้ารำคาญเสียงพวกเ้า"
"นี่เ้า!! "
"พอได้แล้ว! ต่อหน้าผู้คนมากมายอยากจะให้ข้าเสียหน้างั้นรึ เอาล่ะเข้าเองก็เลือกได้แล้วนี่ก็หลายชั่วยามเข้าไปแล้ว"
ซูหนี่กัดปากตัวเองแน่นด้วยความเสียใจพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ไม่คิดว่าบิดาจะอยากผลักไสนางไปเร็วขนาดนี้
ขนาดที่ว่าทนไม่ไหวสักวินาทีแล้วตอนนี้ ยิ่งเห็นสายตาสะใจของสองแม่ลูกนั้นนางก็ยิ่งเจ็บช้ำในหัวใจ
"เอาล่ะในเมื่อแนะนำตัวกันจนหมดแล้วต่อไปข้าจะให้บุตรสาวของข้าเลือกเองว่าคุณชายผู้ใดจะโชคดีได้เกี่ยวดองกับข้า"
เสนาบดีหลิวหยางบอกแกบุรุษทุกคนที่มาก่อนที่ทุกคนจะพุ่งความสนใจไปที่ซูหนี่เพื่อรอคำตอบจากนาง
"ข้าขอเลือก... คุณชายท่านนั้น"
ทุกคนในงานต่างมองไปตามมือเรียวที่ชี้ไป พร้อมสายตาที่จ้องชายที่นางหมายตาได้นางไปเป็คู่ครอง
แต่แล้วทุกคนก็ต้องตกตะลึงทุกอย่างเงียบสงบจนเหมือนทุกคนหยุดหายใจ พร้อมกับจ้องมองไปยังชายที่นางเลือก
ก่อนที่จะมีเสียงฮือฮาเกิดขึ้นเมื่อชายที่คุณหนูผู้สูงศักดิ์เลือกจะเป็ ' จางเหว่ย' ชายยาจกผู้นั้นที่ทุกคนต่างดูถูก
"นี่เ้าทำอะไรของเ้าซูหนี่! "
เสียงกัมปนาทของเสนาบดีหลิวหยางดังขึ้นด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าบุตรสาวนางได้เลือกชายขอทานมาเป็คู่ครอง
"ท่านพ่อบอกว่าหากข้าเลือกผู้ใดท่านก็จะตามใจข้านี่ไงเ้าคะ ข้าเลือกชายผู้นี้เป็สามีของข้าและข้าก็ไม่เปลี่ยนใจด้วย"
"ลูกไม่รักดี! เ้ามัน...เ้ามัน โอ๊ย!"
ยังไม่ทันที่จะต่อว่าบุตรสาวจบเสนาบดีหลิวหยางก็กุมมือหน้าอกบริเวณหัวใจก่อนจะหมดสติไป ทำให้ทั้งงานต่างวุ่นวายตามหมอกันเป็อันว่างานวันนี้ได้สิ้นสุดลงแล้วเพียงเท่านี้
ซูหนี่ยืนมองเหตุการณ์ต่างๆ ก่อนที่นางจะเดินออกไปจากตรงนี้ไม่วายดึงชายขอทานที่ตนเลือกเป็คู่ครองมาด้วยเพื่อที่จะได้ทำเื่นี้ให้มันเสร็จๆ
"เ้าจะพาข้าไปที่ใด"
"ข้าเลือกเ้าแล้วก็ต้องมาอยู่กับข้าสิหรือเ้าจะกลับไปเป็ขอทานเช่นเดิม"
"ไม่ๆ ขอรับ ข้าจะอยู่นี่"
ได้ยินแบบนั้นซูหนี่ก็ทำสีหน้าไม่พอใจคิดรังเกียจชายผู้นี้เสียจริง ก่อนจะเดินเข้าจวนนางไปด้วยความหงุดหงิดใจโดยมีเปาเปารีบตามผู้เป็นายไปด้วยความเป็ห่วง
5K
