“แล้วไง จะเริ่มตรงไหนดีล่ะ?”
“แมวคริสมันว่า ที่ไหนมีมนุษย์ ที่นั่นก็มีมาร”
“แต่ที่ฉันเห็นเนี่ย ทุ่งเนี่ย ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง”
.
“ผมว่านะป้า เราลองเดินไปเรื่อย ๆไหมป้า? เผื่อจะเจออะไรแปลกๆ”
“ไอ้เด็กเวร! แกมีขาเหรอ? มาบอกจะเดินไปนั่นไปนี่”
.
“ป้าครับ ป้าจะเรียกผมอย่างนี้ตลอดไปเหรอครับ? ผมไม่อยากชื่อ...”
.
“เบนจามิน...มันปักอยู่ที่เสื้อแก”
“เบนจามินอะไรสักอย่าง มันเลอะคราบเืฉันอ่านไม่ออก”
.
“เบนจามิน ชื่อผมเหรอป้า?”
.
“ใช่! หรือแกขโมยเสื้อใครมาใส่ล่ะ? ช่างไม่เข้ากับหน้าแกเลยจริงๆ”
.
“แล้วป้าชื่ออะไรล่ะ ป้า?”
.
“ฉันไม่อยากจะเกี่ยวข้องอะไรกับแกหรอก แกอยากจะเรียกอะไรก็เื่ของแกเถอะ”
ฉันไม่ได้ชอบที่ไอ้เด็กนี่มันเรียกฉันว่าป้าหรอกนะ แต่ว่าถ้าจบงานนี้แล้ว หรือฉันไปเกิดใหม่ ฉันก็ไม่อยากจะพบเจอมันอีก เท่านั้นแหละ
“งั้นผมเรียกป้า ว่าป้านะ?”
.
“เออ เื่ของแก”
.
“แล้ว...ป้าเรียกผมว่า เบน เฉยๆนะ เรียกเบนจามิน ผมว่ามันยาวไป ฮ่าๆ”
.
“เออออออออออ”
.
“ป้า ผมว่านะ......”
ยังไม่ทันสิ้นคำพูดจากปากไอ้เด็กนั่นเลย ฉันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบ้างอย่างบินผ่านหน้าฉันไป ไปอย่างไวมากจนมองไม่ทันเลยล่ะ พอจะดูให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ตำแหน่งที่เบนเคยยืนอยู่ ไอ้เด็กนั่น มันหายไปแล้ว กลับเป็งู งูตัวใหญ่มาก นอนขดตัวชูคออยู่ แล้วไอ้เด็กนั่นมันหายไปไหน
ฉันมองดูงูอยู่นาน พยายามเคลื่อนตัวถอยห่างออกมา แต่ ดูเหมือนงูมันไม่สนใจฉันเลย ประมาณว่ามันมองไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ
เฮ้ย!!! งูมันไม่เห็นฉันจริงๆ ฉันลองเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้มันแล้ว มันอยู่ที่เดิมสงบนิ่งเลย
ฮ่าๆ ฉันหัวเราะชอบใจ เพราะไม่ต้องกลัวมันเหมือนตอนเป็มนุษย์อีกแล้ว
แต่เดี๋ยวนะ! แล้วเบนมันหายไปไหน
“เบน! เบน! เบนจามิน!”
ไร้เสียงตอบรับ ไม่มีแม้เงา ซึ่งจริงๆผีก็ไม่ควรจะมีเงาหรอก หรือว่า งูตัวนี้ จะเป็เบน...
“ไอ้เด็กเวร! นี่แกแปลงร่างได้เหรอ....”
.
“ป้า! ป้า!”
มีเสียงใครสักคนเรียกฉันมาแต่ไกลเลย เสียงมันคุ้นอยู่นะ เสียงมันนั่นแหละไอ้เด็กเบน
“ป้า! ป้า! ผมบินได้! ผมบินได้ป้า!”
.
“แกไปไหนมา?”
.
“ป้าเห็นไหม? ผมบินไปสุดขอบทุ่งนั้นเลย เร็วมากป้า ใช้เวลาไม่ถึงวินาทีด้วยป้า”
จะว่ามันโม้โอ้อวด แต่ที่ฉันรู้สึก ว่ามีอะไรบินผ่านหน้าฉันไปนั้น ก็รู้สึกอยู่ว่ามันเร็วมากจริงๆ
“แล้วแกทำได้ยังไง?”
.
“ไม่รู้นะป้า ผมเห็นงู งูตัวนั่นล่ะป้า
“ผมกลัว ผมก็คิดว่าไม่อยากอยู่ตรงนี้ อยากหนีไปให้สุดขอบทุ่งเลย”
“ตัวผมมันลอย แล้วก็แล่นบินไปอยู่สุดขอบทุ่งเลยป้า”
ไม่เห็นแมวคริสมันบอกเลยว่าพวกเราบินได้ หรือมันอยากจะให้เราเรียนรู้เอง
ฉันก็ไม่รู้ว่ามันได้ทำยังไง แต่ฉันคิดว่าอยากลองไปสุดขอบทุ่งดูบ้าง
ทันใดนั้น ตัวฉันมันก็ลอยขึ้นแล้วก็พุ่งเร็วจี๋ เร็วมาก พุ่งไปทางทิศที่ฉันอยากจะไป
วินาทีต่อมาฉันก็ค้นพบว่าตัวเองมาอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นจุดเดิมนั่นอยู่ไกลอยู่อีกสุดขอบทุ่ง นั่นเอง
ไม่ทันได้คิดอะไร เบนก็พุ่งตัวตามฉันมา
“ไงป้า สุดยอดเลยไหม? สุดยอดไปเลยนะ พวกเราเท่มากๆ”
.
“เท่อะไร? แกคิดว่าเราทำได้อย่างนี้เพราะอะไร? เพราะต้องไปปราบมารไงล่ะ”
“ถ้าเราทำได้ขนาดนี้ มารมันจะทำได้ขนาดไหน? งานนี้ฉันว่ายากแล้ว”
ใบหน้าเบนที่เมื่อกี้ยังตื่นเต้นดีใจอยู่เลย ตอนนี้หน้ามันขาวซีดเผือกไปถนัดตา
“ป้า ถ้ามันฆ่าเราตายล่ะ? ผมกลัวนะ”
.
“แกตายแล้วเบน แกจะตายอีกสักกี่ครั้ง?”
.
“แล้วถ้าเราเก็บแต้มไม่ได้เลยสักแต้มล่ะป้า? เราจะเป็ยังไง?”
.
“ฉันไม่รู้ แกก็เรียกแมวคริสมาถามดูเองแล้วกัน”
ฉันไม่อยากจะเสียเวลาเพราะคิดว่างานนี้คงไม่ได้ง่ายๆซะแล้ว ไม่แน่ เราอาจเก็บแต้มไม่ได้เลยสักแต้มอย่างเบนมันว่าจริงๆก็ได้
ฉันลองคิดว่าจะบินไปเรื่อย ๆดู เผื่อจะเจอผู้คนเราจะได้เจอมารดูสักที
“ไปเถอะ ไม่ลองก็ไม่รู้”
เราเริ่มบินกันมาเรื่อย ๆ ไปเรื่อย ๆ แต่ก็ยังไม่เห็นอะไร นอกจากทุ่งหญ้า ต้นไม้ แล้วก็สัตว์ต่างๆที่ไม่ได้จะสนใจพวกเราสักเท่าไร
บินมาสักพักเราก็เริ่มเจอสำธาร เริ่มไม่เห็นทุ่งหญ้าแล้ว พื้นที่เริ่มเปลี่ยนไป
มีต้นไม้ เป็ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่สลับกลับไม้พุ่ม และพืชไร่ ใช่แล้วเราเริ่มเห็นที่พักอาศัย เหมือนจะมีบ้านคน
“ป้านั่นไง คนล่ะ เราเจอคนแล้ว”
มีคนจริงๆแต่เป็หมู่บ้านเล็กๆเท่านั้น และยังมองไม่เห็นเลยว่าจะมีมารอยู่สักตัว
เดี๋ยว! แมวคริสมันบอกว่ามีมนุษย์ที่ไหน ก็มีมารอยู่ที่นั่น แต่มันไม่ได้บอกนิ ว่ามารมันหน้าตาเป็ยังไง
“เบน แก รู้ไหมว่ามารมันหน้าตาเป็ยังไง?”
.
“ไม่รู้ป้า ผมคิดว่าป้าถามแมวมาแล้วซะอีก”
.
“ก็แกคอยพูดแทรกไง! ฉันเลยไม่ได้ถาม”
.
“แล้วเราจะเจอมารได้ยังไงล่ะป้า?”
นั่นแหละคำถามของมัน แล้วก็เป็คำถามของฉันด้วย
บินมาสักพักเราก็เจอเมือง เมืองที่มีผู้คนเยอะแยะมากมาย ฉันคิดว่าเมืองนี้แหละน่าจะมีอะไรตอบคำถามของเราได้
“เบน ฉันจะแวะเมืองนี้ เมืองนี้เป็เมืองใหญ่ ต้องมีอะไรให้เราทำแน่ๆ”
ไม่มีเสียงตอบรับจากไอ้เด็กเบน นี่มันเป็เด็กหยิ่งยโสไปั้แ่เมื่อไร
ฉันหันมามองมัน คิดว่าจะด่ามันซะหน่อยที่มันไม่พูดกับฉัน ก็พลันเห็นใบหน้ามันขาวซีดเผือก
มันเป็ผีก็ว่าซีดแล้วนะ แต่นี่ซีดลงไปอีก สายตามันจับจ้องไปที่อะไรสักอย่าง ฉันจึงหันมองไปตามสายตามัน ชัดเลย
มีตัวอะไรไม่รู้เกาะอยู่บนหลังคาบ้านคน ลักษณะแปลกประหลาดผิดไปจากสัตว์หรืุ์ที่ฉันเคยพบเจอมาตลอดในชีวิต
ฉันรู้ทันที ว่าเราได้เจอคำตอบของคำถามเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว
“เบน แกเห็นแล้วใช่ไหม”
.
“นั่น...ตัวอะไรน่ะป้า!”
นั่นแหละ...งานของเรา
236
