บทที่04
สายตาที่เปลี่ยนไป
หลายวันมานี้ขวัญเรือนพยายามหลบเลี่ยงอิฐ เธอไม่ยอมรับสายของ ไม่ยอมอ่านข้อความแม้เขาจะมาหาเธอที่บ้านพัก แต่เธอก็ไม่ยอมเปิดประตูให้ขวัญเรือนยังคงคิดไม่ตกกับปัญหาที่เกิดขึ้น และรู้สึกผิดเป็อย่างมากกับการกระทำของตัวเองเธอไม่กล้าสบตากับใครนาน ๆ โดยเฉพาะกับมาลารินเธอกลัวที่จะเห็นสายตาของลูกที่มองมาอย่างผิดหวัง
กระทั่งวันหนึ่งขวัญเรือนได้ตัดสินใจบางอย่าง เธอเข้าไปพบกับอนงค์ที่เรือนใหญ่ขวัญเรือนบอกกับอนงค์ว่าเธอตั้งครรภ์กับผู้ชายที่คบหากัน่หนึ่ง หากอนงค์จะไล่ออกเธอก็ยินดี
“ใครกันเหรอขวัญเรือน?”อนงค์ถามเสียงเรียบ แววตามีความห่วงใย
ขวัญเรือนกลืนน้ำลายลงคอ “ชื่อแมนค่ะแต่ตอนนี้เราเลิกกันแล้ว ดิฉันไม่อยากกลับไปยุ่งเกี่ยวกับเค้าอีก”
เธอโกหกคำโต เพราะไม่เคยคบหากับแมนเลยั้แ่เกิดเื่ในตอนนั้น เธอก็ไม่เคยเจอเขาอีกไม่รู้ว่าอิฐใช้วิธีอะไรจัดการกับแมนในตอนนั้น
“เธอจะปล่อยให้เด็กเกิดมาไม่มีพ่ออย่างนั้นเหรอ”
“ค่ะ” ขวัญเรือนสบตากับอนงค์ราวกับกำลังยืนยันหนักแน่น
ความเงียบโรยตัวชั่วขณะอนงค์เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ อย่างไรนั่นก็คือชีวิตของขวัญเรือน
“เอาเถอะ มันเื่ของเธอแต่ฉันก็จะไม่ไล่เธอออกหรอกนะ อยู่ที่นี่แหละ ลารินก็กำลังโตไม่ต้องหอบลูกพะรุงพะรังไปไหนหรอก”
ยิ่งอนงค์เมตตาขวัญเรือนก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ เธอก้มกราบอนงค์แทบเท้าทั้งน้ำตา
ขวัญเรือนเดินใจลอยกลับมาบ้านพักโดยไม่รู้ว่าอิฐเดินตามมาข้างหลัง เขาเห็นเธอตอนเดินเข้าไปในเรือนใหญ่จึงแอบฟังและได้ยินเื่ราวทั้งหมดแล้ว
“คิดอะไรของเธอขวัญทำไมถึงโกหกคุณแม่ไปแบบนั้น”
ขวัญเรือนหันกลับมาด้วยความใ
“เธอบ้าไปแล้วเหรอขวัญ”
“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง?”ขวัญเรือนย้อนถาม “จะให้ฉันบอกคุณเหรอคะว่าเด็กคนนี้เป็ลูกของใคร”
อิฐเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “แต่เราคุยกันแล้วนี่ขวัญ”
“ค่ะ เราคุยกันแล้วและฉันก็บอกคุณไปแล้วนี่คะว่าจะจัดการปัญหานี้เอง”เสียงของเธอเหมือนคนจะร้องไห้ออกมา
“ขวัญ”
ขวัญเรือนถอยหลังออกห่างจากเขา“ฉันว่าเราสองคนพอแค่นี้เถอะค่ะ เราทำผิดกันมามากพอแล้ว”
เธอตระหนักแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอเป็เพียงแค่ความสุขชั่วครู่แต่ความทุกข์ทรมานนั้นยาวนานยิ่งกว่า
“ไม่นะขวัญ ฉันรักเธอนะ”อิฐขยับเข้ามาใกล้ แต่เธอก็ยิ่งถอยห่างออกไป ทำให้เขาชะงักไป
“ฉันขอร้องนะคะคุณอิฐฉันอยากกลับไปใช้ชีวิตที่สงบสุข ถ้าจะกรุณา เราอย่าเกี่ยวข้องกันอีกเลยนะคะ”
เธอหันหลังแล้วเดินจากไปทิ้งเขาไว้เพียงเื้ั อิฐมองตามแผ่นหลังหญิงสาวที่ลับตาไป เธอไม่ลังเลสักนิดเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเขาเลย
ขวัญเรือนเปิดประตูเข้ามาในบ้านพักเธอเห็นมาลารินกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กมุมหนึ่ง เด็กหญิงเหลือบมองแม่เล็กน้อยแววตากลมโตนั้นมีรอยความคิดบางอย่าง ดูเหมือนว่าเธอจะได้ยินสิ่งที่แม่คุยกับอิฐแล้ว
เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้มาลารินไม่อาจนั่งเฉยได้อีกต่อไป เธอลุกไปหาแม่ที่เตียง นั่งลงข้าง ๆเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน หลายวันมานี้เธอไม่พูดกับแม่เลย ทำให้แม่ต้องเสียใจแล้ว
“ไม่เป็ไรนะจ๊ะแม่ หนูอยู่ตรงนี้” มาลารินกอดแม่ของเธอเอาไว้“หนูจะช่วยแม่เลี้ยงน้องเอง แม่จะได้ไม่เหนื่อย หนูพูดจริง ๆ นะ”
ขวัญเรือนพยักหน้าทั้งน้ำตาลูกสาวของเธอล้มตัวนอนหนุนตักที่เคยหนุนมาั้แ่เด็ก แม้ความเ็ปยังไม่จางหายแต่อ้อมกอดอบอุ่น คำพูดที่จริงใจก็ช่วยปลอบโยนหัวใจที่บอบช้ำของเธอได้เป็อย่างดี
ในฤดูที่ฝนโปรยปรายลงมาขวัญเรือนได้ให้กำเนิดเด็กชายมาธาริน แม้ฝนจะตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย แต่ภายในบ้านพักหลังเล็กๆ นั้นกลับอบอุ่น เพราะมีสมาชิกใหม่กำเนิดขึ้น
เด็กชายตัวน้อยมีผิวขาวอมชมพูริมฝีปากเล็กบาง เส้นผมที่อ่อนนุ่มมีสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้ากลมอิ่มตามวัยแม้ยังดูไม่ชัดว่าคล้ายใคร ทว่ายามที่ขวัญเรือนมองเข้าไปในดวงตาไร้เดียงสาคู่นี้กลับมีเงาของใครบางคนสะท้อนออกมาจนเธอนั้นหวั่นใจ
“ป้าจิตรฉันคิดว่าจะพาลูกย้ายไปอยู่ที่อื่น”
สมจิตรหันไปมองเด็กชายวัยสามเดือนด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนัก
“เอ็งไปเถอะ”
เมื่อตัดสินใจดีแล้วขวัญเรือนก็ไปแจ้งให้อนงค์ทราบ แม้อนงค์จะไม่เห็นด้วยเพราะไม่อยากให้ขวัญเรือนพาลูกที่เพิ่งคลอดออกไปแต่ขวัญเรือนก็ตัดสินใจแน่วแน่ อนงค์จึงไม่ว่าอะไร
เสียงของคนรับใช้คุยกันว่าขวัญเรือนกำลังจะย้ายออกจากบ้านลอยเข้าหูของอิฐ เขานั้นนิ่งไปพักใหญ่ สีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตากลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่เขามุ่งหน้าไปยังบ้านพักที่อยู่ด้านหลังทันที
อิฐก้าวพรวดเข้ามาในบ้านพักของขวัญเรือนสายตาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธเมื่อเห็นเธอกำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้า
“คุณอิฐ!”ขวัญเรือนเงยหน้าขึ้นอย่างใ
“เธอจะไปไหน?” เขาถามเสียงต่ำแต่ก้องไปทั่วห้อง
อิฐเหลือบมองเด็กชายตัวน้อยที่นอนหลับอยู่บนเบาะหัวใจของเขากระตุกวูบ
“ฉันกำลังจะย้ายออกจากที่นี่”ขวัญเรือนเอ่ยโดยไม่มองหน้า
“ฉันก็ไม่ได้มายุ่งกับเธอแล้วไงไม่ไปได้มั้ยขวัญ?”
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาอิฐไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับขวัญเรือน ทำเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ลึกลงในใจของเขากลับเอาแต่คิดถึงเธอ ในค่ำคืนบางครั้งอิฐมักจะเดินมาที่บ้านพักหลังเล็กอย่างเงียบ ๆ เขามักจะแอบยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งฟังเสียงหัวเราะแ่ของเด็กเล็กที่ลอดออกมา บางครั้งเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้โยเยพร้อมกับเสียงขวัญเรือนที่กล่อมลูกนั่นทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมา และรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนั้นแม้จะยังไม่เคยเห็นหน้าเลยก็ตาม
“ฉันจำเป็ต้องไป”ขวัญเรือนกล่าวเสียงเรียบ
แววตาที่ว่างเปล่าของเธอทำเอาเขาปวดใจอิฐเข้าไปกอดหญิงสาว เธอดิ้นรนออกจากอ้อมแขนเขาทันที เสียงของของพวกเขาทำให้เด็กชายตัวน้อยตื่นขึ้นมาขยับตัวพลางร้องไห้ออกมาด้วยความใ
ขวัญเรือนรีบเข้าไปอุ้มลูกไว้แนบอกลูบหลังเบา ๆ ให้ลูกเงียบลง อิฐยืนนิ่งมองภาพนั้นดวงตากลมใสของเด็กน้อยที่จ้องมองอย่างสงสัยทำเอาหัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งไม่อยากให้ขวัญเรือนและลูกจากไปไหน
“ขวัญ ฉันขอร้องล่ะ อย่าไปเลยนะ”
“ฉันจำเป็ต้องไปจริง ๆ ค่ะคุณอิฐ”
“ฉันรักเธอนะขวัญ”
ขวัญเรือนชะงัก เธอกอดลูกน้อยแน่นขึ้นแม้หัวใจสั่นไหว แต่เธอก็จะไม่เดินกลับไปทางเดิมอีก
“กรี๊ด!!”
เสียงกรี๊ดแหลมบาดหูดังขึ้นจากด้านหน้าห้องทำให้เด็กชายตัวน้อยผวาเฮือกแล้วร้องลั่นด้วยความใกว่าเดิม อิฐและขวัญเรือนก็ใจนหน้าซีด
ประตูไม้ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงชลธิชาปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธก่อนหน้านี้เธอเห็นพ่อเดินมาทางนี้จึงเดินตามมาไม่คาดคิดว่าจะมาได้ยินพ่อบอกรักผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ของเธอ
“คุณพ่อทำแบบนี้ได้ยังไง!” เสียงของเธอดังลั่นไปทั่วบริเวณ
มาลารินที่กำลังกลับมาจากเรือนใหญ่หยุดชะงักหัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“เต้ยจะฟ้องคุณแม่!” ชลธิชาวิ่งออกไปจากตรงนั้น
อิฐกำลังจะวิ่งตามออกไป แต่เสียงร้องไห้ของเด็กชายยังคงดังลั่นทำให้เขาหันกลับมาขณะที่ขวัญเรือนพยายามปลอบลูกชายที่ยังร้องไห้ไม่หยุด
ขณะชลธิชาวิ่งร้องไห้เหมือนคนไร้สติมาลารินก็โผล่มาจากที่หนึ่ง ดึงแขนของชลธิชาเพื่อหยุดอีกฝ่ายเอาไว้
“เธอ!”ชลธิชาแผดเสียงลั่น “ปล่อยฉันนะ!”
“คุณเต้ยคะ พวกเรากำลังจะไปจากที่นี่ขอร้องคุณเต้ยนะคะ อย่าบอกใครเื่นี้เลย” มาลารินเอ่ยอย่างเว้าวอนเสียงของเธอสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ออกมา
“หมายความว่ายังไง?” ชลธิชานิ่วหน้าความโกรธแล่นขึ้นมาเป็ริ้ว ๆ “นี่เธอรู้เื่นี้มาตลอดใช่มั้ย!”
ชลธิชากระผมมาลารินจนอีกฝ่ายหน้าหงายมือเล็ก ๆ ทุบตีมาลารินพัลวัน มาลารินไม่กล้าสู้ได้แต่พยายามยกมือขึ้นบังหน้าตัวเองเอาไว้
“เต้ย!”เสียงของชวลิตดังขึ้นอย่างเดือดดาลเพราะสิ่งที่เห็นเขาก้าวเข้ามาพยายามแยกน้องสาวออกจากมาลาริน “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
“เต้ยไม่หยุด!ฮือ ๆๆ พี่ต้นรู้มั้ยว่าพ่อของเรากับแม่ของมันแอบคบกันลับหลังทุกคนแล้วมันก็รู้เื่นี้ มันช่วยแม่ของมันปิดบังพวกเรา!”
ชวลิตชะงักอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินแต่เขาก็ยังคงยืนยันคำเดิมให้น้องสาวปล่อยมือจากมาลารินก่อน
“เต้ย ปล่อยมือก่อน”
ชลธิชาสบสายตาที่จริงจังของพี่ชายเธอจึงยอมปล่อยมือ แต่สายตายังคงมองจิกมาลารินราวกับจะฉีกอีกฝ่ายออกเป็ชิ้น ๆ
“พี่เต้ยพูด จริงหรือเปล่าลาริน?”
มาลารินนิ่งไปครู่หนึ่งแต่สายตาของชวลิตยังคงมาอย่างคาดคั้น เื่มาถึงขนาดนี้แล้วเธอจึงยอมรับทั้งน้ำตาแม้ว่าจะทำให้สายตาที่ชวลิตมองเธอเปลี่ยนไปก็ตาม...
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
33K
