เครื่องดื่มเย็นๆ ช่วยให้อารมณ์ชวินทร์คลายลงเขายังจับมือเธอไว้ พาลัดเลาะไปหลังร้าน สู่หาดกว้าง ลมทะเลซัดระลอกคลื่นดังครืนๆ
แดดสายยังไม่ร้อนนัก เขาอยากใช้เวลาสงบๆแบบนี้กับเนตรา ให้ลืมว่าตนเองกำลังทำผิดกับเธออยู่
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังล้วงมาดูเป็เบอร์ฉัตรบรรณ ชายหนุ่มกดตัดสายเสีย ท่ามกลางสายตาสงสัยของเนตรา
คนโทรมาไม่ยอมแพ้ ถึงเขาตัดสายได้ก็กดโทรใหม่ เป็อย่างนี้อยู่สามรอบ จนชวินทร์จะปิดโทรศัพท์
“รับสายเถอะ คนโทรมาคงมีเื่ด่วนจริงๆ”
เธอบอกพลางดูดชาเย็น
“แค่โทรมาป่วนเท่านั้นแหละ”
นอกจากโทรแล้วยังส่งไลน์มาด้วย
“ใครป่วนนายกัน”
“ไม่ให้เรียกนาย บอกให้เรียกโน้ต”
ชวินทร์ดุเสียงไม่จริงจังนัก
“ฉันไม่ชินนี่ ความจำหยุดอยู่แค่มหาวิทยาลัย”
เธอคอย่น กลัวการลงโทษตามแบบเขาอยู่หน่อยๆแต่นี่เป็ที่ชุมชน คนอยู่เยอะ ชวินทร์คงไม่กล้าจูบเธอหรอกโทรศัพท์ดังเป็ครั้งที่สี่
“รับสายเถอะ ฉันจะไปเดินเล่นทางโน้น”
เนตราชี้นิ้วไปทางแนวต้นสนใกล้ๆ หาด
“แล้วผมจะตามไป”
รอจนเธอเดินไปไกลจนคะเนว่าจะไม่ได้ยินบทสนทนาแล้ว ชวินทร์จึงรับสาย
“ว่าไง”
“ไม่ไงหรอก แค่แฟนของดาวกำลังจะไปหาตำรวจมึงกำลังจะโดนจับข้อลักพาตัว คุกนะเว้ย”
“ดาวเป็สมบัติของมันซะเมื่อไร”
“เขาเป็แฟนกัน”
“แต่มาทีหลัง กูเจอดาวก่อน มีอะไรๆก่อนมันอีก”
ฉัตรบรรณถอนหายใจยาวเื่ความสัมพันธ์ลึกซึ้งชั่วข้ามคืน เนตราเล่าให้เขาฟังหมดแล้ว ท่าทางเธออยากจะลืม แต่ญาติเขานี่สินอกจากไม่ลืมแล้วยังพยายามรื้อฟื้น
“ถามจริงๆ ทำไมต้องเป็ดาววะ ทั้งๆที่มึงควงผู้หญิงตั้งมาก ทิ้งเขาไปก็ตั้งเยอะ”
และผู้หญิงเ่าั้ทั้งสวยและเซ็กซี่กว่าเนตรา
“มาตามติดจะเอาเลขาฯกูอยู่ได้”
“ไม่รู้โว้ย แต่คนนี้ของกูมึงจำไว้แค่นั้น”
ชวินทร์ยังหาเหตุผลในการกระทำของตัวเองไม่ได้เหมือนกันเพราะปนเปกันไปหมดทั้งอยากเอาชนะ อยากลงโทษ และความรู้สึกอยากให้เธออยู่ในสายตาเกลียดขี้หน้าไอ้คนที่คิดว่าตัวเองเป็แฟนเธอ
“มึงรีบๆ พาเขากลับมาเลยที่ออฟฟิศเขาเม้าท์กันเื่ดาวอยู่กับมึง ไม่มาทำงานหลายวัน กูห้ามปากคนไม่ได้หรอกนะ”
ฉัตรบรรณเล่าอ่อนใจ
“ขอเวลาอีกนิด จะพาดาวกลับแน่นอน”
ชวินทร์ยืดอกยอมรับผลของการกระทำในหัวใจรู้สึกอิ่มเอิบแปลกๆเมื่อคิดได้ว่าเธอกับเขาแนบชิดกันแค่ไหนจากความสัมพันธ์เมื่อคืน
“มึงปล่อยมือจากดาวยังทันนะเว้ยในเมื่อมึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย”
“ใครบอกมึง”
“ก็มึงทิ้งเขาหลังมีอะไรกันตอนมหาวิทยาลัยนี่”
ฉัตรบรรณขมวดคิ้วร่ายเื่ที่ได้ฟังจากปากเลขาฯผู้น่าสงสาร
“เื่ของกู มึงอย่ายุ่ง”
เขากดตัดสายพร้อมเข่นเขี้ยวนี่เนตรดาวไว้ใจฉัตรบรรณขนาดเล่าเื่นั้นให้ฟังเชียวหรือ เขาไม่ชอบความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเ้านายเลย
ฉัตรบรรณยิ่งแล้วใหญ่ตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้วยังมาสนิทสนมกับหญิงอื่น แม้จะเป็เลขาฯก็ตาม
เนตราดาวหยีตา เอามือป้องแดดมองดูเขาชวินทร์ยืนกำโทรศัพท์นิ่ง สายที่โทรมาคงเพิ่มโทสะให้ร้อนยิ่งขึ้นแล้วเธอจะเข้าหน้าขอให้เขาพากลับบ้านได้อย่างไรคิดแล้วเท้าก็พาเดินเรื่อยเปื่อยห่างจากเขาออกทุกที
ความคิดเื่อยากหนีแวบกลับมาในสมองแต่อีกความคิดยังค้านไม่เลิก ชวินทร์เป็แฟนเธอจริงๆ นะเพราะคนทั่วไปไม่ห่วงใยขนาดไปเฝ้าที่โรงพยาบาล จ่ายค่ารักษา จัดหาที่อยู่ล้วนเป็เื่ยุ่งยากทั้งนั้น
เธอไม่ชอบความเผด็จการของเขา แต่ลึกๆแล้วก็รู้สึกว่าเขาพึ่งพาได้ แต่ผู้ชายที่มารบกวนในความฝันนั่นละ เขาคือใครดูเหมือนชวินทร์จะไม่ชอบเขาด้วย หรือเธอในตอนนี้จะนอกใจ
เนตราสั่นศีรษะไล่เ้าความคิดร้ายนี้ออกเสีย เธอเชื่อในความซื่อสัตย์ของตนไม่ว่าจะเป็สมัยมหาวิทยาลัยหรือหกปีต่อมา เธอรักเดียวใจเดียว เนตรามีแค่ชวินทร์ไม่เคยมองชายอื่น
รัก...ใบหน้าเธอซับสีเืเมื่อระลึกได้ถึงเื่เมื่อคืน ชวินทร์กับเธอเข้ากันได้ดีเขาทั้งรุนแรงและอ่อนหวาน จูบเธอหลายต่อครั้ง
พร่ำเรียกชื่อเธอหลายต่อหลายหนซึ่งทุกครั้งก็ทำใจเธออ่อนยวบ ละลายเป็ขี้ผึ้งลนไฟ
ชวินทร์กับเธอทำสิ่งที่คนรักกันทำจริงๆไม่ใช่แบบเธอ ใช้เล่ห์กลฝ่ายเดียวแบบสมัยเป็นักศึกษา เขาเป็ของเธอและเธอก็เป็ของเขา ใจเนตราชื้นขึ้นเมื่อประจักษ์ความจริงข้อนี้
เพียงข้อเดียวก็แทบลบล้างความคลางแคลงใจทุกสิ่งส่วนที่เหลือเพียงรอความทรงจำเดิมกลับมา เธอก็จะรู้เองว่าเกิดอะไรขึ้นและผู้ชายในฝันนั้นเป็ใคร
“แดดร้อนแล้ว กลับเถอะ” เธอสะดุ้งเมื่อชวินทร์มายืนข้างหลัง
“ดาวเพิ่งหายป่วย เดี๋ยวจะไม่สบายอีก”
ชวินทร์ยื่นมือจับแขนดึงมาอยู่ใต้เงากายเขา การมีใครสักคนเคียงข้างมันดีอย่างนี้นี่เองเนตราในอีกหกปีข้างหน้าคงคิดเหมือนกัน
“กินเค้กไหมสั่งกลับบ้านได้ที่เคาน์เตอร์เลยนะ”
“ไม่เอาล่ะ”
ตอนนี้อยากนอนมากกว่าเพราะมีเื่ให้ใจตื่นเต้นระรัวั้แ่เช้า พอทุกอย่างคลี่คลายเธอจึงอยากพักผ่อน
“ผมซื้อไปแช่ตู้เย็นไว้ให้ เผื่อดาวหิว”
สิ่งละอันพันละน้อยเช่นนี้ ทำเนตราตื้นตันใจชวินทร์เป็แฟนเธอจริงๆ นั่นแหละ แม้เผด็จการไปบ้าง คนไม่รัก ไม่สนจะใส่ใจกันขนาดนี้เชียวหรือ
“เอาเค้กสตรอว์เบอร์รี่เหมือนเดิมหรือเค้กส้มร้านนี้ทำน่ากินด้วย งั้นซื้ออย่างละชิ้นดีกว่า”
ชวินทร์ชวนคุยไปเรื่อย พาเธอกลับสู่ร้านกาแฟดอกเฟื่องฟ้าชมพูสดบนซุ้มประตูไหวต้องลม ตัดกับผนังร้านขาวสะอาดกลิ่นหอมกาแฟโชยชื่น
ทุกสิ่งดูสวยงามเหลือเกิน หากเป็ภาพยนตร์เนตราอยากจะให้ฉากนี้เป็ตอนจบ ไม่อยากให้มีอะไรเซอร์ไพรส์เธออีกเลย ...ขอล่ะ
ชวินทร์ปล่อยเนตราขึ้นไปพักผ่อนเธอลับสายตาไปได้ไม่เท่าไรมือถือเขาก็ดังขึ้น
“โน้ตอยู่ที่ไหน”
รัชนีถามเสียงเย็น
“คุณแม่มีอะไรจะใช้ผมหรือครับ”
คนไม่คาดคิดโทรมานี่ฉัตรบรรณคาบข่าวไปฟ้องหรือยังไง
“ลูกบอกแม่ว่าอยู่คอนโดแม่ให้คนไปดูก็ไม่เห็น”
“ผมมาทำธุระส่วนตัวครับ”
“ไปกับใคร อยู่ที่ไหน”
นางรุกไล่
“อยู่กับเพื่อนครับ”
“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“โน้ตโตแล้วนะครับ”
เขาโอด
“คนบางคนโตแต่ตัว ยังทำอะไรเป็เด็กๆ”
นึกภาพออกเลยว่าขณะนี้ผู้เป็แม่คงกำลังค้อนเขาอยู่แน่ๆ
“ผมไม่ทำให้คุณแม่เสื่อมเสียหรอกครับ”
“งั้นก็รีบกลับมากรุงเทพฯซะ”
ชวินทร์รับคำ พลางคาดโทษฉัตรบรรณอยู่ในใจหมอนั่นรู้ว่าทำอะไรเขาไม่ได้จึงเข้าทางแม่ไม่รู้ท่านรู้เื่เนตราตื้นลึกหนาบางขนาดไหน
เขาขอเวลาอีกหน่อย ค่อยพาเธอกลับไปส่งบ้านค่อยๆ บอกความจริง และคุยกันถึงอนาคตว่าจะเป็เช่นไร
...ขอแค่อีกหน่อย
“โน้ตว่ายังไงบ้างคะคุณแม่”
ดุลยาเก็บความร้อนใจไว้ไม่มิดขณะเจมิลลายกชาขึ้นดื่ม เธอระวังทุกกิริยาเพราะแม่ของฉัตรบรรณก็อยู่ด้วย
“รับแต่ว่าครับๆใครก็ได้ละลายยาลมเพิ่มให้ฉันหน่อย”
แล้วรัชนีก็ทิ้งหลังพิงโซฟาทรงหลุยห์
“ตาโน้ตนี่ทำอะไรไม่เห็นหัวผู้ใหญ่”
ฉวีวรรณบ่นพลางพัดวีผู้เป็น้องสาว
“คงเป็เพราะคุณโน้ตไม่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนนี้มั้งคะเลยไม่ได้บอกใคร”
เจมิลลาออกความเห็นเธอได้ยินกิตติศัพท์ญาติผู้น้องคู่หมั้นว่าเป็เพลย์บอย เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า
“ถ้าจะกินกันก็น่าจะหาคนไกลๆนี่อะไรกันเป็พนักงานบริษัทตาแปง”
ฉวีวรรณบ่น เคืองทั้งลูกทั้งหลานแม้การคบใครจะเป็เื่ส่วนตัวก็ได้ตาม แต่สมภารกินไก่วัดขนาดนี้นางมองว่าเสื่อมเสียการปกครองหมด
“ว่าผู้ชายฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกค่ะมันต้องผู้หญิงสมยอมด้วย”
ในสายตาดุลยา เนตราคือนางมารร้ายหน้าซื่อแต่ใจคด แม้เลิกกับชวินทร์ไปนานจนเธอมีคนใหม่ แต่ดุลยายังเคืองไม่หายที่แพ้ให้หญิงธรรมดาอย่างเนตรา แถมยังเป็ถึงสองครั้งสองครา
“โน้ตนะโน้ตไม่เคยเห็นหลงใครจนไม่กลับบ้านกลับช่องหลายวันขนาดนี้”
ดุลยากลั้นใจไม่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาเธอไม่เชื่อว่าคนอย่างเขาจะหลงเนตรา ยัยงูพิษหน้าจืดนั่นได้เื่นี้ต้องมีเงื่อนงำมากกว่านี้
“คุณโน้ตอาจเล่นสนุกมากไปหน่อยค่ะคุณป้า”
เจมิลลาออกความเห็นรอบสอง ทีแรกตงิดๆที่เนตราเป็เลขาฯคนสนิทของคู่หมั้นเนตรารู้ทุกเื่ของฉัตรบรรณแม้แต่ขนาดเสื้อผ้า
และคะแนนความดีเนตรายิ่งลดฮวบเมื่อรู้ว่าหญิงสาวมีแฟนอยู่แล้ว แต่ยังไปกับชวินทร์ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหน้าซื่อๆ แต่ใจคดเหมือนดุลยาว่าไว้ไม่มีผิด
“หนูเจมี่โทรหาตาแปงสิ ป้าร้อนใจโน้ตไม่เคยทำอะไรแปลกๆ อย่างนี้”
ดุลยาลอบยิ้มอยู่ในใจไม่เสียแรงที่เธอยุเจมิลลาเื่เนตรา คู่หมั้นของฉัตรบรรณนำเื่ไปบอกฉวีวรรณแบบกังวลแล้วนางฉวีวรรณก็มาบอกน้องสาว จนทุกคนได้มาประชุมกันอยู่ที่นี่
“น้าจะให้เบอร์บ้านกับคอนโดที่มีทั้งหมดแปงโทรไปถามคนดูแลนะว่าโน้ตไปอยู่ที่นั่นหรือเปล่า แล้วรีบพาคนไปรับน้องมาเลยนานกว่านี้น้ากลัวจะเกิดเื่ฉาวโฉ่”
รัชนีสังหรณ์ใจไม่ดีและมักจะไม่พลาดเสียด้วยสิ
เนตราหลับยาวไปจนบ่ายคล้อยตะวันเคลื่อนยอดไม้ไปไกล ลืมตาขึ้นอีกทีเพราะคอแห้งชวินทร์นั่งหลังพิงโซฟาหน้าแหงนมองเพดาน ท่าทางเคร่งขรึม คิ้วขมวดเขาเหลียวเห็นเธอพอดี จึงยิ้มให้
“หิวไหมเห็นดาวไม่ออกจากห้อง คิดว่าหลับอยู่เลยไม่กวน”
เขาไม่บอกความจริงว่ามีมาสเตอร์คีย์ไขได้ทุกห้อง และไขเข้าไปดูเธอแล้ว
“กินข้าวก็ได้เค้กก็มี”
เนตรากลับจ้องเขานิ่ง
“โน้ตมีอะไรหรือเปล่าดูเครียดๆ นะ”
“คิดเื่งานน่ะ”
มือเขาแตะแขนเธอดันไปทางห้องอาหาร
“งานมีปัญหาเหรอเรากลับกรุงเทพฯกันเลยก็ได้นะ”
แม้ชีวิตตอนนี้จะเหมือนความฝันแต่เธอก็อยากรู้ชีวิตในความจริงอีกหกปีต่อมาของตนเองเช่นกัน
“ผมแก้ได้”
ดวงตาเป็หน้าต่างของหัวใจฉันใดคนที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่ก็ปิดความกังวลไม่มิดฉันนั้น
“โน้ตดูกังวล”
“เปล่าซะหน่อย”
เขาใช้มือสองข้างจับแขนกดร่างเธอลงบนเก้าอี้อย่างแ่เบา แล้วนั่งลงตาม
“เื่ฉันกับครอบครัวโน้ตหรือเปล่า”
ชวินทร์ชะงัก ก่อนจะนึกได้ว่าตนเองเคยบอกอะไรเธอไว้
“เขาว่าโน้ตหรือเปล่าที่พาฉันมาอยู่แบบนี้”
เนตรามัวแต่คิดเื่ระหว่างเธอกับเขา จนลืมเื่รอบข้างไปเลย
“ไม่มีใครว่าหรอกถึงว่าผมก็ไม่สน”
มือใหญ่เปลี่ยนมากุมมือเธอไว้ เนตรารับรู้ถึงอุณหภูมิระหว่างกัน
“แล้วโน้ตเครียดเื่อะไรล่ะ”
เนตราไม่รู้หรอกว่าเขาคิดถึงแววตาแบบนี้ขนาดไหน...แววตาที่มองเขาแบบมอง ‘โน้ต’ ไม่ใช่สายตาที่มองเขาแล้วเรียก ‘คุณชวินทร์’
“เล่าให้ฉันฟังเถอะเผื่อจะได้หาทางแก้ไข เราเป็แฟนกันไม่ใช่เหรอ”
คำพูดซื่อๆไร้เลศนัยหรือการจับผิด ทำให้คุณธรรมกับความดำมืดในใจชายหนุ่มตบตีกัน
“โน้ตช่วยฉันตั้งเยอะ”
ถ้าไม่นับการบังคับไปบ้าง เขาก็ถือว่าอารีกับเธอสุดๆ
“ถ้ามีอะไรที่ช่วยโน้ตได้บ้างฉันก็จะทำ”
เธอคิดว่าเนตราในอีกหกปีต่อมาก็จะตัดสินใจแบบนี้เช่นเดียวกัน
“ดาวตอนนี้น่ารักมากเลยรู้ไหม”
ชวินทร์ยกมือเธอขึ้นจุมพิตเนตรารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ จากริมฝีปากหนา ผ่านปลายเล็บแล่นตรงสู่หัวใจเป็ผลให้มันเต้นคร่อมจังหวะ
“โน้ตอย่าเปลี่ยนเื่”
ใบหน้าเธอร้อนฉ่า เืสูบฉีดแรงดีเหลือกำลัง
“บอกฉันสักนิดจะได้ไม่กังวลไปด้วย”
ตาสองคู่ประสานกันนิ่ง
“ดาวเป็ห่วงโน้ตนะเหมือนที่โน้ตห่วงดาว”
เธอเปลี่ยนใช้สรรพนามแทนตัวเพื่อความสนิทสนมหวังเรียกความวางใจจากเขา
“...นะ”
เนตราทอดเสียงเลียนแบบเขาตอนร้องขอ คุณธรรมและความชั่วร้ายในใจเขายังตีกันวุ่นและมันแสดงออกมาในแววตาที่หวั่นไหว
“ผม...เคยทำเื่ที่ไม่ดีกับดาวมาก”
และครั้งนี้คุณธรรมเป็ฝ่ายชนะ
“ไม่ดีมากขนาดไหน”
“ขนาดผมเองยังอยากชกตัวเองเลย”
เธอยกมือปิดปาก ไม่รู้จะใหรือหัวเราะดี
“โน้ตตั้งใจทำหรือเปล่าล่ะ”
“คิดว่าเอ่อ...ไม่รู้สิ ตั้งใจแบบโง่ๆ มั้ง”
ชวินทร์เผยอีกด้านของตัวตนหลังหน้ากากที่มั่นหน้ามั่นโหนก เขามีความอ่อนแอ ลังเล ไม่แน่ใจเหมือนปุถุชนทั่วไป
“แล้วตอนนี้โน้ตยังทำอยู่ไหม”
มือเคลื่อนไปประคองหน้าชายหนุ่มเธอรับััรู้ถึงกล้ามเนื้อที่หดเกร็งเพราะเครียดของเ้าตัว
“ไม่แล้วโน้ตไม่ทำ”
“ดีแล้ว”
ชวินทร์เปลี่ยนมาจับมือเธอจุมพิตฝ่ามือเบาอย่างทะนุถนอม เนตรารู้สึกช่องท้องเบาหวิว
“ผมไม่อยากให้เื่ยุ่งไปมากกว่านี้”
“โน้ตเล่ามาสิว่าทำอะไรผิดกับดาว”
ริมฝีปากสากชะงักความหนักอึ้งเลยวนอยู่ในอากาศ เป็ห้วงเวลาแห่งการตัดสินใจสำคัญของเขา
“เล่ามาเถอะดาวรับได้”
เนตรารักชวินทร์เหลือเกินทั้งเมื่อหกปีก่อนและปัจจุบันนี้ มิเช่นนั้นคงไม่ยอมเป็แฟนเขาเธอคิดว่าตัวเองมีเหตุผลพอในการตัดสินใจ
“เราสองคน...”
“หมดเวลาของมึงแล้ว”
ผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูบ้านเขามาเขาผิวคล้ำกว่าชวินทร์ รูปร่างสูง ข้างหลังมีผู้ชายในเสื้อซาฟารีสีดำอีกหลายคน
“แม่มึงให้มารับกลับ”
คนเ่าั้กรูมาจับตัวชวินทร์เขาเตะต่อยดิ้นรนปัดป้องตัวเอง แต่ด้วยมีเพียงตัวคนเดียวจึงถูกหิ้วปีกอย่างง่ายดาย
“ไอ้แปง บอกแล้วไงว่ากูจัดการได้”
“กูช่วยไม่ให้มึงโดนคุกข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวนะเว้ย”
ฉัตรบรรณยกนิ้วชี้ขึ้นดันแว่นตา
“คุณแปงนี่มันอะไรกัน”
เนตราที่เรียกสติคืนกลับมาจากอาการตกตะลึงได้รีบถาม ผู้ชายคนนี้คือคนในฝันจริงๆ นั่นแหละ เธอรู้สึกคุ้นเคยกับเขามากสมแล้วที่เป็เ้านายกับเลขาฯ
“ผมมารับดาวกลับบ้าน”
ฉัตรบรรณยิ้มชืดๆ สำรวจความเรียบร้อยของเธอผ่านเลนส์ใส
“ไอ้แปง!”
“โทษทีว่ะโน้ต”
เขาชกรัวๆ ไปที่ท้องชวินทร์ จนเ้าตัวเจ็บจนตัวงอ
“พาคุณโน้ตไปขึ้นรถตู้มัดมือมัดปากไว้ด้วย”
ชายหนุ่มคลายหมัดออก สะบัดมือไล่ความเ็ปเบาๆ
“ดาวไปกันผมจะพาคุณกลับบ้าน”
529
![ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/280de573a8843758a91af1749681e06e.webp)
