แสงของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องนอน จินจูบิดไล่ความปวดเมื่อยล้าออกจากร่างกาย เพราะหลายวันมานี้เขาทำงานหนักอยู่พอสมควร จึงทำให้เขาเผลอนอนหลับแล้วตื่นสายกว่าทุกวันเลยก็ว่าได้
จินจูรีบลุกลงจากเตียงนอนตัวเก่าด้วยท่าทางรีบร้อน ภายในใจก็ได้แต่ก่นด่าตัวเองไปตลอดเส้นทางที่เดินไปยังคอกม้า
เห็นทีคราวนี้ตนคงจะโดนท่านพี่ฉินจงบ่นจนหูแทบฟังอีกเป็แน่
ขณะที่จินจูกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังคอกม้าด้วยอาการเหนื่อยหอบ เขาก็ได้พบเจอกับฉินจงระหว่างทางเดินเข้าเสียก่อน
"จินจู..." ฉินจงรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเ้าของชื่อ ใบหน้าของเขามีความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
"..." จินจูแทบจะทำสีหน้าไม่ถูก เมื่อเ้าตัวได้เห็นว่าใครเดินตรงมา อีกทั้งสีหน้าของท่านพี่ฉินจงยังดูน่ากลัวยิ่งนัก ภายในใจของจินจูคิดไปต่างๆ นานา
"จินจู เ้าเห็นเจียวจิงหรือไม่" ฉินจงเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รอช้า
เพราะพ่อบ้านฉวนบอกกับเขาว่าเจียวจิงยังไม่ไปพบฮูหยินใหญ่ที่เรือน จึงให้ตนออกมาตามไปพบที่เรือนใหญ่อีกครั้ง
"?" จินจูไม่ได้ตอบคำถามของฉินจง แต่เ้าตัวกับมีสีหน้างงงวยอย่างเห็นได้ชัด
ภายในใจจินจูก็ได้แต่คิดว่า เจียวจิงอยู่ที่คอกม้าหรือไม่ใช่อย่างไรกัน แล้วทำไมท่านพี่ฉินจงถึงได้มาถามตนเองเช่นนี้
เมื่อฉินจงเห็นว่าจินจูไม่ยอมเอ่ยตอบอะไรออกมาเสียที เขาจึงได้เอ่ยถามออกไปอีกครั้ง
"ข้าถามไม่ได้ยินหรือจินจู ว่าเ้าเห็นเจียวจิงหรือไม่" ฉินจงพูดเสียงดังขึ้นกว่าเดิมอยู่พอสมควร
จินจูสะดุ้งใเล็กน้อย เขามองไปที่ใบหน้าของฉินจงอย่างเก้อเขิน ก่อนจะเห็นว่าฉินจงมีใบหน้าที่จริงจัง เ้าตัวจึงรีบเอ่ยตอบออกไป
"ท่านพี่ฉินจงขอรับ เจียวจิงไม่ได้อยู่ที่คอกม้าหรือขอรับ?"
ฉินจงส่ายหัวไปมาเล็กน้อย "ไม่มีหรอกจินจู ถ้าเ้าเจอเจียวจิงก็บอกให้เขาไปพบฮูหยินใหญ่ที่เรือนด้วย"
"ขอรับท่านพี่ฉินจง" จินจูตอบรับออกไป
ภายในใจก็ได้แต่คิดว่า เจียวจิงสหายของเขาไปพบฮูหยินใหญ่ที่เรือนั้แ่เมื่อวานแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร แล้วทำไมท่านพี่ฉินจงถึงบอกว่าเจียวจิงยังไม่ไปพบฮูหยินใหญ่ที่เรือนอีก
ฉินจงพยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง "ถ้าเช่นนั้นเ้าก็รีบไปที่คอกม้าเถอะจินจู"
"ขอรับท่านพี่ฉินจง"
...
ภายในห้องนอนที่มีแต่ความเงียบเข้ามาปกคลุมอยู่นานแล้ว บรรยากาศภายในห้องบอกไม่ได้เลยว่า ผู้เป็เ้าของห้องกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ใบหน้าของเขาในเวลานี้เรียบตึงยิ่งกว่าเดิม
เหวินจงนั่งมองบ่าวชายตรงหน้าตัวเองอย่างนึกรังเกียจ เมื่อเขาหวนนึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมา เป็เพราะตนโดนยาปลุกกำหนัดเข้าไปถึงได้ทำเื่น่าอายเช่นนี้ ยิ่งก็ทำให้เขาไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่
เขาทำลงไปได้อย่างไรกัน มีสัมพันธ์สวาทกับบุรุษอย่างนั้นหรือ อีกทั้งยังเป็บ่าวชายที่จวนของตัวเอง ถ้าเื่นี้รู้ถึงไหน...คงได้อายถึงนั่นเป็แน่ ผู้คนทั่วทั้งเมืองคงได้ติฉินนินทากันสนุกปาก
เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เหวินจงกำมือของตัวเองแน่นขึ้น ก่อนที่เขาจะใช้มือทุบโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิดภายในใจตัวเอง
"ปึก!"
"!" เจียวจิงสะดุ้งใกับเสียงที่ได้ยิน แต่เขากับไม่แสดงท่าทางใออกมาให้กลับเหวินจงได้เห็นเลยแม้แต่น้อย เ้าตัวยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม แม้ว่าเจียวจิงจะรู้สึกระบมและเ็ปกับช่องทางด้านหลังมากแค่ไหนตาม หลังรู้ว่าคนตรงหน้าของตัวเองเป็ใคร
เจียวจิงยังจำค่ำคืนที่ผ่านมาได้เป็อย่างดี คนที่ทำให้เขาเจ็บระบมไปทั้งตัวก็คือคุณชายเหวินจง คุณชายสูงศักดิ์แห่งจวนสกุลเหวิน คนที่ทำให้ตนเองต้องเป็แบบนี้ เขาไม่มีวันลืม
เขาอยากออกไปจากที่นี่ ออกไปจากเรือนนี้
เมื่อนึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมาว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง น้ำตาหยดน้อยๆ ของเจียวจิงก็รินไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
เขาใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเศร้าหมองลวกๆ เ้าตัวไม่สนใจด้วยว่า จะมีสายตาของเหวินจงจ้องมองดูอยู่หรือไม่ก็ตาม
"..."
ผิดกับเหวินจงในเวลานี้ ที่เขาจ้องมองดูการกระทำของเจียวจิงอยู่ตลอด เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเพียงเล็กน้อย และนึกสมเพชให้กับการแสดงของบ่าวชายตรงหน้ายิ่งนัก
คงคิดว่าตัวเองเป็สตรีอย่างนั้นหรือ คงอยากให้ตนรับเข้ามาเป็อนุของจวนอีกเป็แน่ ถึงได้เสแสร้งแกล้งบีบน้ำตาออกมามากมายเช่นนี้ เป็บุรุษไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวเอาเสียเลย น่าสมเพชสิ้นดี
"เฮ้อ..." เหวินจงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดเหยียดหยามออกไป "เ้าคิดว่าเสแสร้งแกล้งบีบน้ำตาเฉกเช่นสตรีเช่นนี้ คงคิดว่าข้าจะรับเ้าเข้ามาเป็อนุหรืออย่างไรกัน เ้าไม่คิดมักใหญ่ใฝ่สูงมากไปหน่อยหรือเจียวจิง"
"!"
เจียวจิงเงยหน้าของตัวเองขึ้นไปจ้องเหวินจงอย่างไม่พอใจ ไม่คิดว่าคำพูดเช่นนี้จะออกมาจากปากของคุณชายเหวินจงได้
นี่นะหรือคำพูดของคุณชายผู้สูงศักดิ์สกุลเหวิน
"บ่าวไม่้าขอรับ" เขาตอบออกไป
ทุกคำพูดของเจียวจิงเป็เื่จริง เขาไม่้าเป็อนุของคุณชายเหวินจง ภายในใจของเจียวจิงมีแต่ความรังเกียจให้กับบุรุษผู้นี้เท่านั้น
เหวินจงยิ้มเย้ยหยันให้กับคำพูดที่เขาได้ยิน มีบ่าวคนไหนบ้างเล่าที่ได้เสียกับเ้านายของจวนแล้ว ไม่้าเป็อนุหรือบ่าวอุ่นเตียงให้กับผู้เป็นายของจวน
"ถ้าเช่นนั้นเ้าจงจำคำพูดของเ้าเอาไว้ให้ดี" เขาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"ขอรับ บ่าวจะจำทุกคำเอ่ยพูดขอรับ" เจียวจิงตอบรับออกไป "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว บ่าวขอตัวนะขอรับ"
เหวินจงไม่ตอบเขานั่งมองดูบ่าวชายเดินไปยังประตูห้อง ทว่าเขากับเขานึกอะไรขึ้นมาได้เสียก่อน เหวินจงจึงได้เอ่ยพูดออกไปอีกครั้ง
"ถ้าเื่ที่เกิดขึ้นมีผู้ใดรับรู้ ข้าไม่ไว้ชีวิตเ้าแน่เจียวจิง"
"ขอรับ"
เจียวจิงเอ่ยตอบรับออกไปแค่นั้น ก่อนที่เขาจะรีบเดินออกจากห้องไปอย่างยากลำบาก
เขาจะไม่มีวันให้ใครได้รับรู้เื่ที่มันน่าอายเช่นนี้เป็แน่
2K
