"เเล้วอย่างไร ไม่ยอมทานสักนิดเลยหรือ?"หลี่อวี้ฝูพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้
ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธนาง เเล้วนี่เขาถือตนว่าใหญ่มาจากปรโลกหรือ ถึงกล้าทิ้งไมตรีของนางเช่นนี้!
เย่ฉีรีบพยักหน้าไม่มีคำพูดใดจะชัดเจนไปกว่าการกระทำของเขา ไก่ตุ๋นน้ำขิงเเสนโอชาวางอยู่ตรงหน้าเเต่เมื่อทราบว่าองค์หญิงผิงอันตั้งใจเตรียมไว้ให้เขาก็ไม่คิดจะเเตะต้องมันเลย...เเน่นอนว่าเย่ฉีไม่ได้บอกนายหญิงไปทั้งหมด
ปากเเดงได้เเต่เม้มเเน่น เขากลัวนางวางยาชิงป้ายหยกหรืออย่างไรทำเช่นนี้เเตกต่างอะไรกับเขารังเกียจนางกัน
หลี่อวี้ฝูถอนหายใจยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ เเต่นางยังไม่ถอดใจไปง่ายๆ เช่นนี้หรอกร่างบางลุกจากเตียงไปที่หลังเรือนฉุ่ยเซียนบานหน้าต่างที่เเง้มออกเผยให้เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะมีถ้วยเเกงกลิ่นหอม
ทว่าเขากลับจับถ้วยชาบ่อยกว่ามองถ้วยเเกงเสียอีก
ท่าทีสงบนิ่งของเฮยอู๋ฉางทำหลี่อวี้ฝูสงบตามลงมาเล็กน้อยเพราะฉุกคิดได้ว่าต่อให้นางเดือดเนื้อร้อนใจไป เเต่อีกฝ่ายไร้ความรู้สึกนั่นคือเสียเปล่าทางอารมณ์
ดังนั้นตั้งใจทำให้เขาเห็นถึงความชอบที่นางมีให้ดีกว่า
"ให้ครัวทำอาหารขึ้นไปใหม่"นางกล่าวเสียงเรียบเย่ฉีซึ่งอยู่ข้างหลังรีบรับคำทันควัน
ทว่าสาวใช้ตัวน้อยไม่ทันเดินออกไปพ้นกายคำสั่งใหม่ขององค์หญิงก็มาเสียเเล้ว
"ไม่ต้องเเล้ว"มือขาวสวมกำไลหยกสีม่วงยกขึ้นปราม "ข้าจะลงครัวเอง"
"องค์หญิงเพคะ! เเต่ว่า..."
"มีปัญหาอะไร?"องค์หญิงผิงอันเลิกคิ้วมองท่าทีของสาวใช้ที่ใกับคำพูดของนาง
องค์หญิงผิงอันไม่เคยลงครัวทำอาหารให้ผู้ใดทานไม่ใช่ว่าไร้ความสามารถเป็เพราะนางไม่ชอบที่มือต้องเปื้อนคราบไขมันหรือกลิ่นสาปติด เเต่คราวนี้เพื่อเอาใจคุณชายบ้านเฉิงเเสนลึกลับองค์หญิงของนางถึงขั้นยอมให้มือเเสนมีค่าต้องติดกลิ่นสาปเลยหรือ
เเม้เย่ฉีไม่เข้าใจก็ยอมทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้สายตาองค์หญิงช่างน่ากลัว หากมีปากมีเสียงขัดใจต้องไม่ได้อยู่ดีเช่นเดิมเเน่
ภาพผ้าไหมลายดอกบัวมูลค่าสูงพริ้วไปทั่วห้องครัวอันเต็มไปด้วยกลิ่นคาววัตถุดิบต่างๆเรือนผมดำที่เคยปล่อยสยายงดงามถูกมวยเก็บเเบบลวกๆ ใบหน้าของสาวงามที่เคยไร้อารมณ์ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความขะมักขเม่นตั้งใจปรุงอาหาร เย่ฉีได้เเต่มองเท่านั้นไม่อาจช่วยทำอะไรได้ เพราะผ่านมาเเล้วเกือบสามเค่อ นางก็ยังไม่ทราบว่านายหญิงจะปรุงอาหารใดกันเเน่
หลี่อวี้ฝูกล้ำกลืนจับเนื้อหมูดิบมาสับให้ละเอียดเมื่อละเอียดเเล้วก็ไปล้างมือเพื่อปรุงรสปรุงรสเสร็จก็ไปล้างมืออีกครั้งเพื่อมาห่อกับเเป้ง ห่อกับเเป้งเสร็จก็ไปล้างมืออีกเรียกได้ว่าเเทบจะล้างมือทุกครั้งเมื่อเสร็จหนึ่งขั้นตอนเลยทีเดียวเเม้พยามไม่เเสดงออก เเต่ความฝืนนั้นเเสดงออกผ่านสายตานางอย่างชัดเจน
ไม่นานนัก ซาลาเปาเเละเกี๊ยวหมูเริ่มเป็รูปเป็ร่างถูกจัดวางบนซึ้งนึ่งอย่างปราณีต ในที่สุดเย่ฉีก็มีบทบาทได้ช่วยจุดไฟที่เตานึ่งอวี้ฝูเดินไปล้างมือเป็รอบที่ห้า เช็ดมือกับผ้าที่คนใช้เตรียมไว้เเละไปนั่งกอดอกรอผลงานสุกพร้อมทาน
นางหวังว่าที่จะเป็ครั้งสุดท้ายของปีที่ต้องลงมาอยู่ในครัวเช่นนี้
ในที่สุดกลิ่นหอมก็โชยออกมาคู่หูซาลาเปาเเละเกี๊ยวพร้อมรับประทานเเล้ว เเม้เเต่จัดลงจานหลี่อวี้ฝูตั้งใจจัดด้วยหัวใจทีละชิ้นก่อนให้เย่ฉียกไปให้เฮยอู๋ฉาง
เมื่อเป็เช่นนี้เเล้วยมทูตรูปงามต้องหลงรักนางจนหัวปักหัวปำเป็เเน่ เพียงคิดก็มีความสุขเเล้วไม่รู้จะทำท่าทางอย่างไรตอนที่เขามาวอเเวออดอ้อนเลย
ทว่าฝันหวานต้องจบลงเมื่อสาวใช้ตัวน้อยกลับมาด้วยใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกพร้อมจานอาหารนั่นสร้างความตะลึงให้ผู้ปรุงไม่น้อย
"อาหารของข้ามีปัญหาใด"หลี่อวี้ฝูถามเสียงเย็นคราวนี้เย่ฉีไม่ยอมตอบใดๆ ทั้งสิน ได้เเต่ส่ายหน้าหลับตาเเน่นกลัวผู้ถาม
ยิ่งไร้คำตอบชัดเจนยิ่งทำองค์หญิงหัวเสีย นิ้วเรียวสิบนิ้วกำกันเเน่นเเต่คราวนี้มีบทเรียนเขาจะปฏิเสธนางก็ได้ คิดจะปฏิเสธก็ไปให้สุดทางอย่าใจอ่อนให้นางกลางทางก็เเล้วกัน
ว่าเเล้วหลี่อวี้ฝูก็ทิ้งผ้าเช็ดมือเเล้วไปปรุงอาหารใหม่จานเเล้วจานเล่าที่ถูกตีกลับ เเน่นอนว่านางทั้งท้อทั้งเสียใจเเละโมโหเเต่หลี่อวี้ฝูคือตัวเเทนความมุ่งมั่นของคนบ้านหลี่ นางท้อเเต่จะไม่ถอย นางไม่ยอมเเพ้เขาง่ายๆเป็เเน่ เพราะเฮยอู๋ฉางต่างหากที่ต้องยอมนาง
ยามนี้อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเป็วันใหม่เเล้วอวี้ฝูจะกลับไปทำอาหารอีกครั้ง เเต่คราวนี้ถูกเย่ฉีห้ามไว้
"องค์หญิง...พอก่อนเถิดเพคะ"นางเอ่ยเสียงเบาพลางจับเเขนเ้านายไว้
"ไปตามเสี่ยวเหวยมา"หลี่อวี้ฝูดันมือคนใช้ออก คำห้ามของสาวใช้ไม่มีผล
"เมื่อครู่คุณชายเฉิงอยากพบองค์หญิง วางมือเเล้วไปคุยกับเขาดีๆ ..."
เย่ฉียังพูดไม่ทันจบหลี่อวี้ฝูรีบเดินไปล้างมือเเล้วไปยังเรือนฉุ่ยเซียนทันทีนางไม่ได้ไปเพราะความดีใจที่เขาอยากพบนาง เเต่เพราะยามนี้อารมณ์ะเิออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เเล้วสิ่งใดคือเมินอาหารของนางเเต่คิดจะพบนาง นี่ไม่หยามกันไปเสียหน่อยหรือ
ระหว่างทางบังเอิญเจอเสี่ยวเหวยที่เพิ่งกลับจากข้างนอกด้วยเหตุ่เย็นที่ผ่านมานางสั่งให้เขาไปขนหนังสือใหม่มาเพิ่มที่เรือนตำรากลางน้ำของสำนักเหวยฝูเสี่ยวเหวยไม่ได้กลับมาเพียงเเต่หนังสือเเต่เขายังกลับมาพร้ะกร้าลูกพลับเเห้งที่เป็ของเลื่องชื่อจากชานเมือง
นายหญิงสำนักเหวยฝูเปิดประตูเรือนฉุ่ยเซียนวางตะกร้าลูกพลับไว้บนตู้ด้วยท่าทีสงบ เเต่นั่นเป็ความสงบเเบบทะเลนิ่งไหลลึก
ยิ่งเห็นภาพจานอาหารเรียงรายไม่ถูกเเตะต้องทำให้องค์หญิงผิงอันเริ่มมีน้ำโหหนักกว่าเดิม
"ไปพักผ่อนได้เเล้วองค์หญิงอย่าพยายามเลย"เฮยอู๋ฉางเอ่ยเสียงเรียบขณะอ่านตำราไม่เเม้เเต่จะมองผู้มาเยือนด้วยซ้ำ
"ท่านไม่ชอบอาหารเหล่านี้เลยหรือ?"องค์หญิงผิงอันถามเสียงเรียบซ่อนความน่ากลัวไว้ในเสียง หากพูดกับคนทั่วไปย่อมมีผลน่าเสียดายคู่สนทนาเป็เฮยอู๋ฉางผู้นี้เสียได้
"ก่อนถามข้า ถามตัวเองก่อนเถิด...วันนี้ได้พักผ่อนหรือยัง?"เฮยอู๋ฉางวางหนังสือไว้บนโต๊ะ ก่อนเงยหน้าเรียบเฉยมองหญิงสาว
"เื่นั้นไม่สำคัญ ท่านยังไม่ได้ทานอาหารมาทั้งวัน เหตุใดต้องดื้อดึงไม่เข้าเื่"องค์หญิงไม่ยอมเเพ้ข่มเสียงเย็นใส่อีกฝ่ายพร้อมยกเหตุผลมาประกอบ "หากท่านยังไม่ยอมทานข้าจะกลับไปทำมาให้ใหม่"
นางหมุนตัวเตรียมออกไปทว่าคำพูดของยมทูตดำกลับทำให้นางหยุดเท้าลงเเลยิ่งน้อยใจ
"เปล่าประโยชน์...หากเ้ายังฟังไม่รู้ความ ข้าจะไปจากที่นี่เสียเื่ของข้านั้นเื่เล็ก"เขาเอ่ยเสียงเย็น "ข้าหิวได้เเต่ข้าไม่ตายเหมือนเ้า"
คำพูดเขาไม่มีความรู้สึกใดนอกจากความว่างเปล่าหลี่อวี้ฝูเดินตัวชาออกมาจากเรือน ซึ่งอาการนี้นางไม่เคยเป็มาก่อนทั้งชีวิต
"อาจารย์เเม่...พี่เย่ฉีบอกว่าท่านยังไม่ได้ทานอาหารตั้งเเต่เที่ยงให้ข้ายกอาหารไปให้ที่เรือนดีหรือไม่"เสี่ยวเหวยเข้ามาประคองร่างบางเดินออกมาคล้ายคนไร้ิญญา
"ข้าเหนื่อยเเล้ว..."อวี้ฝูเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินกลับไปที่เรือนนอนของตนเเต่ไม่ลืมสั่งให้เสี่ยวเหวยจัดคนมาคอยดูเเลเฮยอู๋ฉาง
ร่างบางเดินโซเซไร้ิญญาเพราะวาจาของชายที่ชอบได้เเต่คิดตลอดทางจนเอนกายนอนลงบนเตียงว่านางทำสิ่งใดผิดไปเหตุใดเฮยอู๋ฉางต้องรังเกียจอาหารของนางถึงเพียงนี้ หรือจริงๆเเล้วเขารังเกียจนางกันเเน่นี่นางคิดถูกเเล้วจริงหรือที่ตัดสินใจเชื่อสัญชาตญาณจะตั้งใจรักเขาถอนใจตอนนี้เเต่งกับคนที่เขารักนางดีหรือไม่
หลี่อวี้ฝูพยามข่มตาหลับอยู่สักพักสุดท้ายทนอาการจุกในใจที่้าคำตอบไม่ไหวลุกไปเดินเล่นทว่าไปหยุดอยู่ที่หลังเรือนฉุ่ยเซียนอีกเเล้ว
คล้ายทุกคำถามทุกความน้อยใจหายเป็ปลิดทิ้งเมื่อเห็นเฮยอู๋ฉางนั่งทานลูกพลับของนางขณะอ่านตำราชีวประวัติของจิ๋นซีฮ่องเต้ในที่สุดปากเเดงก็ยิ้มออกพร้อมใบหน้าเเห่งความสุข
"เสี่ยวเหวย"นางเรียกเสี่ยวเหวยเดินมาจากโรงครัวพอดีเด็กน้อยรีบวิ่งมาเตรียมรับคำสั่ง"พรุ่งนี้เตรียมคนไปยกชั้นวางหนังหนังสือจากร้านพ่อค้าจาง ส่วนเ้าไปกว้านซื้อหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์มาเก็บไว้ที่เรือนฉุ่ยเซียนให้คุณชายเฉิง"
"บอกพ่อค้าจางว่าข้า้าไม้หอมอย่างดี ข้าไม่เกี่ยงราคาลงบัญชีส่งคนมาเก็บที่เหวยฝูได้เลย"
คิดไม่ผิดเลยนี่์ส่งยมทูตรูปงามมาเพื่อหลี่อวี้ฝูเเน่เเท้
1K
![(ติดเหรียญบทที่ 651-707 7/9/69) เกิดใหม่เป็นองค์หญิงน้อยจอมป่วน & ก๊วนสัตว์อลเวง [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725961087_42317676.webp)