"นะ...น้าพิมพ์! นี่มันไม่ใช่เื่ล้อเล่นแล้วนะครับ! คืนร่างให้ผมเดี๋ยวนี้เลย!"
วินในร่างคุณแม่คนสวยโวยวายขณะพยายามจะขยับตัว แต่ก็ต้องสะดุดกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่หน้าอกที่แกว่งไปมาจนต้องเอามือมากุมไว้ ใบหน้าสวยหวานของแม่พิมพ์ในตอนนี้กำลังเริ่มเป็สีแดงจัดด้วยความตื่นตระหนก ท่าทางกระสับกระส่ายดูไม่เข้ากับร่างของคุณแม่ผู้สุขุมเอาเสียเลย
"ชู่ส์! เบา ๆ สิจะวิน เดี๋ยวเ้ามิกซ์ก็ได้ยินและสงสัยเอาหรอก"
แม่พิมพ์ในร่างเด็กหนุ่มวินรีบยกมือขึ้นจุ๊ปาก พลางเอื้อมมือของร่างเด็กหนุ่มมาจับบ่าของร่างหญิงสาวของวินให้อารมณ์สงบลง
"ฟังน้านะ... วินใจเย็น ๆ ก่อน เดี๋ยวเราได้สลับร่างคืนกันแน่นอนจ๊ะ ไม่ต้องกังวล"
"งั้นก็รีบกดปุ่มคืนร่างเลยสิครับ! กดเลย!"
วินรีบบอกด้วยเสียงหวาน ๆ และสั่นเครือ
แม่พิมพ์ในร่างวินเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟน และยกขึ้นมาโชว์หน้าจอที่ตอนนี้แอปพลิเคชันขึ้นตัวเลขเคาท์ดาวน์สีแดงเด่นหรา [ 06 Days 23 Hours 58 Mins ] เธอยักไหล่แบบช่วยไม่ได้พลางส่งยิ้มกวน ๆ ให้เขา
"แอปมันล็อกจ้ะวิน มันบอกชัดเจนว่าต้องรอให้ครบกำหนดอีก 7 วันก่อนถึงจะสลับคืนได้"
"ฮะ...เจ็ดวัน?!"
วินถึงกับหน้าถอดสี
"แล้วผมจะทำยังไงกับชีวิตของผมล่ะครับเนี่ย! พ่อแม่ผมที่บ้าน พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนอีก! ผมกลับบ้านไปในร่างของน้าพิมพ์ทุกคนต้องใแน่ ๆ เลย"
"น้าจะเป็เธอให้เองจ๊ะ เื่ของเธอทั้งหมด เดี๋ยวน้าช่วยจัดการให้นะ ไม่ต้องเป็ห่วง ส่วนเธอช่วยใช้ชีวิตเป็น้าให้หน่อยนะ ถือว่าช่วยน้าหน่อยได้ไหมจ๊ะ"
แม่พิมพ์ในร่างหนุ่มน้อยยกมือไหว้ และทำแววตาอ้อนวอน
"เราแค่เนียนเป็อีกฝ่ายใน่ 7 วันนี้เอง และน้าจะได้ไปอยู่ใกล้ชิดกับมิกซ์ที่โรงเรียน จะได้รู้ว่าลูกชายของน้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ส่วนวินก็นึกเสียว่าได้หยุดพักผ่อนอยู่บ้าน สบายจะตาย ไม่ต้องไปโรงเรียน ไม่ต้องทำการบ้าน"
วินเม้มริมฝีปากของแม่พิมพ์แน่น เขารู้สึกสับสนไปหมด ทว่ายังไม่ทันจะได้โต้เถียงอะไรต่อ แม่พิมพ์ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์ว่า
"เพื่อเป็การขอบคุณที่ช่วยน้าและไม่ให้การใช้ชีวิตของพวกเราลำบาก... น้าอนุญาตให้วินทำอะไรกับร่างกายของน้าได้เหมือนเป็ร่างกายของตัวเองเลยนะ"
"หมายถึง… ทำอะไรเหรอครับ?"
วินทวนคำซื่อ ๆ
"แหม... ก็หมายถึงอยากจะดูหรือััร่างกายของน้าหรือจะทำอย่างอื่นก็ได้ไง วินก็เป็เด็กผู้ชายวัยรุ่นกำลังโต น้ารู้นะว่าพวกผู้ชายคิดอะไรกันอยู่ คงอยากสำรวจร่างกายของผู้หญิงใช่ไหมล่ะ?"
แม่พิมพ์ในร่างวินส่งสายตารู้ทันจนทำเอาเด็กหนุ่มในร่างหญิงสาวหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู
"น้าอนุญาตให้วินสำรวจหรือใช้ร่างกายของน้าได้ตามใจชอบเลยจ้ะ... แต่ต้องทำตัวปกติเหมือนที่ผู้ใหญ่ทำกันนะจ๊ะ อย่าไปถอดเสื้อผ้าหรือทำตัวรุ่มร่ามให้เ้ามิ๊กซ์หรือคนอื่นเห็นเป็เด็ดขาดล่ะ และที่สำคัญที่สุด ห้ามให้คนในบ้านรู้เด็ดขาดนะว่าเธอไม่ใช่น้า!"
"น้าพิมพ์..."
วินอึกอัก หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกสับสนปะปนกันไปหมด ทั้งตื่นเต้น ทั้งเขินอาย และความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กหนุ่มที่เริ่มถูกจุดประกายขึ้นมา
"น้าฝากดูแลร่างของน้าด้วยนะ วิน เดี๋ยวน้ากลับไปหาลูกมิกซ์ก่อน เราหายไปนาน เดี๋ยวมิกซ์จะสงสัยเอา"
พอพูดจบแม่พิมพ์ในร่างวินก็เดินกลับไปหามิกซ์ที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ในห้องนั่งเล่น
"แล้วเราต้องทำอะไรต่อล่ะเนี่ย"
วินบ่นพรึมพรำกับตัวเอง พร้อมกับก้มลงมองดูร่างกายใหม่ที่กลายเป็แม่พิมพ์ไปแล้ว
วินนั่งดูร่างกายใหม่พร้อมกับลองขยับส่วนต่าง ๆ ของร่างกายอยู่สักพักด้วยความรู้สึกแปลก ๆ เขานั่งทำความเข้าใจกับร่างกายใหม่จนเริ่มคุ้นเคย เขาจึงได้ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปห้องน้ำเพื่อไปดูตัวเองในกระจก
แกรก…
เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับวินในร่างของแม่พิมพ์ที่กำลังเดินเข้าไป
"เรากลายเป็แม่ของไอ้มิกซ์แล้วเหรอเนี่ย"
วินส่องกระจกในห้องน้ำเพื่อดูใบหน้าใหม่ของตัวเองอย่างใกล้ ๆ
ด้วยความขี้เล่นเขาได้ลองทำหน้าของน้าพิมพ์เป็แบบต่าง ๆ ดูไม่ว่าจะเป็หน้ายิ้ม หน้าดุ หรือแลบลิ้นเล่น ซึ่งเป็หน้าที่เขาไม่เคยเห็นน้าพิมพ์ทำ
"เพิ่งเคยเห็นน้าพิมพ์ทำหน้าตลก ๆ แบบนี้เหมือนกันนะ"
วินพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความสนุก
"มิกซ์ อย่ามัวแต่เล่นเกม รีบไปทำการบ้านเดี๋ยวนี้"
วินลองแกล้งพูดด้วยเสียงของน้าพิมพ์ในแบบเสียงดุดู เขาคิดในใจว่าเดี๋ยวเขาลองไปแกล้งไอ้มิกซ์ดูดีกว่า
วินลองแกล้งทำน้ำเสียงและเล่นบทบาทต่าง ๆ ในห้องน้ำด้วยความสนุก ไม่ว่าจะเป็แกล้งดุไอ้มิกซ์ หรือแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ด้วยความเพลิดเพลิน
ก๊อก ๆ ๆ
วินสะดุ้งสุดตัวด้วยความใ พร้อมกับคิดในใจไอ้มิกซ์มันรู้แล้วหรือเปล่าว่าเขาสลับร่างกับแม่พิมพ์
วินรีบเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ พร้อมกับเตรียมพูดขอโทษกับไอ้มิกซ์ แต่เมื่อเปิดประตูมาเขากลับเจอน้าพิมพ์ที่อยู่ในร่างของเขาเองเป็คนเคาะประตูห้องน้ำ
"วินมาแอบทำอะไรในห้องน้ำเนี่ย เดี๋ยวลูกมิกซ์เขาก็รู้หมดสิ ดีนะที่น้าเอะใจเลยเดินออกมาดูก่อน"
น้าพิมพ์ในร่างของวินเป็คนเคาะประตูนั่นเอง เธอได้ยินเสียงที่วินกำลังพูดกับตัวเองในห้องน้ำพอดี จึงรีบมาเตือนวินเพื่อไม่ให้ความลับนี่หลุดรอดออกมา
"อย่าลืมสิ ถ้าจะทำอะไร อย่าให้ใครผิดสังเกต วินไปที่ห้องนอนก็ได้ จะได้ไม่มีใครรู้"
น้าพิมพ์บอกวินด้วยหน้าตาที่จริงจัง
"วินทำตัวตามสบายได้เลยนะ เพราะตอนนี้วินอยู่ในร่างน้าแล้ว เข้าไปในห้องนอนเหมือนเป็บ้านของตัวเองได้เลย เดี๋ยวน้านั่งเล่นกับมิกซ์ต่ออีกสักพักก่อนที่จะไปบ้านของวินนะ"
น้าพิมพ์พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้กับวิน
"งั้นผมขอตัวขึ้นไปในห้องนอนก่อนนะครับ"
วินทำเสียงหวานตอบกลับไปอย่างเขินอาย ก่อนจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของบ้านทันที!
(จบบทที่ 3)
23K
