มังกรหลงฟ้า

        หลังออกจากรูฟท็อป

        ทั้งสี่คนก็ลงลิฟท์มายังชั้นใต้ดินของโรงแรม

        ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกเสียงดนตรี

        และแสงไฟหลากสีก็พุ่งเข้ามาแทนที่บรรยากาศเงียบสงบ๨้า๞๢๞

        ผับหรูในเครือเฉินกรุ๊ปยังคงคึกคักแม้เวลาจะล่วงเลยไปมากแล้ว

        พนักงานหลายคนรีบก้มศีรษะทันทีที่เห็นเฟยหลง

        ก่อนเปิดทางให้เดินเข้าไปยังโซนวีไอพี

        หลังนั่งลงได้ไม่นานเฟยหลงก็หันมาทางน่านฟ้า

        "คุณน่านจะรับอะไรดีครับ"

        น่านฟ้ากำลังจะตอบแต่รินดากลับพูดขึ้นก่อน

        "คุณน่านฟ้ายังป่วยอยู่ค่ะไม่ควรดื่มแล้ววันนี้ก็ขับรถมาเองด้วย"

        เฟยหลงนิ่งไปเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ

        "งั้นเอาน้ำผลไม้ก็แล้วกัน"

        แม้จะตอบเช่นนั้นแต่สายตาคมกลับเหลือบมองหญิงสาวเงียบ ๆ อีกแล้ว

        คุณเลขาคนนี้อีกแล้ว 

        หลังจากนั้นบทสนทนาเ๹ื่๪๫งานดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่

        กระทั่ง

        ปัง!

        เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหน้าของร้านผู้คนชะงัก

        ไปพร้อมกันก่อนความโกลาหลจะเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

        เสียงกรีดร้องดังระงมลูกค้าหลายคนรีบวิ่งหนี

        ชายหลายคนพร้อมอาวุธปืนกรูกันเข้ามาภายในร้าน

        "เฮีย!" อาเฉิงลุกขึ้นทันที

        ลูกน้องของเฉินกรุ๊ปเริ่มเคลื่อนตัวเข้าประจำตำแหน่ง

        เฟยหลงหยิบปืนจากด้านหลังเอวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปสั่ง

        "พาคุณรินออกไปก่อน"

        "ครับ"

        อาเฉิงพยักหน้าก่อนหันมาทางหญิงสาว

        "เชิญครับ"

        รินดาลุกขึ้นทันทีไม่เสียเวลาถกเถียง

        ภายในผับยังคงวุ่นวาย

        คนร้ายคนหนึ่งยกปืนขึ้น

        ปลายกระบอกหันมาตรงทางเฟยหลง

        แต่ก่อนที่มันจะได้เหนี่ยวไก

        ขวดเหล้าบนโต๊ะก็พุ่งเข้ากระแทกข้อมือของมันอย่างแม่นยำ

        เพล้ง!

        ปืนหลุดจากมือทันที

        จากนั้นเก้าอี้ตัวหนึ่งก็ฟาดซ้ำเข้าไปเต็มแรง

        จนคนร้ายล้มลงไปกองกับพื้น

        เฟยหลงหันไปมอง

        น่านฟ้ายังคงยืนอยู่ตรงเดิม

     สีหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีอาการตื่น๻๠ใ๽แม้แต่น้อย

        ราวกับนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเผชิญสถานการณ์เช่นนี้

        ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย

        คุณชายที่ดูบอบบาง

        กลับรับมือกับสถานการณ์ได้ดีเกินคาดไม่นานนัก

        เหตุการณ์ทั้งหมดก็สงบลง

        เฟยหลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

        "อยู่ไหน"

        "ลานจอดรถครับคุณรินอยู่กับผม"

        "ดีเดี๊ยวอั๊วลงไป"

        เฟยหลงวางสายพาน่านฟ้าไปลงไป

        พบกับทั้งสองคนที่รออยู่แล้ว

        ก่อนหันกลับมากล่าวกับน่านฟ้าด้ยน้ำเสียงสุภาพ

        "ขอโทษด้วยครับ

        ไม่คิดว่าจะเกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้

        ดึกมากแล้วเดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง

        ส่วนคุณรินเดี๊ยวผมให้อาเฉิงไปส่ง"

        น่านฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย 

        "ไม่เป็๞ไรครับ ผมไปส่งรินเองดีกว่า"

        เพิ่งผ่านสถานการ์แบบนี้มาเขาไม่คิดว่าการให้รินเดินทางกับ

        คนแปลกหน้าจะเป็๞ทางเลือกที่ดี

        เฟยหลงเลิกคิ้วห่วงอีกแล้ว

        แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรรินดากลับเป็๞ฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน

        "ไม่เป็๞ไรค่ะคุณน่าน

        กลับกับคุณเฉินเถอะ

        เดี๋ยวรินกลับกับคุณเฉิงได้"

        น่านฟ้ายังคงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

        "ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาด้วย"

        "ค่ะ"

        ภายในรถลีมูซีน

        บรรยากาศเงียบกว่าปกติไม่มีใครพูดอะไร

        ต่างฝ่ายต่างกำลังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

        รถเคลื่อนตัวผ่านแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ

        ก่อนจะมาจอดหน้าคฤหาสน์วรโชติเมธี

        "ขอบคุณครับ" น่านฟ้ากล่าว

        ก่อนเปิดประตูลงจากรถแต่ไม่กี่วินาทีต่อมา

        เฟยหลงก็ลงจากรถตามมาเช่นกัน

        น่านฟ้าหันกลับไปมอง

        "คุณเฉิน?"

        "มาส่งถึงหน้าบ้านก็ควรส่งให้ถึงประตูไม่ใช่หรือครับ"

        คำตอบเรียบง่ายจนเถียงไม่ออก

        น่านฟ้าส่ายหน้าเบา ๆ ไม่เข้าใจคนคนนี้จริง ๆ

        ขณะนั้นเองรถอีกคันก็เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้าน

        นภัสก้าวลงจากรถ

        แต่ทันทีที่เห็นชายร่างสูงในชุดสูทสีดำ

        ยืนอยู่ข้างน่านฟ้าสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

        เฉินเฟยหลง ทำไมคนคนนี้ถึงมาส่งน่านฟ้าถึงบ้าน

        สายตาของนภัสกวาดมองทั้งสองคนสลับกันด้วยความสงสัย

        ส่วนเฟยหลงเพียงพยักหน้าให้น่านฟ้า

        "ราตรีสวัสดิ์ครับ" ก่อนขึ้นรถจากไป

        ทิ้งให้นภัสมองตามไฟท้ายรถคันนั้นอยู่เงียบๆ

        ภายในรถลีมูซีน

        เฟยหลงเอนตัวพิงเบาะ

        ภาพเหตุการณ์ในผับยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

        คุณชายผู้บอบบางที่ใช้ขวดเหล้าฟาดมือคนร้ายได้อย่างแม่นยำ

        โดยไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

        มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย 

        ก่อนเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ

        "คุณน่านฟ้า...ดูเหมือนข้อมูลที่อั๊วได้มาจะไม่ครบสินะ"