“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ พวกเขาทั้งหลายต่างะเิเสียงหัวเราะดังลั่น
ชายหนุ่มกวาดตามองเพื่อจดจำทุกคนที่ทำลายเขา ทำลายครอบครับของเขา ทำลายความเชื่อใจของเขา
“ อี้ชิง เ้ามันแส่หาเื่ตายเอง “ เ้าสำนักซ่งเอ่ยออกมา น้ำเสียงของเขานั้นมันแฝงไว้ด้วยความเืเย็น
หญิงสาวที่คุ้นเคยเดินเข้ามา พร้อมกับมีดสั้นที่เขาเคยให้นางในมือเรียวของนาง
“ หลีลี่ “ เขาพึมพำ
“ อี้ชิง ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นข้าต้องทนทุกข์กับการที่คบหาอยู่กับเ้า “ นางเอ่ย
เสียนหลี่เดินเข้ามาพร้อมกับโอบประคองเอวบางของนางไว้
“ เ้า “ เสียงที่แหบพร่าดังออก
“ อี้ชิง เ้ามิอยากรู้รึว่าเมื่อใด “ เสียนหลี่เอ่ย
“ จะฆ่าก็ฆ่าอย่าได้พล่ามให้เสียเวลา “ ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แ่เบา
“ ได้ “ เสินหลีลี่เอ่ย น้ำเสียงของนางนั้นมันเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่มากล้น
นางวางปลายมีดสั้นลงยังบริเวณตันเถียนของเขา แลค่อยกดมีดสั้นลง
ชายหนุ่มมองยังใบ้หน้าเหี้ยมของนางแลของทุกคน เขาส่ายหน้ายิ้มออก พร้อมกับหัวเราะกับโชคชะตา
“ ข้ามันโง่เอง “ เขาเอ่ยออกมา
สองตาของเขาพลันหนักอึ้ง เปลือกตาที่แสนหนักหน่วงเริ่มห้อยตกทีละน้อยจนปิดสนิท
“ ครืนน “ พลังปราณทั่วร่างของเขาไหลหลั่งออกแลล่องลอยขึ้นสูง
“ มันตายสนิทแล้ว “ ชายชราซ่งเอ่ย
“ ฮื่อห์ “ เขาถอนหายใจออกอย่างแรง
เขาเต็มไปด้วยความหลากหลายของอารมณ์ เขายังจำได้ดีว่าชายหนุ่มนั้นสร้างชื่อเสียงให้กับสำนักมากเพียงใด จากสำนักเล็กๆจนเวลานี้ถูกยกระดับเป็สำนักอันดับสองของแคว้น ความสำเร็จระดับนี้กึ่งหนึ่งเป็ผลงานของชายหนุ่ม
แต่ครั้นเขามองยังสมุนไพริญญา์ในมือแล้วเขายิ้มออกหน้าบาน มันจะไปมีสิ่งใดที่เหนือไปกว่าการที่ตนเองจะได้ทะลวงขอบเขต ต่อให้เป็สิบเหยาอี้ชิงเขาก็ยังจะทำเช่นเดิม
ชายชราฉินเผิง สูดหายใจเข้าลึกแลมองยังร่างไร้ิญญาของชายหนุ่ม เขาให้เสียดายชายหนุ่มเป็อย่างยิ่งที่ต้องมาตกตายในสภาพที่น่าอเนจอนาถเช่นนี้ แต่ก็อย่างว่าเพราะสมุนไพริญญาเขาจึงมิมีทางเลือก
เสินหลีลี่นางถอนหายใจออกมาอย่างแ่เบา แลชักมีดสั้นของนางออกมา
“ น้องหญิงเ้าจะเก็บมีดสั้นของมันไว้รึ “ เสียนหลี่เอ่ยถาม
“ มิใช่ มันเคยมือช้าพอข้าแทงสิ่งใดแล้วข้าต้องชักมันออก “ นางเอ่ย
“ อืม “ เสียนหลี่พยักหน้า
เขาหยิบมีดสั้นในมือของนางมาแล้วขว้างเข้าใส่ร่างของชายหนุ่มด้วยความแม่นยำ มีดสั้นฝังเข้ายังร่างของชายหนุ่มมิดด้าม
“ เ้านำร่างของมันไปทิ้งที่หลังเขาเพื่อให้เป็อาหารของอสูร “ เ้าสำนักซ่งเอ่ย
“ ขอรับ “ ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ย
เขาเข้ามาแลยกร่างไร้ิญญาของชายหนุ่มพาดไว้ที่บ่าแล้วทะยานร่างจากไป
คนของเ้าเมืองเร่งทะยานร่างตามไปอย่างรวดเร็ว
ตระกูลเหยา
ผู้คนมากมายต่างเข้ามาดูโศกนาฏกรรมของตระกูลเหยา ตระกูลเหยาเป็ตระกูลอันดับสองของเมืองลู่ ทั้งยังเป็หอกข้างแคร่ของตระกูลลู่ที่ปกครองเมืองมาอย่างยาวนาน เวลานี้ตระกูลแห่งนี้กลับกลายเป็ตระกูลร้างไร้สิ่งมีชีวิต
พวกเขามองยังร่างที่ถูกแยกออกเป็ห้าส่วนของบุรุษ ศีรษะไปทาง แขนทั้งสองข้างไปทาง ขาทั้งสองข้างไปทาง มันน่าอนาถยิ่งนัก
พวกเขามองยังร่างที่ถูกย่ำยีของสตรี สตรีของตระกูลเหยาถูกล่วงเกินข่มขืนอย่างทรมานพวกนางต่างส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พวกนางต่างส่งเสียงด่าทอดังลั่นพร้อมกับคำสาปแช่งมากมาย
“ แม้นแต่เด็กหญิงตัวเล็กๆพวกมันก็มิเว้น “ ชายผู้หนึ่งมองยังเด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกข่มขืน
บ้านตระกูลเหยาถูกรื้อค้นสิ่งของมีค่าจนหมดสิ้นมิหลงเหลือสิ่งใด
ในบ้านตระกูเหยานั้นเต็มไปด้วยความหดหู่ มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของโลหิต
“ เพียงความเสียหน้ากลับกลายเป็หายนะ “
“ สำนักไท่หยินนั่นก็พอกัน ศิษย์ของตนแพ้การประลองกลับร่วมมือกับเ้าเมืองทำลายทั้งตระกูล “
“ สิ่งที่เ้าพูดมานั้นมิถูกซะทีเดียว เ้าก็รู้ว่าเ้าเมืองนั้นมองตระกูลเหยาเป็ศัตรูมาโดยตลอด เ้าเมืองนั้นคอยหาโอกาสแลจังหวะเช่นนี้มายาวนานจนในที่สุดก็สบช่อง “
“ แต่เ้าว่ามันมิเกินไปรึ “
“ แล้วจะทำเช่นใด ถอนรากก็ต้องถอนโคนให้สิ้นซาก “
เ้าเมืองลู่ยืนอยู่บนกระบี่ปราณแลมองยังบ้านตระกูลลู่ เขาเองกลับคิดหนักในเื่นี้เพราะผลของมันรุนแรงยิ่ง เขาอาจสูญเสียเมืองของเขาไป เขาจะมิได้รับความไว้ใจจากผู้คน
“ พี่ใหญ่ ข้าเคยเตือนท่านแล้ว “ ชายวัยกลางคนเอ่ย
“ อืม “ เ้าเมืองลู่พยักหน้า
“ เวลานั้นข้าโกรธจนหน้ามืด “ เขาเอ่ย
“ ทั้งเวลานั้นสำนักไท่หยินบอกว่ายินดีที่จะร่วมมือ ข้าก็เลยเืขึ้นหน้าสั่งสังหารเสียสิ้น “ เ้าเมืองลู่เอ่ย
“ แล้วจะทำเช่นใดต่อ “ ชายวัยกลางคนเอ่ย
“ อย่างแรก เผามันให้ราบแลตั้งกองกำลังลับ ผู้ใดพูดคุยเื่นี้ให้ข้าเสียหายสังหารให้สิ้น “ เ้าเมืองลู่เอ่ย
“ เหตุใดกันต้องรุนแรงขนาดนั้น “ เข้าเอ่ย
“ ในเมื่อจะเหี้ยมก็ต้องเหี้ยมให้สุด “ เ้าเมืองลู่เอ่ยแลทะยานกระบี่ปราณจากไป
“ ห่วงเหลือเกินวันหน้า หากมีตระกูลเหยาหลงเหลือเล็ดลอด “ เขาพึมพำ
“ ฮื่อห์ “ เขาถอนหายใจออกมาอย่างแรง
หุบเหวไร้ใจหลังสำนัก
“ ศิษย์พี่ใหญ่ ขอบคุณท่านที่เคยสอนสั่งข้า “ ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยแลโขกศีรษะลงสามครั้ง
เขาลุกยืนแลจับร่างไร้ิญญาของชายหนุ่มโยนลงไป
“ เสร็จงานแล้ว กลับกัน “ คนของเ้าเมืองเอ่ยแลทะยานร่างไปอย่างรวดเร็ว
ศิษย์ผู้นั้นยืนสงบนิ่งอยู่ครู่ใหญ่แล้วจึงทะยานร่างกลับไปรายงาน
“ ตูมมม “ ร่างไร้ิญญากระแทกยังผิวน้ำอย่างแรง
ร่างไริญญาจมดิ่งลงไปยังก้นแม่น้ำ ด้วยกระแสน้ำที่ไหลอย่างแรงได้พัดพาเอาร่างไร้ิญญานั้นไหลไป ไหลไป
ร่างของเหยาอี้ชิงกระแทกเข้ากับโขดหินใต้น้ำจนเกิดแผลเล็กใหญ่ทั่วร่าง ทั้งกระดูกยังแตกหัก มีดสั้นสองเล่มที่ปักคาพลันหลุดออกร่วงหล่นยังก้นแม่น้ำแลถูกกลบฝังด้วยหินกรวดไว้ตลอดกาล
ร่างของเหยาอี้ชิงกลิ้งหลุนๆไปตามกระแสน้ำที่ไปนานหลายวันจนถึงน้ำตกใหญ่ที่นำพาสรรพสิ่งออกสู่ทะเล
“ ซ่า “ เสียงน้ำตกดังกระหึ่มทั่วอาณา ด้วยปริมาณน้ำหลายเส้นสายของแม่น้ำได้มารวมกันจนกลายเป็น้ำตกั์ในชื่อน้ำตกแห่งความตาย
ร่างของเขาไหลลงยังเบื้องล่างในสภาพที่มิอาจดูได้เพราะเป็เพียงก้อนเนื้อ
“ ตูมม “ ทั้งเสียงร่างไร้ิญญาร่วงกระแทกผิวน้ำแลเสียงของน้ำที่ร่วงหล่นดังลั่นเป็เสียงเดียว
ร่างของชายหนุ่มยังไหลไปตามก้นแม่น้ำจนอีกหลายวันจนไปเกยตื้นที่ริมแม่น้ำตื้นเขิน
หญิงสาวนางหนึ่งเปิดเปลือกตาขึ้นแลมองยังร่างไร้ิญญา นางมองอย่างเรียบเฉย
“ มนุษย์พอหมดค่าแล้วก็เป็เช่นนี้รึ “ นางพึมพำ
121
