เกิดอะไรขึ้น?
เซ่าเวยใมากดวงตาของนางเริ่มชื้นน้ำตาขึ้นมาอีกแล้ว ฉีหนิงจะปกป้องฮูหยินน้อยให้ปลอดภัย
องครักษ์เงาในตำนานอย่างเจียงฉีหนิงชักกระบี่ออกจากฝักเล็งไปที่มู่หรงซือเฉินคุ้มกันเซ่าเวย
เซ่าเวยนึกเสียดายขึ้นมานางไม่น่าหลงเข้ามาที่นี่เลย!
“รีบไสหัวไป!”
เสียงคำรามดังออกมาพร้อมกับคำตักเตือนใบหน้าของซือเฉินชั่วร้ายสลับไปมาคล้ายกำลังอดทนต่อบางสิ่งปราดหนึ่งที่เผลอไปสบตาของเขา ทำเอาถังเซ่าเวยขนหัวลุกแทบเสียสตินางลนลานรีบพาตัวเองออกจากจุดเกิดเหตุ
แอ่ก! ~~
ข้อเท้าดันไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างหน้าขาของ
เซ่าเวยถูกของมีคมปัก ใช่แล้ว!ขวดโลหิตที่แตกเกลื่อนบนพื้นปักเข้าที่โคนขาของนาง หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น
“กลิ่นนี้มัน!”
ชายหนุ่มที่อยู่ในอาการคลุ้มคลั่งเบี่ยงเบนความสนใจปลายจมูกของเขาไวต่อกระแสโลหิต บัดนี้กลิ่นหอมหวนยั่วยวนยิ่งกลิ่นของมันพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของนาง เกินกว่าจะหักห้ามใจ
ชั่วลมหายใจเดียวร่างสูงโปร่งของมู่หรงซือเฉินตามลงไปประกบตัวนาง การมาของเขาว่องไวดุจล่องหนรู้สึกตัวอีกครั้งกระโปรงตัวบางถูกฉีกจนขาดวิ่น ชายผ้าแหวกลึกไปถึงต้นขา
เจียงฉีหนิงอยู่ในเหตุการณ์หัวใจที่กระโจนโครมครามแทบหยุดเต้น
โคนขาขาวผ่องดั่งหิมะแรกในเหมันต์ผิวกายเนียนละเอียดดุจแพรไหม สิ่งที่อยู่ตรงหน้าล่อแหลมและวาบหวามเหลือล้นในฐานะชายผู้ยึดมั่นในคุณธรรมไม่กล้าล่วงเกินฮูหยินน้อยด้วยสายตา
อ๊าห์! ~~
เสียงครางดังขึ้น เซ่าเวยสะดุ้งตัวโยนััได้ว่าหน้าขาของนางถูกรบกวน ริมฝีปากของชายคนนั้นประกบบนปากแผล
ครู่หนึ่งความรู้สึกประหลาดก็ตามเข้ามาเรี่ยวแรงของเซ่าเวยลดลงอย่างน่าใ
“หยุดนะ! องครักษ์เจียงช่วยข้าด้วย”
แน่นอนว่าเจียงฉีหนิงไม่อาจทนอยู่เฉย ๆเขาหวดด้ามกระบี่เข้าที่ท้ายทอยของผู้เป็นายอย่างแรง กระทั่งศีรษะของ
ซือเฉินสั่นคลอนไประลอกหนึ่ง
นั่นไม่ทำให้ซือเฉินสะทกสะท้านเพียงลุกขึ้นไปทุบฝ่ามือลงบนหน้าผาก เจียงฉีหนิงก็หมดสติลงไปกองกับพื้นแววตาซือเฉินที่มองไปยังตัวขัดจังหวะ แทบอยากจะฆ่าให้ตาย แต่จะช้ากว่านี้ไม่ได้ไม่เช่นนั้นลาภก้อนโตนางนั้นต้องหลุดมือไปแน่
ดวงตาสีแดงก่ำเริ่มจืดจางลงเขารีบโถมร่างใหญ่กำยำกักขังนางไว้ใต้ลำตัว จากนั้นใช้ฝ่ามืออุดปากเซ่าเวยไว้หนนี้ริมฝีปากของซือเฉินลดหลั่นลงมาเสียดสีซอกลำคอเล็กน้อย
ใบหน้าที่หล่อเหลาเคร่งขรึมแยกเขี้ยวเหมือนปีศาจ!ความรู้สึกเหมือนถูกปลายเข็มดุ้นใหญ่ทิ่มแทงในเนื้อกาย ตอนนี้เซ่าเวยถูกสูบเืจะหมดตัวแล้ว
นิ้วมือเล็ก ๆ ค่อย ๆปีนขึ้นมาเกาะบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม คมเล็บทั้งห้าจิกทะลุชุดคลุมสีดำตัดหมอกทว่าซือเฉินไม่สนใจท่าทีขัดขืนของเหยื่อ ซือเฉินดื่มเืสด ๆ จากลำคอของนางต่อไปแล้วพึมพำออกมาว่า “เืของนางวิเศษมาก!”
ขณะเพลิดเพลินกับการดื่มโลหิตสด ๆจากลำคอของสตรี จู่ ๆร่างกายของนางแผ่รังสีบางอย่างออกมา มันทรงอานุภาพอย่างที่ไม่ควรเป็ถังเซ่าเวยนางก็แค่ชาวบ้านธรรมดา ๆ เท่านั้น ไฉนเป็แบบนี้!
คมเขี้ยวถอนออกจากลำคอของนางฉับพลันร่างกายของมู่หรงซือเฉินสะบัดสะบิ้งร่ำส่าย ดวงตาสีแดงก่ำดุดันผันแปรคืนสู่สภาพปกติเืของนางติดอยู่ที่มุมปาก พิสูจน์ให้แน่ใจอีกครั้งเกลี่ยปลายนิ้วแตะหยดเืขึ้นมาดูด
มันหอมหวานมาก!
มู่หรงซือเฉินทอดแววตาขมุกขมัวไปที่เหยื่อสาวหัวคิ้วขมวดมุ่นไม่เข้าใจสิ่งที่อยู่บนตัวนาง ขณะมองเรือนกายที่นอนเว้าหวิวในสมองของมู่หรงซือเฉินไม่ได้มีความรู้สึกประเภทหญิงชายแม้แต่น้อยสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนคนตายด้าน
“สารเลว ล่วงเกินฮูหยินน้อยแห่งเทียนตงหากเื่นี้รู้ถึงหูสามีทั้งสี่ของข้า รับรองว่าเ้าไม่ตายดีแน่โดยเฉพาะมู่หรงซือเฉินที่หมกมุ่นกับการฆ่าล้างแค้นคนนั้น เขาต้องไม่ปล่อยเ้าไว้แน่”
ถังเซ่าเวยจำคำพูดของสาวใช้ได้พวกนางบอกว่าคุณชายสามมู่หรงซือเฉินน่าหวาดกลัวและเข้าถึงได้ยากที่สุดด้วยเหตุนี้ใบบรรดาคุณชายทั้งสี่จึงควรระวังตัวเมื่ออยู่ต่อหน้ามู่หรงซือเฉินที่สุดเพราะไม่เช่นนั้นอาจจะตายตกอยู่ใต้คมกระบี่ของเขาโดยไม่รู้ตัวก็เป็ได้สำหรับสมองเล็ก ๆ ของเซ่าเวยนางคิดว่าคนผู้นี้น่าจะโเี้ที่สุดแล้ว
มู่หรงซือเฉิน -...-
“ดูเหมือนเ้าจะรู้จักเขาดีทีเดียว”น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้น
“เขาคือสามีของข้าก็ต้องรู้จักอยู่แล้ว”
นับว่าซือเฉินใจเย็นขึ้นมากเขาเริ่มสนใจในตัวนางและ้าหาคำตอบเกี่ยวกับความลับที่ซ่อนอยู่ภายในตัวนางดังนั้นเขาจะไม่ฆ่านาง อีกทั้งยังจะปกป้องนาง!แต่ทว่าซือเฉินก็ยังไม่อาจสลัดแววตาแห่งความสมเพชออกจากตัวนางได้
เอาเถอะ! ปล่อยไว้แบบนี้นางคงได้แข็งตาย
มู่หรงซือเฉินเป็คนขี้ร้อนั้แ่เกิดด้วยเหตุนี้ชุดสีดำลายตัดหมอกที่เขาสวมใส่จึงบางพลิ้ว สายคาดเอวผูกเงื่อนหลวม ๆส่วนหน้าเว้าลึกยาวลงมาถึงหน้าท้องเผยให้เห็นแผงอกอันแข็งแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้องชัดเจน
เขาไม่อับอายแต่อย่างใดเพราะแต่งตัวเช่นนี้จนเคยชิน
ตอนนี้มู่หรงซือเฉินปลดสายคาดเอวให้หลุดถอดชุดออกจากกาย คลุมร่างกายให้เซ่าเวยแทน ขาของนางได้รับาเ็ จึงไปไหนไม่ได้ส่วนเจียงฉีหนิงก็นอนหมดสติอยู่ข้าง ๆ จะหวังให้ใครเข้ามาช่วยเหลือ ไม่มีทางซะหรอกเพราะเรือนหลังนี้ถูกสั่งห้ามไม่ให้รบกวนยามวิกาล แม้แต่ทหารเวรยามก็ถูกถอนออกไปไม่เช่นนั้นนางคงไม่เข้าเรือนของซือเฉินได้ง่ายดายขนาดนั้น
น้ำตาบนใบหน้าของเซ่าเวยเริ่มแห้งดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองท่อนเนื้อส่วนบนของชายหนุ่มอย่างอึ้ง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเนื้อหนังแข็งแกร่งกำยำราวเหล็กหุ้มทอง
"หากมู่หรงซือเฉินสามีของข้า...ฆ่าคนผู้นี้ตายไปคงน่าเสียดายพละกำลังไม่น้อย เดาได้ว่าเขาน่าจะเป็ยอดขุนพลหรือแม่ทัพอะไรสักอย่าง"เซ่าเวยครุ่นคิดสิ่งนี้ในใจ
รู้สึกตัวอีกครั้งร่างของเซ่าเวยถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนเขาวางนางลงบนเตียงนอนหลังใหญ่อย่างระมัดระวัง
เซ่าเวยพยายามดิ้น
แต่นางก็ทำได้แค่ในห้วงความคิดเท่านั้นเสียเืไปมากขนาดนั้นแค่แรงหายใจยังริบหรี่ ไม่นานนักเปลือกตาบนค่อย ๆหรี่แคบลงกระทั่งปิดสนิทในเวลาต่อมา
มู่หรงซือเฉินหลับลงไปพร้อมเซ่าเวยทั้งคู่นอนเคียงกันบนเตียงหลังใหญ่สภาพสองชายหญิงไม่ได้ต่างจากเป็สามีภรรยากันเลยสักนิด
*****
เสียงอึกทึกครึกโครมดังในหูของมู่หรงซือเฉินเขาแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือเสียงกัมปนาทอะไรคือเสียงกลองศึก เสียงกรีดร้องร่ำไห้ดังสวนเข้ามาจนแก้วหูแทบดับซือเฉินพยายามระงับสิ่งนี้ด้วยการใช้ฝ่ามืออุดใบหู
เฉินเอ๋อร์! หนีไป!!
เสียงศาสตราวุธโรมรันพันตูเทียนตงกลายเป็ทะเลเื มารดาผู้เป็ที่รักสิ้นเสียงร้อง ศีรษะหลุดจากบ่าสยดสยองมู่หรงซือเฉินถูกพาตัวไป ในใจของเขาบรรทุกความเ็ปคับแค้นเอาไว้มากมาย
เฮือก!!
เสียงหายใจแรงขับออกมาพร้อมอาการหอบเหนื่อย
ฝันร้ายอีกแล้ว…
มู่หรงซือเฉินมองข้างกาย ถังเซ่าเวยยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงปลายนิ้วเคลื่อนไปอังที่ปลายจมูก คลื่นลมหายใจยังคงอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอ
นางฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิด!
แม้จะจมอยู่กับฝันร้ายแต่มู่หรงซือเฉินกลับไม่มีอาการคลุ้มคลั่งหัวเสียส่วนเื่เมื่อคืนนี้ก็น่าเหลือเชื่อเกินไป เืของนางขับไล่ความชั่วร้ายได้อย่างไรกัน
ั้แ่เสียมารดาไปมู่หรงซือเฉินหมายหัวสำนักร้ายหวงซินยกให้เป็ศัตรูหมายเลขหนึ่งเขาหมั่นเพียรฝึกวิชาหลายแขนง เผื่อว่าสักวันจะได้เป็หนึ่งในใต้หล้าล้างแค้นให้มารดา ปกป้องพี่น้องและเทียนตง แต่แล้วมู่หรงซือเฉินก็ค้นว่าลำพังวิชาเก้ากระบี่ธรรมดาคงไม่อาจเอาชนะหวงซินได้
ดังนั้นมู่หรงซือเฉินจึงพยายามทุกหนทางเพื่อแสวงหาเคล็ดลับวิชาใหม่ๆ กระทั่งค้นพบวิชาต้องห้ามโดยบังเอิญไม่มีใครล่วงรู้ว่ามู่หรงซือเฉินกำลังทำอะไรอยู่ตั้งใจศึกษาระยะหนึ่งก็สำเร็จเคล็ดลับวิชาต้องห้ามเหล่านี้
แต่สิ่งที่ต้องแลกมาคือการสูญเสียตัวตนถูกธาตุไฟเข้าแทรก นิสัยขี้ร้อนที่มีแต่เดิมจะร้อนรุ่มเข้าไปอีกทุกวันต้องดื่มโลหิตสด ๆ สังเวยด้านมืดที่แฝงอยู่ในร่างกาย
ตลอดหลายปีมานี้มู่หรงซือเฉินพยายามชะล้างความชั่วร้ายพวกนี้อยู่เสมอจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ผลดีเท่าที่ควร เขาจึงกลายเป็ปีศาจในสายตาของคนอื่นด้วยเหตุนี้คุณชายสามของตระกูลจึงหลบเลี่ยงการพบปะโลกภายนอกผู้คนในเทียนตงยกให้เขาเป็คนที่เข้าถึงได้ยากที่สุด
มู่หรงซือเฉินนิ่งมองหน้าเซ่าเวยสามเฟินแล้วริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันเป็เส้นตรง อยากจะดูดคอของนางอีกครั้ง กลิ่นเืหอมๆ ยั่วยวนเหลือเกิน
“เ้าเด็กเมื่อวานซืน! มู่หรงซือเฉิน!แม้แต่วันสวมกวานของตัวเองเ้าก็จะไม่โผล่หัวไปงั้นหรือ”
สีหน้าของมู่หรงซือเฉินกลับมาเ็าอีกครั้งเมื่อถูกรบกวนลืมไปซะสนิทว่าวันนี้คือวันสวมกวานของตอนเอง ฝ่ามือกวาดม่านมุ้งเล็กน้อยเห็นเจียงฉีหนิงยังคงนอนอยู่ในสภาพเดิม มันน่าโมโหจริง ๆ องครักษ์ในตำนานอะไรกันไม่ได้เื่!
มู่หรงชิงเจ๋อโบกพัดคู่ใจเข้ามาด้านในโดยพลการดวงตาคมเฉี่ยวมองไปยังเตียงนอนจากนั้นเคลื่อนไปมองร่างท่อนบนของน้องชายที่ล่อนจ้อนเปลือยเปล่า
สีหน้าเบิกบานเปลี่ยนเป็กรุ่นโกรธมู่หรงชิงเจ๋อคุณชายเ้าสำราญที่ใครต่างก็พูดว่าเข้าถึงง่ายและเป็กันเองมากที่สุดหลายปีมานี้เขาแทบไม่แสดงความโกรธออกมาให้ใครเห็นเลย แต่เมื่อครู่แสดงมันออกมาแล้ว
“เ้ากินเต้าหู้นาง!!!” พูดจบพัดวิเศษถูกซัดออกไป จิตสังหารบนพัดสามารถตัดศีรษะของซือเฉินให้ขาดได้ไม่ยาก!
630
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)
