อาการเจ็บแปลบที่หัวทำให้เธอยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ความพร่ามัวของสายตาทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ๆ หลายครั้งเพื่อไล่ความพร่ามัวออกไปเธอใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ถึงสามารถมองภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน
ไม้เนื้อแข็งลายดอกโบตั๋นตรงหน้านั้นถูกแกะสลักอย่างอ่อนช้อยจนเหมือนกับดอกไม้จริงส่วนม่านสีแดงที่ติดไว้ข้าง ๆกันนั้นก็ถูกปักเป็ลายดอกโบตั๋นเข้าชุดกันอย่างงดงาม
งานฝีมือที่ประณีตขนาดนั้นราคาชุดคงไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว
แต่เอ๊ะ...คอนโดเธอมีเฟอร์นิเจอร์ไม้โบราณแบบนี้ด้วยหรือ...เธอจ้องมองลายตรงหน้าอยู่ชั่วครู่แล้วก็ลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงอย่างใ
เฮ้ย!
แต่ภาพตรงหน้าเธอทำให้เธอหันมองไปรอบๆ ตัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
โต๊ะน้ำชา...
ตู้เสื้อผ้าแกะสลักลวดลาย...
โต๊ะเครื่องแป้งไม้แบบโบราณ...
ของพวกนั้นถูกแกะสลักเป็ลายดอกโบตั๋นเช่นเดียวกับเตียงและดูเข้ากันราวกับว่าถูกสร้างมาเป็ชุดเดียวกัน!
ไม่จริงน่า...
เป็ไปไม่ได้!ที่ของพวกนี้จะมาอยู่ในคอนโดของเธอเพราะมันไม่เข้ากับสไตล์โมเดิร์นเลยสักนิด!
“องค์หญิง!ท่านฟื้นแล้ว!” เสียงของเด็กสาวที่ดังมาจากหน้าประตูทำให้เธอหันไปมองอย่างแปลก
เด็กสาวคนหนึ่งที่ดูอายุน่าจะยังไม่ถึงสิบแปดดีรีบพุ่งเข้ามาหาเธอแล้วทรุดตัวลงข้างเตียง
“องค์หญิงทรงเป็อย่างไรบ้างเพคะ?”
เธอมองเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธออย่างงุนงงแต่ทว่าชุดคอป้ายแบบตัววีกับปิ่นเงินเรียบ ๆ บนหัวนั้น
นี่มัน...ชุดของจีนโบราณนี่น่า!
เดียวนะ!เมื่อกี้เด็กคนนี้เรียกเธอว่าอะไรนะ องค์หญิง งั้นหรือ!
อย่าบอกนะ...ว่าเธอข้ามมิติมาเหมือนในหนัง!
“องค์หญิงิจูท่านฟื้นแล้ว!” น้ำเสียงกระวีกระวาดดังมาจากผู้หญิงวัยกลางคนที่จู่ ๆโผล่พรวดเข้ามาในห้องเธอ
นางใส่เสื้อคอป้ายเป็ตัววีเหมือนคนแรกแต่หรูหราและจัดเต็มกว่ามากจนเธอนึกอึ้ง
ดูเหมือนว่าคนนี้จะมีอำนาจมากกว่าคนแรกเพราะเพียงแค่นางออกคำสั่ง ผู้หญิงหลายคนในชุดคล้ายกัน ๆก็กรูตามนางเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับโถกำยานหอมกรุ่นในมือ
“เร็วเข้าพวกเ้าแต่งตัวให้องค์หญิงิจูเดี๋ยวนี้ นี่ก็ใกล้ถึงฤกษ์เต็มทีแล้ว”
ไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งหลักใดๆ ทั้งสิ้น ผู้หญิงกลุ่มนั้นที่มีทั้งเด็กสาวหญิงสาวและคนที่อายุเท่าป้าคนนั้นกรูเข้ามาหาเธอแล้วจับเธอแต่งตัวอย่างรวดเร็วราวกับพายุ
ชุดเดิมถูกถอดออกและแทนที่ด้วยชุดกรุยกรายที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงระยับแค่ไหน
เสื้อเกาะอกสีแดงสดถูกทาบลงมาเป็ชั้นแรกตามมาด้วยกระโปรงยาวลากพื้นลากที่ถูกผ้ารัดเหนือเอวขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากนั้นก็ตามด้วยเสื้ออีกหลายที่ถูกออกแบบมาอย่างซับซ้อนแต่พอใส่รวมกันกลับดูงดงามและพลิ้วไหว
และเสื้อคลุมตัวสุดท้าย...เป็เสื้อคลุมตัวใหญ่สีแดงตัดสีเขียวหยกแขนกว้าง ไม่มีกระดุมด้านหน้าผ่าหน้าที่ยาวลากพื้นและปักลายดอกโบตั๋นเหมือนกับผ้าผืนอื่น ๆ
หลังจากนั้นมงกุฎหงส์อันใหญ่ก็ถูกสวมลงบนหัวเธอและตามด้วยผ้าคลุมสีแดงปักลายหงส์ผืนใหญ่ที่คลุมหน้าเธอไว้จนเห็นเพียงรองเท้าตัวเองเท่านั้น!
ถึงชุดที่เธอใส่มันจะแปลกไปจากที่เธอเคยเห็นในโซเชียลแต่การคลุมผ้าแบบนี้...นี่มันคือการแต่งงานของคนจีนโบราณนี่น่า
อย่าบอกนะว่า...เธอกำลังจะแต่งงาน!
พอเธอตั้งสติได้เธอก็พยายามขัดขืนอย่างเต็มที่แต่ทว่าร่างกายของเธอกลับไม่ตอบสนองต่อความคิดของเธอเลยแถมมันยังทำตามสิ่งที่ยัยป้าคนนั้นสั่งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ไม่จริงน่า...ทำไมเธอถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!
“องค์หญิงิจูพระองค์มิได้เป็อะไรเพียงแต่ฮ่องเต้ทรงเกรงว่าพระองค์จะตื่นเต้นจนเกินไปเลยให้หมอหลวงปรุงยาสงบใจยานี้จะออกฤทธิ์เพียงเช้าวันพรุ่งนี้ พระองค์อย่าทรงตื่นตระหนกไปเลยเพคะ”
สายตายิ้ม ๆของยัยป้ามหาภัยนั้นทำให้เธอกรีดร้องอยู่ในใจ
อะไรนะ! เช้าวันพรุ่งนี้!ไม่...ไม่เอานะ เธอไม่แต่ง!!!
ไม่ว่าเธอจะพยายามขัดขืนสักเท่าไรแต่เธอก็ยังถูกพาขึ้นเกี้ยวเ้าสาวและเสียงวงดนตรีก็ดังขึ้นพร้อมกับขบวนที่เคลื่อนไปเรื่อยๆ
ขบวนแห่ยังเคลื่อนไปเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนที่มามุงดูงานก่อนที่จะไปหยุดยังที่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยผู้คนไม่แตกต่างกัน
“มาแล้ว มาแล้วเ้าสาวมาแล้ว เริ่มพิธีได้”เสียงของยัยป้าเ้าเก่ายังคงดังอย่างต่อเนื่องจนเธออยากจะวิ่งหนีเสียงให้รู้แล้วรู้รอด
แต่ยัยป้าก็ยังจับหมุนไปหมุนมาราวกับกำลังสนุกที่ได้เล่นตุ๊กตา
“คำนับครั้งที่หนึ่งคำนับฟ้าดิน”
“คำนับครั้งที่สองคำนับพ่อแม่”
“คำนับครั้งที่สามคำนับกันเอง”
“พิธีแต่งงานสมบูรณ์แล้วส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอได้!”
เฮ้ย... ยัยป้าทำงี้กับเธอได้ยังไง?!
เธอในใจจะกรีดร้องมากแค่ไหนแต่เธอก็ทำได้เพียงขยับปากพะงาบ ๆ และไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา
ให้ตายเถอะเธอพยายามหนีงานดูตัวของม๊าแทบตาย แต่ดันถูกส่งมาแต่งงานกับใครก็ไม่รู้เนี่ยนะ!
เจริญละ!
ไอ้อัญแกนี่มันหนีเสือปะจระเข้โดนแท้ ซวยชะมัด
ว่าแต่...ตอนนี้กุแต่งกะใครวะเนี่ย?!
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถูกนำตัวไปยังห้องหอครั้งนี้เธอพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่จนยัยป้านั่นต้องให้ใครสักคนอุ้มเธอมาส่งจนถึงเตียง
“องค์หญิงิจูทำพระทัยใจเย็นๆ ไว้เพคะ การแต่งงานไม่ใช่เื่น่าอายเลย เกิดเป็สตรีก็แต่งงาน มีสามีมีลูกด้วยกันทั้งนั้น ถ้าทรงตื่นเต้นมากก็ทรงหายใจเข้าลึก ๆ นะเพคะ”
ตื่นเต้นกับผีนะซิ!ถูกคลุมถุงชนแบบนี้เนี่ยนะ ใครบอกว่าเธอตื่นเต้นตอนนี้เธอเครียดจนแทบบ้าแล้วต่างหาก!
หน้าก็ไม่เคยเห็นนิสัยก็ไม่รู้จัก เกิดได้แจ็คพอตได้พวกซาดิสม์บ้าอำนาจขึ้นมาเธอไม่ถูกซ้อมจนตายหรือไง!
“มาแล้ว มาแล้วท่านแม่ทัพใหญ่กำลังมาแล้วเ้าค่ะ”น้ำเสียงตื่นเต้นของนางกำนัลคนหนึ่งดังขึ้นมาทำให้เธอใ
เมื่อความเครียดผสมกับความใอะดรีนาลีนก็หลั่งออกมาและในตอนนั้นเองเธอก็ขยับมือข้างหนึ่งได้!
แต่เพียงเสี้ยววินาทีถัดมามือข้างนั้นก็โดนยัยป้ามหาภัยคว้าเอาไว้ได้ทัน
“องค์หญิงิจู!พระองค์จะทรงเปิดผ้าคลุมหน้าเองไม่ได้ พระองค์ต้องให้ท่านแม่ทัพใหญ่เปิดให้นะเพคะ”
เธอตวัดตามองไปทางยัยป้าคนนั้นพร้อมกับสัญญากับตัวเองในใจว่า...ถ้าเธอรอดไปได้ล่ะก็ยัยป้านี่จะเป็คนแรกที่เธอจะคิดบัญชี!
“องค์หญิงิจูหม่อมฉันขอบังอาจเตือนพระองค์สักเื่เถอะเพคะ ในฐานะที่หม่อมฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนหม่อมฉันอยากจะทูลว่าชีวิตของสตรีนั้นขึ้นอยู่กับสามี ถ้าสามีรัก...เราก็มีความสุขแต่ถ้าเขาเกลียด...เราก็จะมีแต่ทุกข์ทน”
มือหนาของยัยป้ามหาภัยดึงมือเธอไปกุมเอาไว้และลูบเบาๆ
“องค์หญิงิจูพระองค์ทรงงดงามมากอยู่แล้วแค่เพียง...เอ่อ ทำตัวให้เรียบร้อยขึ้นอีกสักหน่อยหม่อมฉันรับรองเลยว่าท่านแม่ทัพใหญ่คงไม่กล้าขัดพระทัยพระองค์แน่”
“เชื่อคำแนะนำของหม่อมฉันนะเพคะอย่างน้อยก็เห็นแก่อดีตฮองเฮาที่อยู่บน์นางคงอยากเห็นองค์หญิงมีครอบครัวที่มีความสุข”
ถึงจะไม่อินกับเื่นี้เท่าไรเพราะเธอห่างไกลวัฒนธรรมจีนไปมากแล้วและมีความคิดแบบคนรุ่นใหม่แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความหวังดีของป้ามหาภัยคนนี้
“เชิญทางนี้เ้าค่ะท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านต้องเปิดผ้าคลุมหน้าเ้าสาวก่อน”เสียงของยัยป้าคนเดิมทำให้เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
ในเมื่อหนีไม่ได้แล้วเธอก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน!
ผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกเปิดขึ้นอย่างช้าๆ แสงสว่างที่วาบเข้ามาทำให้เธอต้องกะพริบตาอยู่ชั่วครู่เพื่อปรับโฟกัสสายตา
ใบหน้าคมสันของผู้ชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอผู้ชายคนนี้มีเครื่องหน้าที่ส่งเสริมกันเป็อย่างมาก ทั้งดวงตายาวเรียวจมูกโด่งเป็สันกรามกว้างรับกับรูปหน้าที่ยาวอย่างพอเหมาะจนทำให้เขาดูเป็ชายหนุ่มองอาจ
และที่สำคัญ...ผู้ชายคนนี้หล่อมากจนเธอเกือบลืมหายใจ!
ดูเหมือนว่าเธอจะมองเขานานเกินไปหน่อยดวงตาคมกริบคู่นั้นเลยจ้องเธอกลับคล้ายถาม
เธอคุ้นดวงตาคู่นี้จังเลยเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ แต่แล้วดวงตาคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ
...ดวงตาที่คมกริบราวกับพยัคฆ์...
ผู้ชายในฝันคนนั้นคนที่ฟันดาบใส่เธอ!!!
298
