คุณหมอพ่ายรัก

    บทที่8

    "หมอจะพานวลไปไหนคะเนี่ย... ปล่อยนะ"หมอดินลากตองนวลเข้ามาในโรงพยาบาลพาเธอขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นผู้บริหารเธอหน้าหยิกงออย่างไม่ชอบใจ"ปล่อยนวลได้แล้ว"




    "อยู่นิ่งๆ ซิ"เขาเอ็ดเธอเบาๆ




    "หมอจะพานวลมาทำไมคะ.... หมอทำงานก็ทำไปสิ.... นวลจะนอนมันง่วงนะคะ"เธอหาววอดๆ ตาใกล้จะปิดเต็มที




    "ไม่ได้นวล... ผมขาดคุณไม่ได้มานอนในห้องทำงานผมล่ะกัน ผมไม่อยากให้คุณห่างสายตา"




    "หมออ่า.... เมื่อคืนก็จัดนวลจนเช้านวลจะตายแล้วนะ.... หมอคึกไรนักหนาก็ไม่รู้แล้วเนี่ยยังจะพานวลมาทรมานอีก... นวลจะตายแล้วนะ! "




    "โธ่นวล... ไม่ตายหรอกครับ... คนดี ใกล้ถึงแล้วนะครับ"เขาบอกเสียงอ้อนเสียงหวาน"ผมรักนวลนะครับอย่าขัดใจผมเลย"




    "ตลอดล่ะหมออ่ะ"เธอเดินโซซัดโซเซออกจากลิฟท์เมื่อถึงชั้นที่หมอดินทำงาน เขาเดินตามหลังเธอไปติดๆ คอยเฝ้าระวังเธอจากด้านหลัง"หมอบ้า"




    "บ้าก็บ้ารักนะครับ"




    "ชิ"




    ............,.................




    สายธารเดินทางกลับมายังโรงพยาบาลเธอรู้สึกโล่งใจเมื่อมารดาโทรมาบอกว่าน้องสาวกลับมาแล้วและก็กำลังมีข่าวดีอีกด้วยเธออมยิ้มเล็กน้อยดีใจไปกับน้องสาวสุดที่รัก.....




    "หมอคะ... "เธอหยุดเดินหันไปมอง"มีคนโทรมาหาหมอค่ะ"




    "ใครคะ"เธอถามอย่างสงสัย




    "บอกว่าอยากคุยกับหมอเป็๲การส่วนตัวค่ะ"




    "คงจะเป็๲คนป่วยถ้าโทรมาอีกโอนสายไปในห้องธารนะคะ"




    "ค่ะคุณหมอ"




    เธอเข้ามานั่งทำงานได้สักพักนึงก็มีสายเข้ามา




    "สวัสดีค่ะ สายธารพูดค่ะ"




    "ครับ... พอดีผมมีเ๱ื่๵๹จะสอบถาม หมอยังซิงอยู่ป่าวครับ"




    "ห้ะ! "




    "แสดงว่าไม่ซิงแล้ว"




    "คุณท่าจะอาการไม่ดีนะคะมาพบหมอบ้างก็ดีนะ"




    "หมอ... คิดว่าตัวเองป่วยหรือเปล่า"เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย




    "คุณน่ะซิป่วย.... ขอโทษนะคะหมอต้องทำงานค่ะ"




    "55555555หมอโรคจิต"




    ตื๊ดๆ ๆ ๆ สายถูกตัดไป






    เธอถึงกับกุมขมับหัวเสียเล็กน้อยนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนแบบนี้บ่อยครั้งที่มีคนโทรมาหาเธอในลักษณะนี้ บางทีก็คือคนป่วยที่มารักษากับเธอมักจะโทรมาก่อกวนก็มี... "เฮ้อ"




    กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง.....




    เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ตั้งโต๊ะมารับสาย"สวัสดีค่ะ... หมอธารพูดค่ะ"




    "สวัสดีครับคุณหมอ คือผมมีเ๱ื่๵๹จะปรึกษาครับ"สายธารนิ่งคิดในใจ'น้ำเสียงเมื่อกี้นี่น่า'




    "ค่ะ... ยินดีค่ะ"เธอพยายามกรอกเสียงให้เป็๲ปกติที่สุด




    "คือผมสำเร็จความใคร่บ่อยมากครับอยากทราบว่าผมเป็๲โรคจิตหรือเปล่า"เธอกรอกตาไปมาก่อนจะจำใจตอบปลายสาย




    "ก็มีส่วนค่ะ.... คุณหมกมุ่นเกินไป บางทีอาจไม่ถึงขั้นทางจิตหรอกค่ะอาจแค่โรคทางประสาทคือย้ำคิดย้ำทำในสิ่งเดิมๆ ต้องตรวจเช็คสมองและประสาทก่อนค่ะ"เธอกัดฟันอธิบายให้ปลายสายฟัง"หรือไม่คุณก็มาหาหมอที่โรงพยาบาลค่ะจะได้วินิจฉัยได้ถูก"




    "ผมอายครับ... คือว่า.... ผมมีความคิดว่าของผมทั้งยาวทั้งใหญ่ผมชอบจิตนาการๅว่ามีสาวๆ มาลูบไล้นวดคลึงของสงวน.... โอว....... อ่าาาาาาา.... อี้..... อูย"เสียงเขาสั่นๆ แหบพร่า สายธารกำหูโทรศัพท์ไว้แน่นพลางสะกดกลั้นอารมณ์อย่างยิ่งยวด 'ขันติ..... ขันติ.... ขันติ..... '




    "ผมค่อยๆ สาวนิ้วขึ้นลง...... อืมมมมมม อ่าาาาาา ชักเข้าชักออก..... แรงขึ้นแรงขึ้น..... อืมมมมม หมอครับผมป่วยหรือเปล่า"




    "ชัดเจนมากค่ะ..คงต้องบำบัดขั้นเด็ดขาดสมองคุณอาจจะถูก.... เชื้อโรคกัดกินไปเยอะแล้วจึงทำให้ด้านในกลวงแล้วค่ะไม่มีความคิดสร้างสรรค์ดีๆ เหมือนคนปกติเขาทำกัน"เธอวางสายลงอย่างขุ่นมัว"โรคจิต"




    "5555555"เดลหัวเราะขำกลิ้งเขาโทรไปก่อกวนถึงสองครั้ง"เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับฉันพรุ่งนี้เธอโดนอีกแน่"เขาฮัมเพลงอย่างสบายใจคิดฝันหวานถึงพรุ่งนี้"หึหึหึหึ ยัยหมอโรคจิต"






    .............................................






    "นั่นจะไปไหนน้องหว้า"




    "ไปห้องเสื้อค่ะ.... เมื่อกี้ลูกน้องโทรมาบอกว่ากลับมาถึงแล้ว"




    "จะทิ้งผมไว้คนเดียวที่นี่หรอใจคอจะไม่ชวนผมไปหรือไง "เอากับหมอดลซิบทจะงอแงก็เล่นซะเธออ่อนใจเลย




    "ไม่ได้ทิ้งค่ะก็หมองานยุ่งนิคะไม่อาจจะกวน... หว้าไปเองได้ค่ะ"




    "น้องหว้าไม่รักกันแล้วก็บอกมาเถอะ"เขาลุกขึ้นเดินเข้ามาสวมกอดเธอ เธอพยายามแกะมือเขาออกและสะบัดตัวจนหลุดขากอ้อมกอดเขายังตามติดทรุดลงไปกอดขาเธอไว้"อย่าไปนะครับอย่าทิ้งผมไป"




    "ปล่อยนะหมอ!!! หมอดูหนังมากไปป่ะ"เธอผลักเขาออกแต่ก็ไร้ผล"หมอคะ.... ปล่อยขาหว้านะ.... หว้าจะไปดูร้าน.... ปล่อยนะหมอ"




    "ไม่ให้ไป.... น้องหว้า.... "เธอกรอกตามองบนอย่างขัดใจ"คิดจะทิ้งก็ทิ้งไม่เคยคิดสนใจเห็นผมงานยุ่งก็คิดจะตีจาก"




    "หมอปล่อยหว้าเดี๋ยวนี้นะ... หว้าเวียนหัวนะคะ... "หน้าเธอเริ่มซีดๆ "จะไปกับหว้าก็ไปค่ะถ้าหมอว่าง"




    "จริงๆ นะครับ"เขาลุกขึ้นสวมกอดร่างงาม พร้อมกับจุ๊บไปตามลำคอขาวผ่องของเธอ จนเธอขนลุกซู่




    "หมออ่า.... อีกแล้วนะคะ หว้าต้องไปแล้วหมอจะไปด้วยหรือเปล่าคะ"เธอหันหน้ามาถามเสียงจริงจัง




    "ไปครับ... แต่... ขอสักทีก่อนไปนะยิหวา นะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้เธอ




    "หมอดล.... ไม่เอา นะคะ... หว้ารีบ"




    "นะๆ ๆ ๆ ๆ ทีเดียวเองครับ... สัญญาจะเบาๆ นิ่มนวล..... "




    "หมอคะ... หว้ารีบ"




    "ก็ได้ครับ"




    "ว้าย! "เขาอุ้มเธอลอยเข้ามาในวงแขนพาร่างงามกลับเข้าไปในห้องนอน"หมอดล... ปล่อยนะคะ"




    "ไม่ไหวแล้ว...."ใบหน้าเขาหื่นกามเต็มที่พาเธอไปวางบนเตียงไม่รอช้าจัดเต็มให้เธอทันทีอย่างถึงใจ...... "อ่าาาาาา สุดยอดจริงๆ เมียผม"




    "หึ.... ตลอดเลยค่ะ.... ชิ"




    "ก็รักอะ... ที่รักของผม" จุ๊บบบบบบบบ