ฉู่เฮ่าเทียนจ้องมองสาวงามตรงหน้าด้วยสายตาอันคมกริบ นางมีแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจในตนเอง แม้ว่าตนเองจะมีความงามที่เหนือกว่าผู้อื่นแต่นางกลับไม่คิดจะใช้มันเลยสักนิด อีกทั้งยามนี้ยังมาทำท่าทีอวดฉลาดอยู่ตรงหน้าเขา เพียงแต่เขาไม่รู้ว่ามีผู้ใดอยู่เื้ัของนางหรือไม่
“ในเมื่อเ้ารู้ว่าบุรุษในดวงใจของเ้าถูกแผนการของผู้อื่นเล่นงาน และยามนี้เขาก็ถูกแย่งชิงไปภายใต้การรับรู้ของเ้า แล้วเหตุใดเ้าจึงไม่คิดจะหาหนทางทวงคืนเขากลับมาเป็ของตนเองเล่า หากเป็เขาสกุลจ้าวของเ้าย่อมได้รับการปกป้องจากเขาเป็แน่” คำพูดนี้ของฉู่เฮ่าเทียนทำให้จ้าวเสวี่ยหรูยิ้มออกมาอย่างฝืดเฝื่อน
“ในเมื่อใจของเขาไม่ได้อยู่ที่หม่อมฉัน แล้วเหตุใดหม่อมฉันจึงจะต้องบากหน้าไปแย่งชิงบุรุษผู้นั้นกลับมาให้ยุ่งยากด้วยเล่าเพคะ” เื่นี้ใช่ว่านางจะไม่เคยคิด เพียงแต่ถ้าหากเนื้อเื่ในนิยายยังคงเป็เช่นเดิม วันหน้าฉู่เฟยหลงก็จะต้องเป็คนของน้องสาวของนาง ยามนี้นางไม่ตายหากไปคิดแย่งชิงพระเอกกับนางเอกจะไม่ยิ่งทำให้ชีวิตของตนเองต้องตายเร็วขึ้นหรอกหรือ
นิยายทุกเื่นางเอกมักจะมีดวงที่ดีกว่าผู้อื่นยิ่งนิยายสายแก้แค้นความเฉลียวฉลาดของนางเอกก็มักจะมีมากกว่าคนทั่วไป นางไม่ยากเอาชีวิตไปเสี่ยงด้วยการแย่งชิงบุรุษในอนาคตของนางเอกนิยายหรอก นางพูดออกไปตามที่ใจคิด แต่ที่คิดไม่ถึงก็คือคำพูดของนางทำให้เสียนอ๋องกำลังเข้าใจนางผิดคิดว่านี่คือการตัดพ้อต่อว่าของสตรีที่ถูกคนรักหักหลัง สายตาที่เขาใช้มองนางจึงเต็มไปด้วยประกายแห่งความเห็นใจ
“แค่เื่ที่ข้าส่งคนไปมอบยาให้ชิงเยวี่ยเ้าคิดว่าข้าจะเกรงกลัวคำขู่ของเ้าหรือ ข้ามีวิธีการอยู่มากมายที่จะช่วยแก้ต่างให้กับตนเอง” คำพูดนี้ของเขาทำให้จ้าวเสวี่ยหรูต้องทอดถอนใจออกมา นางคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเื่นี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่นางอยากให้เป็
“หม่อมฉันรู้ดีว่าท่านอ๋องย่อมจะต้องจัดการได้ แต่แค่เพียงรับปากกับหม่อมฉันว่าจะช่วยปกป้องสกุลจ้าว ไม่ใช่แค่เพียงตัดเื่หยุมหยิมเล็กน้อยจำพวกนี้ทิ้งไปได้วันหน้าท่านอ๋องก็อาจจะมีสกุลจ้าวของหม่อมฉันคอยช่วยงานใหญ่ของท่านอ๋องได้อีกด้วย” เมื่อจ้าวเสวี่ยหรูเอ่ยเช่นนี้เขาก็พลันหรี่ตาในทันที
“ที่เ้าเอ่ยมาหมายความว่าอย่างไร”
“พระอนุชาต่างมารดาผู้หนึ่ง อยู่อย่างสงบเสงี่ยมมานานหลายปีแต่กลับมีกองกำลังส่วนพระองค์อยู่มากมายที่ลักลอบสั่งสมเอาไว้ มีที่ดินบรรดาศักดิ์ของตนเองแต่กลับไปยอมกลับไป แต่ใช้ชีวิตกบดานอยู่ในวัดแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ผู้คนภายนอกอาจจะคิดว่าท่านกตัญญูแต่ตัวของท่านย่อมรู้ดีว่าที่จริงแล้วท่านกำลังทำอันใดอยู่จริงหรือไม่เพคะ” เมื่อเอ่ยประโยคนี้จบจ้าวเสวี่ยหรูก็เตรียมตัวรอรับความเสี่ยงเอาไว้แล้ว นางคิดการที่นางพูดเช่นนี้เป็การเอาชีวิตของตนเองเป็เดิมพัน แต่หากไม่ลองเสี่ยงดูชีวิตในวันหน้าของนางก็ยังต้องยืนอยู่ท่ามกลางความเสี่ยงอยู่ดี
“เป็ผู้ใดส่งเ้ามา เสนาบดีจ้าวหรือว่าเป็แม่ทัพเผย” เขาเดินเข้ามาชิดกายนางแล้วเอ่ยถามนางด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความคุกคาม แต่จ้าวเสวี่ยอิงกลับส่งยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความหวาดกลัว ตัวละครตัวนี้นางเป็คนสร้างมาอาจจะน่าหวาดกลัวอยู่บ้างแต่นางก็สามารถคาดเดาจิตใจของเขาได้อยู่บ้าง
“ทั้งท่านพ่อและท่านตาของหม่อมฉันพวกเขายังไม่รู้เื่นี้แล้วจะส่งหม่อมฉันมาได้อย่างไรกัน แต่ที่หม่อมฉันมาหาท่านในวันนี้ก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าหากท่านอ๋องไม่รับปากเมื่อหม่อมฉันกลับไปพวกเขาจะต้องรู้เื่เป็แน่ ไม่มีผู้ใดส่งหม่อมฉันมาแต่หม่อมฉันตั้งใจจะมาหาท่านด้วยความจริงใจ หม่อมฉันคือบุตรสาวคนโตของสกุลจ้าวและเป็หลานสาวคนโปรดของแม่ทัพใหญ่เผย หากหม่อมฉันยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านอ๋องอย่างจริงใจ ท่านคิดว่าทั้งสกุลจ้าวและสกุลเผยจะไม่ช่วยเหลือท่านในวันหน้าหรือ สิ่งที่หม่อมฉัน้าก็แค่อยากให้ท่านอ๋องช่วยคุ้มครองให้สกุลจ้าวของหม่อมฉันให้รอดพ้นจากการปองร้ายของสกุลกู้เพียงเท่านั้น ท่านอ๋องย่อมรู้ดีว่ายามนี้กุลกู้ของกู้ไทเฮากำลังหมายปองตำแหน่งของบิดาของหม่อมฉันอยู่ แล้วท่านอ๋องคงจะยินยอมยกตำแหน่งเสนาบดีแห่งแคว้นให้กู้ไทเฮาโดยไม่คิดจะขัดขวางบ้างเลยหรือเพคะ” จ้าวเสวี่ยหรูเอ่ยมาอย่างยืดยาวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจ ท้ายประโยคยังจงใจยั่วยุเขาอยู่ไม่น้อยด้วยรู้ดีว่าเสียนอ๋องผู้นี้มีความแค้นเก่าอยู่กับกู้ไทเฮา
“แล้วเ้าจะมีสิ่งใดมาค้ำประกันได้เล่าว่าเ้าจะไม่หักหลังข้า” คำถามนี้ของเสียนอ๋องทำให้จ้าวเสวี่ยหรูนิ่งงันไป นางไม่ได้คิดถึงข้อนี้ส่วนเสียนอ๋องกลับไม่ได้รอฟังคำตอบของนาง ในยามนี้สายตาของเขากำลังจ้องมองไปยังคนที่กำลังเดินตัดสนามหญ้าและเดินตรงมาทางพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมต่างหาก
“เหตุใดวันนี้วัดแห่งนี้จึงมีผู้คนมากราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมายเช่นนี้กันนะ” คำพูดของเขาทำให้จ้าวเสวี่ยหรูหันไปมองยังทิศทางเดียวกันกับเขาในทันที บุรุษั์ตาคมดุผู้หนึ่งกำลังจ้องมองมาทางนาง ชุดที่เขาสวมใส่คือชุดราชสำนักปักลวดลายัห้าเล็บอันวิจิตรงดงาม เขาก็คือฉู่เฟยหลงพระเอกในนิยายของจ้าวเสวี่ยหรูนั่นเอง นางมัวแต่จ้องมองเขาด้วยสายตาอันพินิจพิเคราะห์จนไม่รู้ตัวสักนิดว่าท่าทีที่แสดงความใกล้ชิดจนเกินควรของนางกับเสียนอ๋องกำลังทำให้พระเอกในนิยายของนางต้องว้าวุ่นใจ
“คารวะเสด็จอา” เมื่อมาถึงเขาก็เอ่ยปากทักทายเสียนอ๋องก่อนแต่สายตาของเขากลับไม่ได้ละไปจากจ้าวเสวี่ยหรูเลย จนเมื่อนางมองตามสายตาของเขามายังตนเองจึงพึ่งจะคิดได้ว่ายามนี้สำหรับสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนท่าทีที่แนบชิดกันจนเกินควรของนางและเสียนอ๋องออกจะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก นางจึงได้รีบขยับถอยห่างจากเสียนอ๋องในทันทีแล้วหันไปย่อกายคารวะองค์ไท่จื่อฉู่เฟยหลงด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความเก้กัง
“คิดไม่ถึงว่าจะได้พบเ้าที่นี่” เมื่อฉู่เฟยหลงเอ่ยกับนางเช่นนี้จ้าวเสวี่ยหรูก็ส่งยิ้มให้เขาอย่างแห้งแล้งแล้วเอ่ยตอบเขาไปด้วยสีหน้าจืดเจื่อนไปอีกหลายส่วน
“หม่อมฉันเองก็คิดไม่ถึงเช่นกันเพคะ”
190
![[มี E-book]ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720873913_19531445.webp)
