ดั่งหทัยภูผา

ชั่วโมงต่อมา

ห้างสรรพสินค้า

และแล้วไม่นานผ้าแพรกับภูผาก็มาถึงห้างหรูใจกลางเมืองจนได้ด้วยคำพูดของสายทอง

“อยากให้เมียแกมีเสื้อผ้าสวยๆใส่ก็พาไปเลือกสินี่เป็๞หน้าที่แกไม่ใช่หน้าที่แม่แก” จบคำพูดของคนเป็๞ย่าภูผาก็ลากผ้าแพรมาที่นี่ด้วยกันทันที

“คุณภูไม่น่าพาแพรมาเลยค่ะแพรไม่ได้อยากซื้ออะไรสักหน่อย” ผ้าแพรเข้ามาในห้างด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวเธอบอกแล้วว่าเธอไม่อยากได้อะไรแต่ภูผาก็ยังยืนยันว่าจะพาเธอมา

“คุณย่าให้งบเธอมาตั้งสองแสนไม่อยากได้อะไรหรือไง” เขาล่ะอิจฉาผ้าแพรจริงๆที่เดี๋ยวนี้ดูจะเป็๞หลานรักของคุณย่าแทนเขาไปเสียแล้วถึงขนาดให้เงินมาเองเลย

“ไม่หรอกค่ะใครจะบ้าซื้อของทีเป็๲แสนคุณภูเองซื้อครั้งละเท่าไรหรอคะ” ผ้าแพรส่ายหัวเบาๆเสื้อผ้าชุดละสองสามร้อยเธอก็ว่าแพงแล้วเพราะที่บ้านส่วนมากจะเป็๲ยายเธอที่ทอแล้วตัดใส่เองมากกว่า

“ฉันไม่ตอบหรอกเดี๋ยวจะกลายเป็๞คนบ้า” ภูผาแอบขำกับคำพูดและสีหน้าของหญิงสาวหากเขาตอบเธอไปว่าเขาซื้อของครั้งนึงใช้เงินเท่าไรมีหวังเขาได้กลายเป็๞คนบ้าในสายตาของเธอพอดี

“....” ตอนนี้ผ้าแพรเหมือนเธอจะไม่ได้ฟังคำตอบของภูผาเลยสักนิดดวงตากลมถูกอาหารในตู้กระจกของร้านอาหารร้านหนึ่งดึงดูดสายตาเธอไปเสียแล้ว

“อะไรอยากทานหรอ”  ภูผามองตามหญิงสาว

“อาหารที่นี่ออกแบบได้สวยมากเลยนะคะ” ผ้าแพรคิดว่าเธอเห็นรูปแบบของขนมที่หลากหลายมาพอสมควรแล้วแต่ห้างหรูแห่งนี้กลับดูมีอะไรตื่นตาที่เธอไม่เคยเห็นมากมายเช่นซาลาเปาที่ทำเป็๲รูปตัวการ์ตูนหลากหลายที่เธอไม่รู้ว่าหากซื้อไปแล้วจะกล้าทานมันหรือป่าวก็ไม่รู้เหมือนกัน

“ร้านอาหารที่นี่มีหลายร้านถ้าทำรูปแบบไม่น่าดึงดูดคนก็ไม่เข้าน่ะสิถ้าเธออยากทานเดี๋ยวเลือกเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วฉันจะพากลับมาซื้อ” พูดจบภูผาก็พาหญิงสาวเดินขึ้นลิฟท์แก้วไปที่ชั้นของเสื้อผ้าแบรนด์หรูร้านประจำของเขา

“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวก้าวเท้าเข้าลิฟท์โดยที่มือน้อยของเธอเกาะข้อมือของภูผาเอาไว้ไม่ปล่อยเพราะคนเข้ามาพร้อมกับเธอค่อนข้างเยอะ

หลังจากออกมาจากลิฟท์เรียบร้อยแล้วผ้าแพรก็รีบปล่อยมืออกจากข้อมือหนาของชายหนุ่มทันทีเพราะเกรงใจเขาแต่ครั้งนี้เป็๞เขาเองที่กุมมือเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“มาทางนี้สิ”

“ค่ะ” ร่างบางหน้าเสียเล็กน้อยคิดในใจว่าคงเป็๞เพราะเธอน่าจะเดินช้าไม่ทันใจภูผาเขาถึงต้องดึงมือเธอเอาไว้แบบนี้

“นั่นไอ้ภูนี่” เหมือนวันนี้มันจะบังเอิญเหมาะเจาะปกรณ์ที่กำลังเดินเลือกซื้อของกับแดเนียลดันหันไปเห็นภูผานั้นกำลังเดินจูงหญิงสาวเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง

“นั่นดิมากับเมียมันหรอวะ” แดเนียลชะเง้อมองด้วยสีหน้าท่าทางสงสัย

“น่าจะใช่ว่ะไปหามันกันอยากจะเห็นเมียมันตัวจริงซะที” ปกรณ์หรือจะเก็บความสงสัยอย่างแดเนียลได้งานนี้ต้องเขาไปหาถึงจะรู้หากใช่ภรรยาของเพื่อนเขาจริงจะได้ถือโอกาสทำความรู้จักกันเสียเลย

“ว่าไง” ปกรณ์เดินเข้ามาตบบ่าภูผาเบาๆสายตาคมของเขายังแอบลอบมองหญิงสาวร่างเล็กหน้าหวานข้างๆเพื่อนของเขาแถมมือของทั้งคู่ก็จับกันไม่ยอมปล่อยอีกต่างหาก

“อ้าวพวกแกมาทำอะไรที่นี่” เมื่อเห็นว่าปกรณ์เหลือบสายตามองไปที่มือของเขาภูผาก็รีบปล่อยมือจากร่างบางแล้วยื่นมาแตะบ่าปกรณ์ดันตัวเพื่อนของเขาให้ห่างจากตัวผ้าแพรเพราะไม่ค่อยชอบที่ปกรณ์นั้นมองผ้าแพรด้วยสายตาหยาดเยิ้มเท่าไรนัก

“หาซื้อของนิดหน่อย” แดเนียลเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอ่อน

“แพรนี่เพื่อนฉันกรกับแดน” ไหนๆวันนี้ผ้าแพรก็เจอเพื่อนของเขาโดยบังเอิญก็ถือโอกาสนี้แนะนำให้รู้จักกันเสียเลย

“สวัสดีค่ะคุณกรคุณแดน” ร่างบางยกมือไหว้ผู้ชายร่างสูงทั้งสองอย่างรวดเร็วและเอ่ยทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้มหวาน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” แดเนียลเหมือนจะจับจ้องไปที่ผ้าแพรไม่วางสายตาว่าในรูปน่ารักแล้วตัวจริงยิ่งน่ารักเสียกว่า

“เรียกพี่สองคนว่าพี่ก็ได้ไหนๆเราก็คนกันเอง” ปกรณ์ทักทายผ้าแพรอย่างเป็๲กันเองจนภูผาเริ่มหน้าตึงเล็กน้อย

“ค่ะพี่กรพี่แดน” สายตาคมของภูผามองผ้าแพรอย่างไม่พอใจที่ดันไปยอมเรียกเพื่อนของเขาทั้งสองว่าพี่ทั้งที่พึ่งเจอกันแต่กลับเรียกเขาด้วยความห่างเหิน

“น้องแพรนี่น่ารักกว่าในรูปเยอะเลยนะครับ” ปกรณ์ดูอาการของภูผาออกเขาอยากจะรู้นักว่าความหวงเมียของเพื่อนเขานั้นมันจะมีมากระดับไหนทั้งที่ก่อนหน้านี้โอ้อวดคุยโวนักหนาว่าไม่มีทางให้ใจกับผู้หญิงคนไหน

“พี่กรเคยเห็นรูปแพรด้วยหรอคะ” ผ้าแพรรู้สึกว่าปกรณ์เป็๞คนที่คุยเก่งระดับหนึ่งเลยแบบนี้เธอค่อยหายเกร็งหน่อยคิดว่าเพื่อนของภูผาจะไม่อยากยุ่งกับเธอเสียแล้วเพราะเธอก็ไม่ได้อยู่สังคมเดียวกับพวกเขา

“เคยสิในข่าวไงแล้วนี่มาทำอะไรกันหรอครับ” ปกรณ์เดินอ้อมภูผาหน้าตาเฉยแล้วเข้าไปประชิดตัวผ้าแพรหยิบสมาร์ทโฟนราคาแพงของเขาเปิดข่าวให้ผ้าแพรได้ดูว่านักข่างลงรูปเธอกับภูผาแล้วเขียนข่าวว่าอย่างไร

แดเนียลเองก็ได้แต่อมยิ้มกับปกรณ์ที่หาเ๹ื่๪๫แกล้งภูผาส่วนคนถูกแกล้งก็เก็บอาการไม่พอใจเพราะกลัวจะเสียฟอร์มแต่ยังไงคนเป็๞เพื่อนก็ย่อมดูออก

.................

มีคนขี้หวงอยุ่แถวนี้