การจ่ายค่าคุ้มครองหรือจ้างอาจารย์มาสอน รวมทั้งเช่าสถานที่เรียน สิ่งเหล่านี้ย่อมต้องยื้อเวลาชีวิตออกไปได้อีกนานอย่างน้อยก็น่าจะประมาณครึ่งปี และในตอนนี้สิ่งที่สำคัญต่อจากนี้ คือการหาสถานที่พักให้ได้หลังออกจากป่า ที่พักต้องอยู่ใกล้กับสถานที่เรียน สะดวกต่อการเดินทางด้วยการเดิน แผนการของอาจารย์ทั้งสองปรากฏภายในห้วงความคิดของเด็กหนุ่มขณะที่เท้าก็ยังไม่หยุดก้าววิ่ง วิ่งไปได้ไม่นานอาการเหนื่อยหอบก็เริ่มปรากฏ มิเนอร์วาจึงทำได้แค่เพียงสลับวิ่งสลับเดิน
"อา… ข้าต้องเปลี่ยนแผนซะแล้ว อดทนหน่อยเ้าหนูเหลืออีกครึ่งทาง วิ่งไม่ได้ก็เดินเอา ข้าเดาว่าเ้าไม่น่าจะโดนดักซุ่มโจมตีอย่างแน่นอน เพราะจนถึงตอนนี้เ้ายังปลอดภัยดี ถ้าพวกมันจ้องจะเล่นงานจริงๆ คงลงมือไปนานแล้ว"
แอสคลีเพียสส่งเสียงให้กำลังใจ พวกมัน 2 ราชันย์เทวะดันลืมไปซะสนิท หนึ่งคนคือแพทย์เทวะผู้สามารถรักษาได้หมื่นโรค หนึ่งัล้วนมีร่างกายแข็งแกร่งกำยำ เพียงตวัดหางทีเดียวอาคารบ้านเรือนล้วนสลายหายไปเป็แถบๆ แต่ไม่ใช่กับมิเนอร์วาที่ไม่เคยออกกำลังกาย วันๆ เอาแต่เรียนและหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ทุกสิ่งสรรพล้วนมีผู้คนคอยจัดหามาให้ แสงสว่างจ้าเริ่มปรากฏเบื้องหน้าสายตาเด็กหนุ่มราวกับที่นั่นคือเส้นชัยที่กำลังตามหา แสงสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนภาพเบื้องหน้าสว่างโร่ เต็มไปด้วยอาคารบ้านเรือน ไร้ซึ่งป่าสูงทึบน่ากลัว
ร่างกายของมิเนอร์วารู้สึกราวกับไร้เรี่ยวแรงกะทันหัน อ้าแขนอ้าขาล้มลงหอบหายใจรัวเร็ว ราวกับจะขาดใจตาย หลังนอนพักจนหายเหนื่อยแล้ว น้ำดื่มที่ซื้อตุนไว้ก็ปรากฏขึ้นในมือแทบจะทันที อาการกระหายน้ำนั้นมีมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีแรงจะยกแขน จึงต้องรอเวลานี้
"ฮ่า ๆ… เกือบตายแล้ว"
"เ้าหนูหลังจากนี้ทุกเช้าเ้าต้องตื่นขึ้นมาทำตามตารางที่ข้าออกแบบให้ ค่อยกลับไปอ่านหลังจากหาที่พักได้ก็แล้วกัน ไปกันเถอะ"
"ท่านอาจารย์ตารางอะไรหรือขอรับ?"
"ออกกำลังกายไง!... เ้าวิ่งสลับเดินแค่ 5 นาที ยังแทบตายแล้ว แบบนี้ไม่ต้องให้โจรที่ไหนมาฆ่าเ้าหรอก แค่เ้านั่นวิ่งไล่สัก 10 นาที รับรองเ้าได้ขาดใจตาย ก่อนเ้าหมาดำนั่นมาหาเ้าแน่"
มิเนอร์วาทำตัวไม่ถูกไปพักหนึ่ง แผนที่ถูกนำออกมากางดูทางอีกครั้ง มิเนอร์วาเดินตระเวนตามหาที่พัก ที่อยู่ใกล้กับสถานที่เรียนมากที่สุดอยู่หลายที่ จนในที่สุดก็ได้ห้องที่ถูกใจ เป็ห้องเดี่ยวขนาด 1 เตียงนอนมีห้องน้ำในตัว ขนาดห้องไม่กว้างใหญ่มาก แต่ค่าเช่าห้องก็แพงเอาเื่ จนมิเนอร์วาที่มีเงินติดตัวจำนวนมากก็ยังรู้สึกขนลุก
'ค่าเช่าแพงขนาดนี้ สงสัยจะอยู่ได้เพียงแค่ 5เดือน'
ถึงจะคิดในใจจะคิดว่า 5 เดือน แต่ถ้านับรวมทรัพย์สินจากที่บ้านด้วย ก็คงพอจะอยู่ได้อีกนานหลายปีแต่ปัญหาในตอนนี้คือไม่สามารถหาทางนำเงิน ย้ายมาที่เขตปกครองพิเศษแห่งนี้ได้แน่ ยิ่งเป็เงินทองจำนวนมาก คาดว่าจะต้องถูกเรียก 'ค่าส่ง' เป็จำนวนมากตามจำนวนเงินที่จะส่งเป็แน่
'5 เดือนก็น่าจะเพียงพอ รอครั้งหน้าค่อยวานธุระรับส่งเงินนี้ให้เกรเซียจัดการแทนแล้ว'
หลังจากนั้นก็เป็การออกไปหาความรู้ที่โรงเรียน แต่น่าแปลกที่นี่ไม่มีอาจารย์สอนเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติ มีเพียงแค่บุคคลท่าทางบอบบาง ที่คอยสอนเกี่ยวกับวิชาทั่วไปแบบที่มนุษย์ปกติเรียนกันเท่านั้น ในเมื่อไม่อาจต้านก็ให้คล้อยตาม ค่อยไปตามหาเอาทีหลัง มิเนอร์วาตกลงว่าจ้างอาจารย์ประจำภาควิชาต่างๆ ไว้ และก็ตามคาดค่าจ้างนั้นค่อนข้างแพง แต่ก็มีเหตุผลที่พอรับได้ เนื่องจากกลุ่มคนเหล่านี้บางคนก็ไม่ได้มีพื้นฐานที่แข็งแกร่งอะไรมาก
บางคนก็เป็แค่คนธรรมดา จึงยอมเป็อาจารย์สอนเกี่ยวกับวิชาปกติ ให้แก่วังมรณะสาบสูญโดยแลกมากับเงินจำนวนน้อยนิด อีกทั้งในแต่ละเดือนก็ยังต้องจ่ายค่าคุ้มครองตัวเองอีก ความหวังของพวกเขาจึงมีเพียงสอนนักเรียนไปเรื่อยๆ เพื่อรอคอยโอกาสทำเื่จบการศึกษาและไปจากที่นี่ซะ ถึงยังไงโลกภายนอกก็ยินดีอ้าแขนต้อนรับผู้ที่จบจากโรงเรียนระดับสูง ต่อให้จะจบมาจากวังมรณะสาบสูญ แต่สถาบันระดับสูงก็ยังคงเป็ที่ต้อนรับอยู่ดี
ความรู้ความสามารถของพวกมัน ย่อมต้องมีประโยชน์อย่างมากแน่นอน เด็กหนุ่มไม่ลังเลเลยที่จะจ้างอาจารย์มาสอน ก่อนแยกกลับมามิเนอร์วาก็ไม่ลืมที่จะถามเกี่ยวกับบุคคลหรือสถานที่สำหรับว่าจ้างคุ้มครอง เพราะถึงอย่างไรผู้คุ้มครองของผู้สอน ย่อมไม่ใช่ผู้คุ้มครองของผู้เรียน อาจเกิดปัญหาระหว่างนั้นได้เพื่อเป็การไม่ให้เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ การว่าจ้างเลยตอนนี้ย่อมดีกว่า หลังจากเดินเลี้ยวไปมาก็เจอทางเดินบันไดหินที่ทอดยาวลงไป
เบื้องล่างสุดทางเดินมีประตูบานหนึ่งตั้งอยู่ ป้ายไม้เหนือประตูเขียนเอาไว้ว่า 'ร้านเหล้าใบไม้หอม' เด็กหนุ่มก้าวเดินอย่างใจเย็น เคาะประตูเป็จังหวะตามที่ได้ถูกแนะนำมา ช่องว่างเล็กขนาดเท่าลูกตาคนถูกเปิดออกจากบนบานประตู อีกฝ่ายส่องดูสักพักก็ถามขึ้นมา
"มาทำอะไร?"
จังหวะเคาะประตูของมิเนอร์วาคือจังหวะของบุคคลทั่วไปที่้าความช่วยเหลือดังนั้นจึงต่างจากบุคคลปกติทั่วไปที่มาเที่ยวหรือมาดื่มกิน พวกมันย่อมต้องถามจุดประสงค์ของลูกค้าเป็ธรรมดา
"้าว่าจ้างคุ้มครอง…"
มิเนอร์วากระซิบเสียงเบา ประตูไม้ถูกเปิดออก บุรุษหัวโล้นหน้าตาดุร้ายที่อยู่หลังบานประตู ชี้นิ้วไปที่ประตูอีกบานที่อยู่ถัดไปไม่ไกล
"เดินไปตรงที่ขายเหล้า ถามหาคนชื่อเจสันจากพนักงาน เวลาเดินระวังด้วยก็แล้วกัน อย่าได้ไปสะดุดเท้าใครเข้าเชียว"
มันพูดจบก็ตบหลังเด็กหนุ่มเบาๆ เป็เชิงบอกให้รีบไป เมื่อเปิดประตูเข้าไป เสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนมากมายก็ดังขึ้น หญิงสาวมากหน้าหลายตา เดินเปลือยอกสวมกระโปรงขาวบาง พวกนางแต่ละคนกำลังเดินถือถาดอาหารไปส่งยังโต๊ะต่างๆ สตรีบางคนก็นั่งดื่มกินกับแขก ตรงมุมหนึ่งด้านในลึกเข้าไปเสียงผู้คนกำลังเชียร์อะไรสักอย่างดังออกมาเป็ระยะ กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นใบยาสูบปนเปในอากาศ จนหายใจไม่ค่อยสะดวก สายตามากมายล้วนจับจ้องมาที่แขกผู้ที่พึ่งเปิดประตูเข้ามา
"หนุ่มน้อยหลงทางหรือจ๊ะ? มาหาพี่สาวมา เดี๋ยวข้าพาไปเล่นกับแมวที่ห้อง"
"ไอ้หนูไปวิ่งเล่นที่อื่นซะ เดินไม่ดูทางระวังตายเอาดื้อๆ นะ ไป!"
เสียงแซวหยอกล้อดังตลอดทางที่มิเนอร์วาเดินไปจนถึงหน้าโต๊ะขายเหล้า
"มาตามหาเจสัน"
บุรุษชุดขาวหน้าตาดีผมสั้นสีทองที่กำลังเช็ดแก้วอยู่ไม่ตอบอะไรกลับมา ทำเพียงจ้องมองและเช็ดแก้วต่อไป
'จ่ายค่าข่าวให้มันไป 1 เหรียญเงินก็น่าจะพอ'
แอสคลีเพียสแนะนำอย่างรำคาญใจกับการกระทำของกลุ่มคนพวกนี้
"นมแก้วหนึ่ง…"
มิเนอร์วาสั่งนมพร้อมกับดันเหรียญเงิน 1 เหรียญไปบนโต๊ะไม้
"......."
ทุกเสียงในผับใบไม้หอมเงียบลง นี่น่าจะเป็ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของผับใบไม้หอม ที่ทุกคนพร้อมใจกันเงียบเสียงให้แก่เด็กผู้หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะเย้ยหยันมากมายจะดังตามมา อย่างแปลกประหลาดใจ
"นม? วะฮ่าๆ ๆ ๆ ได้ยินกันไหมเ้านั่นสั่งนม… ฮ่าๆ ๆ มานี่มาเดี๋ยวข้าให้พวกนางป้อน"
"หนุ่มน้อยพวกพี่สาวมีให้เ้าดื่มฟรีแบบสดๆ เลยแหละ…สนใจหรือไม่"
หนึ่งในนักดื่มแถวนั้นมันกำลังขยำหน้าอกของสตรีผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ด้านข้าง ราวกับพวกมันทั้งสองมีความคิดแบบเดียวกันมือของแต่ละคนจึงขยำหน้าอกทั้งสองข้างพร้อมกัน พนักงานชายผู้มีผมสีทองหยิบนมขึ้นมาเทให้หนึ่งแก้วใหญ่ ทำเอาเด็กหนุ่มตาค้างคิ้วกระตุกเลยทีเดียว เพราะแก้วในสถานที่แห่งนี้ล้วนเป็แก้วเบียร์ไม่ก็แก้วใส่ไวน์ราคาถูกซึ่งมีขนาดใหญ่ อีกทั้งสิ่งของมึนเมาจำพวกเหล้าพวกมันก็ขายแบบยกขวดไม่มีแบ่งใส่แก้วขนาดเล็ก ชายผมทองเรียกราคาอย่างไม่แยแส
"2 เหรียญเงิน หลังสนามมวยประตูสีดำ"
'บัดซบ! รอก่อนเถอะไม่นานหรอก!'
แอสคลีเพียสสบถอย่างหัวเสีย มิเนอร์วาเองก็จนใจจำต้องยื่นเงินเพิ่มให้อีก 1 เหรียญเงิน แก้วขนาดใหญ่ที่บรรจุนมเต็มแก้วถูกยกขึ้นมาชิมเป็บางครั้ง สลับไปกับการเดินไปทางพื้นที่ด้านในผับใบไม้หอม ้าสังเวียนมีมนุษย์เพศชายสองคนกำลังห้ำหั่นกันด้วยมือเปล่าอย่างเอาเป็เอาตาย สนามมวยที่ขึงล้อมไว้ด้วยโซ่เหล็กหลายเส้น ทั้งสี่ทิศคล้ายกรงที่ใช้สำหรับกักขังสัตว์ดุร้าย รอบเวทีกลุ่มขี้เมาและผีพนันทั้งหลายต่างส่งเสียงเชียร์ เฮดังเป็ระยะ
หลังสนามมวยมีประตูสีดำ ที่ถูกยืนเฝ้ายามไว้ด้วยบุรุษหน้าตาขึงขัง 2 คน มิเนอร์วาเดินเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัวแล้วเอ่ยบอก เป้าหมายความประสงค์ที่้า
"ขอพบเจสัน…"
ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างง่ายดายพวกมันไม่ได้คิดระแวงในตัวเด็กหนุ่มเลยสักนิด แค่เห็นแก้วที่เต็มไปด้วยนม พวกมันก็กลั้นหัวเราะแทบตายแล้ว มิเนอร์วาทำทีเป็ไม่สนใจ เดินผ่านเข้าไปด้านในห้องมีโต๊ะขนาดใหญ่ ที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีเขียวอย่างดีวางอยู่ใจกลางห้อง นั่งไว้ด้วยผู้คนทั้งชายหญิง เนื่องจากไม่รู้ว่าใครคือเจสัน เด็กหนุ่มจึงโพล่งออกไปตรงๆ ใครขานรับก็คนนั้นคือเจสัน เด็กหนุ่มย่อมไปอยากสนิทสนมกับพวกอันธพาล รีบว่าจ้าง รีบกลับที่พัก
"ข้า้าว่าจ้างคุ้มครอง ขอทราบรายละเอียดด้วย"
" 1วัน 10 เหรียญเงิน 1 เดือน 3เหรียญทอง"
ชายตัวใหญ่ที่ในมือยังคงถือไพ่เอาไว้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง มันนั่งอยู่หัวโต๊ะพูดออกมาราวกับเป็เื่ปกติ 3 เหรียญทองต่อเดือน ราคานี้เทียบเท่าได้กับการทำงานให้ดีมัวร์เป็เวลา 3 เดือน อีกทั้งยังต้องเหลือไว้ใช้จ่ายค่าอาหาร และอื่นๆ จิปาถะ จากการคำนวณคร่าวๆ ทรัพย์สินที่เด็กหนุ่มมีทั้งหมดในตอนนี้เพียงพอกับการดำรงชีวิต อยู่ที่นี่แค่เพียง 3 เดือนหรืออาจน้อยกว่านั้น แต่ก็ยังคงต้องทำตามแผนเดิมไปก่อน
"ตกลง"
มิเนอร์วาไม่ได้ต่อรองราคาอะไรเพราะแอสคลีเพียสได้เคยกำชับเอาไว้แล้วว่ากลุ่มอันธพาลพวกนี้มักเรียกร้องราคาตามใจ ถ้าคิดว่ารับราคาไม่ไหวก็ให้ปฏิเสธ ไม่ต้องไปต่อรองราคาให้เสียเวลา ชายที่คาดว่าน่าจะเป็เจสันโยนเหรียญไปทางมิเนอร์วา ไม่แยแสว่าจะรับได้หรือไม่ เหรียญที่ทำมาจากโลหะสีเงินตรงกลางมีรูปใบไม้ตั้งอยู่ 1 ใบ เหรียญเงินที่ลอยมาถูกเด็กหนุ่มคว้าหมับเอาไว้ในทันที
"ระยะเวลา 1 เดือน 3 ทอง เหรียญนี้ปกป้องเ้าได้แค่ในเขตที่ใบไม้หอมรับผิดชอบ ถ้าเ้าจะออกไปทำธุระที่อื่นสามารถมาซื้อข้อมูลได้ แน่นอนรอบหน้าข้าจะสั่งให้คนเตรียมนมเอาไว้ให้ไม่ต้องซื้อ บริการพิเศษสำหรับลูกค้าที่พิเศษ"
"3 เดือน 10 ทองไม่ต้องทอน อีก 1 ทองขอให้ช่วยหาข่าวผู้วิเศษหรือผู้วิเศษระดับสูงที่มีพื้นฐานน้ำและยินยอมมาเป็อาจารย์สอน"
มิเนอร์วาไม่กล้าโยนเหรียญทองค่าจ้างแบบเจสัน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด กล่าวหาว่าตนนั้นลามปาม จึงควักเงินออกมานับและตรงไปจ่าย ให้แก่หนึ่งในยามที่ยืนเฝ้าโต๊ะไพ่อยู่ในขณะนี้ เจสันทำเพียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เป็การตอบรับคำขอของอีกฝ่าย หลังจากเสร็จธุระเด็กหนุ่มรีบเดินกลับออกมาหมายจะตรงไปยังที่พักในทันทีเพื่อพักผ่อน
แต่ในตอนที่เดินผ่านสนามมวย นักสู้สองคนที่อยู่ในกรงเหล็กขณะนี้กลับไม่ใช่คู่เดิม ชายผู้มีผิวคล้ำคนหนึ่ง กับการต่อสู้อันเป็เอกลักษณ์ของเขานั้น ทำให้รู้สึกว่าช่างสวยงามและน่าดึงดูดเสียเหลือเกิน เป็การต่อสู้ที่แม้แต่เด็กหนุ่มซึ่งไม่มีความรู้อะไรในทางด้านนี้ ยังต้องหยุดยืนดูอยู่นาน แต่เมื่อระฆังพักยกถูกตีขึ้นมา เสียงนั้นดังราวกับเสียงปลุกให้ตื่นจากภวังค์ มิเนอร์วาจึงรีบหันกายเดินจากไป
ภายในห้องพักซึ่งอยู่ในเขตรับผิดชอบของกลุ่มใบไม้หอม แอสคลีเพียสในร่างหนังสือ ได้ปรากฏตัวออกมา หนังสือปกเขียวเล่มนี้ได้กางตัวเองออก เผยให้เห็นหน้ากระดาษซ้ายขวาคู่หนึ่งที่ถูกเขียนไว้ด้วยตารางและข้อมูลเต็มพรืด หน้ากระดาษแผ่นซ้ายมือเขียนเื่ราวเกี่ยวกับอาหารการกิน ปริมาณ ประโยชน์และสารอาหารที่ควรได้รับในแต่ละวันส่วนหน้ากระดาษแผ่นขวา คือตารางการออกกำลังกายในตอนเช้าของแต่ละวัน มีทั้งท่าทาง วิธีการ จำนวนครั้ง ระยะเวลา รวมไปถึงเื่การหลับนอน ข้อมูลเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นมาอย่างละเอียด
"ศิษย์ข้าเราต้องเปลี่ยนแผนกันสักเล็กน้อย จนกว่าเ้าจะพบพืชวิเศษสำหรับเสริมสร้างกายหยาบ เ้าจะต้องทำตามตารางพวกนี้อย่างเคร่งครัดเข้าใจหรือไม่?"
"ศิษย์เข้าใจแล้วท่านอาจารย์"
มิเนอร์วาไม่ได้ถามอะไรให้มากความ สิ่งที่อาจารย์เลือกให้ย่อมเป็สิ่งที่ดี และเป็ประโยชน์ต่อศิษย์อยู่แล้ว หลังจากจัดแจงทบทวนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเข้านอน การหลับนอนแอสคลีเพียสไม่ได้เขียนอธิบายอะไรมากเพียงแค่เขียนเอาไว้ว่า การพักผ่อนที่ดีที่สุดควรนอนหลับให้ได้อย่างน้อย 8 ชั่วโมงต่อให้กลายเป็ผู้วิเศษชั้นสูง หรือเหนืุ์ที่สามารถอดนอนได้เป็เวลานาน ก็สมควรพักผ่อนให้ได้อย่างน้อย8ชั่วโมงต่อวัน
ท้องฟ้าในตอนนี้ยังคงเป็ราตรีกาลสีดำ บนถนนรอบเขตรับผิดชอบของกลุ่มใบไม้หอม มีคนแปลกประหลาดผู้หนึ่ง ที่ทำในสิ่งที่คนทั่วไปที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ไม่ทำกัน มันเดินวนผ่านหน้าที่พักของตัวเองไปแล้วไม่ต่ำกว่า 5 รอบ อาการเหนื่อยหอบปรากฏอย่างชัดเจน เป็มิเนอร์วานั่นเองที่เดินออกกำลังกายในตอนเช้า เนื่องจากลองวิ่งแล้วแต่รู้สึกเหนื่อยเกินไป แอสคลีเพียสจึงให้ศิษย์ตนเปลี่ยนมาเป็เดินแทน ในขณะที่กำลังยืนพักหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย บริเวณหน้าอาคารที่พัก
ชายคนหนึ่งรูปร่างสมส่วนผิวสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าได้เหลี่ยมมุมเข้ากับกราม ก็เดินสวนออกมา มันไม่ได้สนใจหรือแยแสสิ่งรอบข้าง ทำเพียงแค่ดึงฮู้ดขึ้นมาสวมปิดศีรษะ แล้วออกวิ่งจนหายลับตาไป มิเนอร์วาจำได้ทันทีว่าชายที่พึ่งวิ่งสวนออกไปเมื่อสักครู่ คือนักสู้ที่อยู่ในผับใบไม้หอมคนเมื่อวาน นั่นทำให้เด็กหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดใจ ที่พวกตนทั้งคู่บังเอิญพักที่เดียวกัน แต่เนื่องจากไม่ได้มีธุระอะไรต่อกันอีกทั้งยังไม่เคยรู้จักกัน เด็กหนุ่มจึงคร้านจะเก็บเอามาใส่ใจ
หลังจากอาบน้ำทานมื้อเช้าที่ถูกเตรียมเป็พิเศษเอาไว้ ก็ถึงคราวที่ต้องไปเรียนหนังสือ อาจารย์ที่จ้างเอาไว้ก็มีมากมาย พวกเขาไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่าสิ่งที่มิเนอร์วารู้สักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เหล่าอาจารย์พวกนั้นมีแต่เด็กหนุ่มไม่มีก็คือคลังหนังสือของวังมรณะสาบสูญ ที่ไม่มีขายด้านนอก พวกมันเป็เหล่าหนังสือที่เขียนถึงรายละเอียดเชิงลึกของวิชาแต่ละวิชา สิ่งนี้ต่างหากคือสิ่งที่เด็กหนุ่ม้า
ทั้งวิทยาศาสตร์ที่แตกแขนงแยกย่อยไปเป็วิชาอื่น หลักภาษาของเผ่าพันธุ์อื่นที่ระบุแยกย่อยไปอีกหลายเผ่าพันธุ์ มีแม้กระทั่งคณิตศาสตร์ที่แยกออกเป็ทฤษฎีต่างๆ ไม่ได้ง่ายดายเหมือนสมัยเรียนหลักสูตรของโรงเรียนระดับกลาง ชีวิตของมิเนอร์วาช่างแสนสงบสุข ถึงแม้จะมีบางครั้งที่เจอกลุ่มคนที่จ้องจะหาเื่ แต่เมื่อหยิบเหรียญเงินรูปใบไม้ออกมา เหล่าอันธพาลทั้งหลายก็ได้แต่สบถด่าแล้วเดินจากไป
ทุกๆ วันของเด็กหนุ่มจึงมีแค่เพียงตื่นมาออกกำลังกายตามตารางฝึกที่มีทั้งการวิ่ง วิดพื้น ดึงข้อ หรือแม้แต่การฝึกขาและแกนกลางลำตัว การทานมื้ออาหารที่ถูกคัดสรรมาอย่างดี ถึงแม้ในบางครั้งต้องกล้ำกลืนฝืนยัดลงท้องก็ตาม สิ่งนี้ค่อนข้างเป็ภาระสำหรับเงินในกระเป๋า แต่ก็ทำได้แค่ทนกินไปก่อนรอจนเกรเซียมาหาอีกครั้ง ถึงจะแก้ปัญหานี้ในอนาคตได้ และการเล่าเรียนที่อาจารย์ผู้สอนแทบไม่มีประโยชน์ ในบางครั้งบางทฤษฎี แม้แต่ผู้สอนก็ยังไม่เข้าใจมีความรู้ไม่ถึงที่จะสอน ราชันย์เทวะทั้งสองก็จนปัญญาจะอธิบาย เพราะอยู่เหนือนอกขอบเขตความรู้ของทั้งคู่ ตัวอักษรและสัญลักษณ์พิสดารมากมาย ล้วนทำให้แม้แต่แอสคลีเพียสที่ช่างพูดถึงกับต้องรีบเบี่ยงประเด็น เมื่อถูกลูกศิษย์ตัวเองถาม
ข่าวคราวของศิษย์ใหม่ที่ทำตัวราวกับคนบ้า ค่อยๆ แพร่กระจายไปยังผู้คนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ในบางครั้งมิเนอร์วาก็มักถูกผู้คนดูิ่เยาะเย้ย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจแต่เดิมของเด็กหนุ่มถูกสั่นคลอน ออกกำลัง กิน เรียน นอน ชีวิตของเด็กหนุ่มวนเวียนอยู่เช่นนี้อยู่นานนับเดือน จนในตอนนี้การวิ่งติดต่อกันเป็ระยะเวลานานล้วนไม่ใช่ปัญหาของเด็กหนุ่มอีกต่อไป ถึงแม้จะเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้หอบจนเกือบขาดใจอีกต่อไป ร่างกายเริ่มปรับเปลี่ยนโครงสร้าง อาจจะเป็เพราะอยู่ใน่วัยที่กำลังโต ร่างกายจึงไม่ได้ดูผอมบางอ่อนแอกลับกันมัดกล้ามเนื้อชิ้นบางเริ่มเต่งตึงบวมพองขึ้นเล็กน้อย
หน้าอกเริ่มผาย แผ่นหลังกว้างขึ้น บริเวณหัวไหล่ทั้งสองข้างก็เริ่มกลมกลึง ทำให้รูปร่างดูกำยำขึ้นไม่น้อย ราวกับมีเกราะเนื้อสวมอยู่ตลอดเวลา และอีกสิ่งที่ต้องพบเจอทุกเช้า ใน่การออกกำลังกายเลยก็คือชายผิวสีน้ำตาลเข้มผู้นั้น มันมักจะออกมาวิ่งช้ากว่ามิเนอร์วาอยู่เป็ประจำ ในวันหนึ่งหลังจากมันเห็นท่ายืนชกลมเก้ๆ กังๆ ที่ลอกเลียนแบบมาจากหนังสือศิลปะการป้องกันตัวของมิเนอร์วา จึงเดินเข้ามาชี้แนะพื้นฐานง่ายๆ อย่างการยืนปักหลักให้มั่นคง นี่จึงเป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้ทั้งคู่เริ่มมีปฏิสัมพันธ์กัน
ในทุกเช้าที่ทั้งคู่เจอกัน อีกฝ่ายมักเข้ามาแนะนำเทคนิคอย่างง่ายๆ ให้ฝึกตาม ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกว่าคนผู้นี้นิสัยค่อนข้างดี ถึงแม้จะชอบใช้ความรุนแรง แต่ก็เป็การทำไปเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง ด้วยคำแนะนำของแอสคลีเพียส มิเนอร์วาจึงได้ตกลงว่าจ้างคนผู้นี้ให้มาฝึกสอนการป้องกันตัวเอง สาเหตุที่ต้องจ้างนั้นง่ายดายมาก เป็เพราะถึงแม้แอสคลีเพียสและอีฟริทจะเป็ตัวตนระดับราชันย์เทวะ แต่พวกมันเป็เพียงแค่เสี้ยวดวงจิตที่ถูกผนึกไว้ ไม่สามารถสังหารหรือช่วยปกป้องเด็กหนุ่มได้ในทุกเื่
พวกมันคือราชันย์ัและแพทย์เทวะ พวกมันไม่ได้มีวิชาการต่อสู้จำพวกด้วยมือเปล่าดังเช่น ฝ่ามือั หรือฝ่ามือเบญจพิษ ตลอดเวลาเมื่อยังมีกายหยาบ เพียงแค่จ้องมองหรือปล่อยไอพิษอย่างส่งๆ ตัวตนระดับครึ่งเทพก็าเ็ถึงตายแล้ว ดังนั้นแล้วการสอนเื่พวกนี้จึงเป็เื่ที่พวกมันทั้งคู่ไม่อาจสอนได้ ได้แต่ต้องให้ไปหาเรียนเอาเองจากผู้อื่น
หลังจากเริ่มสนิทสนมกันมิเนอร์วาจึงได้รู้ว่า อาจารย์ผิวน้ำตาลที่ตนจ้างมาสอนนั้นมีชื่อว่า 'บัวลอย' เดิมทีบัวลอยและครอบครัวนั้นอพยพมาจากประเทศห่างไกลแห่งหนึ่งของทวีปเหนือ เมื่อทั้งครอบครัวเดินทางมาถึงกรุงฮัลเฟนด์ก็ลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ บัวลอยยังเล่าให้ฟังอีกว่าถึงแม้ที่นี่จะป่าเถื่อนอันตรายเช่นเดียวกัน แต่ก็มีความอิสระที่ผู้คนสามารถคิดและทำในสิ่งที่้าได้
ส่วนวิชาที่จะสอนก็เป็ศาสตร์การสังหารโบราณ ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษไม่ใช่ศิลปะการป้องกันตัวแบบที่เด็กหนุ่ม้า แต่แล้วยังไงใครสนกัน มิเนอร์วาไม่แคร์ด้วยซ้ำว่ามันจะใช้ป้องกัน ต่อสู้หรือสังหารขอเพียงแค่เรียนแล้วสามารถเอาชีวิตรอดได้ก็เพียงพอแล้ว
"อาจารย์บัวลอยทำไมท่านถึงไม่เปิดโรงเรียนหรือค่ายฝึกซ้อมล่ะ สิ่งเ่าั้น่าจะทำเงินให้ท่านได้มากกว่าการไปต่อสู้บนสังเวียนนั่น"
ขณะที่ฝึกซ้อมด้วยกันจู่ๆ มิเนอร์วาก็เอ่ยถามขึ้นมา
"ฮ่าๆ ๆ เ้าก็น่าจะรู้ข้าเป็แค่คนธรรมดาที่พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง สู้กับพวกเ้าที่เป็ผู้วิเศษ เรียกฟ้าเรียกฝนได้ที่ไหนกัน อีกอย่างข้าตัวคนเดียวไม่มีปัญญาปกป้องค่ายฝึกหรอก อดทนเก็บเงินอยู่ที่นี่ให้ครบสามปี เรียนให้จบแล้วค่อยพาครอบครัวย้ายไปอยู่เขตตัวเมืองชั้นใน ย่อมเป็ตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว"
"ตัวคนเดียวที่ไหนกัน ท่านก็ยังมีข้าอยู่นี่ทั้งคน ไว้ท่านเรียนจบข้าจะให้ท่านแม่ช่วยหาที่ดินสักผืนไว้ให้พวกท่านทั้งครอบครัวได้ทำมาหากิน"
มิเนอร์วารีบเอ่ยปลอบให้ความหวัง หลังจากััได้ถึงความขมขื่นจนใจที่แฝงมากับเสียงหัวเราะ สิ่งที่บัวลอยสอนให้เด็กหนุ่มนั้นมีทั้งการใช้มือ เท้า เข่า ศอก อวัยวะทุกชิ้นส่วนของร่างกายสามารถใช้ออกแทนอาวุธได้ การป้องปัด โจมตีสวนล้วนถูกฝึกให้ปกป้องจุดสำคัญของร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพ ่เวลาชีวิตเช่นนี้ก็ดำเนินต่อไปอีกสองสัปดาห์ ในเช้าของวันหนึ่งขณะนั่งทานมื้อเช้าอยู่ในห้องพัก เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะมื้ออาหารแสนสำคัญ
เมื่อเปิดประตูออกไปกลับไม่พบผู้ใด มีเพียงจดหมายที่ถูกพับไว้วางอยู่หน้าห้อง มิเนอร์วาก้มลงไปหยิบขึ้นมาแกะอ่าน
"เจอผู้มีพื้นฐานน้ำคุณสมบัติตรงตามที่เ้า้าแล้ว อีก 3 วันเจอกันที่เดิมหลังพระอาทิตย์ตก"
เป็แอสคลีเพียสอีกครั้งที่แนะนำให้หาผู้มีพื้นฐานธาตุน้ำเนื่องจากน้ำส่งเสริมไม้หากจะให้เลือกเรียนพื้นฐานสักชนิดต่อจากไม้และมืดย่อมต้องเรียนพื้นฐานน้ำ พื้นฐานมืดนั้นค่อนข้างพิเศษตรงที่ไม่มีพื้นฐานไหนส่งเสริมและตัวพื้นฐานมืดเองก็ไม่ส่งเสริมพื้นฐานใด
"อีก 3 วัน พอดีเลยถึงเวลาที่ต้องฝึกตามอาจารย์บัวลอยบอกแล้วการฝึกบนสนามจริง"
ใช่แล้ว บัวลอยได้เคยบอกให้เด็กหนุ่ม ลองไปหาประสบการณ์จากการต่อสู้จริงดูซะบ้าง จะได้รู้ว่าเวลาห้ำหั่นกับอีกฝ่าย ที่พร้อมทำลายศัตรูตรงหน้า อย่างไม่ลังเลนั้นจะมีความรู้สึกเช่นไร สิ่งนี้เรียกว่าการเตรียมใจ เตรียมใจที่จะหยุดยั้งการคุกคาม ของอีกฝ่ายให้สยบอยู่ภายใต้สองหมัดของตัวเองอย่างเด็ดขาด มื้ออาหารเช้าเริ่มถูกจัดการต่อจนหมดเกลี้ยง มิเนอร์วายังคงไปเข้าเรียนอย่างสม่ำเสมอ อย่างน้อยสถานที่ ที่เรียกว่าโรงเรียนแห่งนั้น ก็ยังมีอุปกรณ์ทดลองมากมายให้ได้ศึกษา
หลังจากเริ่มเรียนอย่างจริงจังมาเป็ระยะเวลานาน มิเนอร์วาก็ได้ค้นพบว่าทุกครั้งที่เรียนเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับพืชหรือไม่ก็ความมืด พลังิญญาภายในร่างดูเหมือนจะได้รับการพัฒนา เช่น วิชาชีววิทยาที่แยกมาจากวิทยาศาสตร์ หรือเนื้อหาที่ต้องทดลองเกี่ยวกับแสงและความมืดของวิชาฟิสิกส์ แต่เมื่อลองนั่งศึกษาเกี่ยวกับทฤษฎีการกำเนิดธาตุต่างๆ เช่น ไฟที่กำเนิดมาจากการเผาไหม้อย่างรวดเร็วของความร้อน เชื้อเพลิงและอากาศ หรือแม้แต่น้ำที่ระเหยเป็ควันจนควบแน่นกลายเป็น้ำ ต่อให้รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไรและมีส่วนประกอบแบบไหน แต่ก็ดูจะไม่ได้ช่วยให้เข้าใจในพื้นฐานด้านอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย
หลังวุ่นวายเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนมาทั้งวัน ก่อนกลับที่พักก็ได้แวะไปที่ห้องพักอาจารย์ และแจ้งลาหยุดเป็เวลา 3 วัน คงไม่ดีแน่หากต้องแบ่งสมาธิเรียนไปด้วยฝึกไปด้วย และ 3 วันไม่ได้นับว่านานอะไร ถึงต่อให้นานเหล่าอาจารย์ทั้งหลายก็ไม่ได้เดือดร้อน เพราะรับค่าจ้างแบบเหมาเดือนต่อเดือนอยู่แล้ว ไม่มาสิดีพวกมันจะได้นั่งพักผ่อน เย็นวันเดียวกัน มิเนอร์วาที่อยู่ในสภาพพร้อมฝึก ซัดกล้วยสุกไป 2 ลูก รองท้องกันหิว มันเดินตรงไปยังผับใบไม้หอมเพื่อไปตามหาบัวลอย
คืนนี้จะเป็คืนเปิดตัวอย่างเป็ทางการของเด็กหนุ่มที่ทุกคนต่างเรียกขานกันว่า 'คนบ้า' ฉายาใดๆ ล้วนมีที่มา หลังจากมิเนอร์วาเข้าเรียนและเลือกพักอาศัยบริเวณนี้ เนื่องจากทำในสิ่งที่คนแถวนี้ต่างก็ไม่ทำกันอย่างเช่นการเรียน ดังนั้นจึงตกเป็เป้าสนใจมาโดยตลอดพวกมันรอคอยให้หมดระยะเวลาคุ้มครอง มีเงินจ้างวานคุ้มครองนานขนาดนี้แสดงว่าต้องไม่ธรรมดา หรือไม่ก็มีครอบครัวคอยสนับสนุน แต่นั่นก็ยังไม่ใช่สาเหตุหลัก
สาเหตุหลักก็คือการเรียนของเด็กหนุ่ม ที่ทำให้ในบางครั้งต้องบ่นพึมพำกับตัวเอง มือไม้ก็มักชี้ไปมาในอากาศ ทำปากขมุบขมิบ เนื่องจากต้องขบคิดอนุมาน ราวกับตรงอากาศว่างเปล่านั้นมีตัวหนังสือลอยอยู่ บางคราก็เผลอพูดคุยกับอีฟริทและแอสคลีเพียส จนคนที่ไม่รู้มองว่าพฤติกรรมเช่นนี้คือ 'การเรียนจนเป็บ้า' และนี่ก็คือที่มาของฉายา 'คนบ้า'
49K
