พ่อบ้านเหลือบมองกู้โย่วแวบหนึ่ง ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย และกระซิบเสียงเบา “เมื่อห้าปีก่อน คุณชายรองตั้งใจจะเข้าร่วมการประกวดภาพวาดสีน้ำมันที่มีชื่อเสียงรายการหนึ่ง ทุกอย่างเตรียมการไว้พร้อมหมดแล้ว รวมถึงภาพวาดที่จะใช้ส่งประกวดด้วย แต่ใครจะคิดว่า ก่อนวันแข่งขันเพียงวันเดียว ภาพวาดสีน้ำมันของคุณชายรองกลับถูกทำลาย”
เจียงมั่วเอามือเท้าคางพลางครุ่นคิด ก่อนจะถามออกไป “ฝีมือพี่ใหญ่เหรอ?”
พ่อบ้านส่ายหน้า “คุณชายใหญ่ไม่เคยยอมรับครับ แต่หลักฐานทั้งหมดกลับชี้ไปที่คุณชายใหญ่ คืนนั้นคุณชายใหญ่มีงานเลี้ยงสังสรรค์ พอกลับมาถึงบ้านก็เมาแอ๋แล้ว เขาบอกว่าไม่ได้ไปที่ห้องทำงานศิลปะของคุณชายรองเลย แต่ที่แขนเสื้อกลับมีสีน้ำมันเปื้อนอยู่ คุณชายรองจึงคิดว่าคุณชายใหญ่ดื่มหนักจนจำอะไรไม่ได้”
เจียงมั่วพยักหน้ารับรู้ ที่แท้ความขัดแย้งนี้ก็ยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้ และกลายเป็ปมในใจของสองพี่น้องไปแล้ว ส่วนกู้หลิงเยว่ตั้งใจจะใช้เื่นี้มาใส่ร้ายเธออย่างนั้นเหรอ? วิธีการช่างร้ายกาจจริง ๆ
ยี่สิบนาทีต่อมา กู้เหลียนรีบบึ่งกลับมาทันที ทันทีที่เข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาก็กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว พอเห็นเจียงมั่วยังคงนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา เขาก็โล่งอกทันที
กู้เหลียนยื่นเสื้อคลุมให้พ่อบ้าน แล้วเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เจียงมั่ว “เกิดอะไรขึ้น? นายเป็บ้าอะไรอีก?”
“ฉันบ้าเหรอ? กู้เหลียน ในใจพี่ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ดูเหมือนคนบ้าไปหมดใช่ไหม?” กู้โย่วแค่นหัวเราะสองที แล้วไม่หันไปมองกู้เหลียนอีกเลย
กู้หลิงเยว่เห็นบรรยากาศเริ่มตึงเครียดจึงรีบพูดขึ้นมา “พี่ใหญ่ จริง ๆ แล้ววันนี้พี่รองเป็ผู้เสียหายนะคะ ภาพวาดสีน้ำมันของเขาพังเพราะเจียงมั่ว พี่อย่าเพิ่งมาถึงก็ต่อว่าเขาเลยได้ไหมคะ?”
กู้เหลียนชะงักมือที่กำลังดื่มน้ำ เขาถือแก้วค้างไว้พลางใช้นิ้วลูบก้นแก้วอยู่นานกว่าจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
แล้วกู้หลิงเยว่ก็เล่าเื่ราวพลางร้องไห้ไปด้วย พร้อมกับทำท่าทางประกอบ เมื่อกู้เหลียนฟังจบก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองเจียงมั่ว “มั่วมั่ว เธอมีอะไรจะพูดไหม?”
กู้โย่วอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย “กู้เหลียน มิน่าล่ะ เยว่เอ๋อร์ถึงบอกว่าพี่ลำเอียง เื่นี้ั้แ่ต้นจนจบเจียงมั่วไม่มีข้อแก้ตัวอะไรได้เลย แต่พี่กลับเป็ห่วงเธอเป็คนแรก ไม่รู้ว่าเธอทำคุณไสยอะไรใส่พี่กันแน่?”
กู้หลิงเยว่ทำหน้าตาน่าสงสาร ก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ
ส่วนกู้เหลียนก็ได้แต่นวดหว่างคิ้วด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เื่ภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกทำลายนี้ พอเขาต้องเผชิญหน้ากับกู้โย่ว ทีท่าของเขาจะอ่อนลงไปก้าวหนึ่งเสมอ แต่เขาก็ไม่เชื่อว่าเจียงมั่วจะเป็คนแบบนั้น
“มั่วมั่ว?” กู้เหลียนเรียกเธออีกครั้ง
เจียงมั่วที่ได้ยินเขาเรียกเงยหน้าขึ้น พลางแอบปรายตามองกู้หลิงเยว่อย่างนึกขำ “ในเมื่อมีคนตั้งใจจะสาดโคลนใส่ฉันขนาดนี้แล้ว ฉันพูดอะไรไปมันยังสำคัญอีกเหรอคะ?”
“เจียงมั่ว เธอจะพูดจาประชดประชันทำไม?” กู้หลิงเยว่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความโมโห “ในห้องทำงานศิลปะไม่มีคนที่สามอยู่เลย ฉันจะล้มลงไปเองได้ยังไง? ทำผิดก็ยอมรับสิ มาพูดจาประชดประชันแบบนี้มันสนุกนักหรือไง?”
เจียงมั่วยิ้มออกมา ทว่า ยังคงนิ่งสงบ “ฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมทนถูกรังแกอยู่แล้ว เพราะงั้นเื่ไหนที่ไม่ได้ทำ ฉันไม่มีวันยอมรับหรอก”
กู้โย่วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะกาแฟเสียงดัง ก่อนจะเยาะเย้ยออกมา “ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมบางคนถึงได้หน้าด้านขนาดนี้ กู้เหลียน นี่น่ะเหรอน้องสาวแสนดีที่พี่พาเข้าบ้าน? นิสัยถอดแบบมาจากพี่ไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะ!”
กู้เหลียนได้ยินแบบนั้นก็เริ่มหน้าเสีย ก่อนที่เขาจะพูดขัดทุกคนขึ้นมา “พอได้แล้ว เลิกทะเลาะกันซะที ตรงระเบียงทางเดินมีกล้องวงจรปิด พ่อบ้าน ไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา”
กู้หลิงเยว่หน้าซีดเผือดทันทีที่ได้ยิน มีกล้องวงจรปิดงั้นเหรอ? กู้เหลียนบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้ติดกล้องวงจรปิดไว้ในบ้านตัวเอง?
เจียงมั่วจิบชานิด ๆ แล้วมองกู้หลิงเยว่อย่างนึกขำ “เธอเป็อะไรไป? ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
กู้เหลียนและกู้โย่วต่างหันไปมองตามเมื่อได้ยินเจียงมั่วพูด กู้โย่วยังคงมีความเป็ห่วงอยู่บ้างจึงถามเสียงอ่อนลง “เยว่เอ๋อร์ เธอเป็หวัดเหรอ?”
ส่วนกู้เหลียนก็ทำเพียงแค่มองกู้หลิงเยว่ด้วยสายตาจับผิด แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
กู้หลิงเยว่ส่ายหน้าก่อนจะตอบเสียงตะกุกตะกัก “เปล่าค่ะ แค่ดื่มน้ำร้อนเยอะ ๆ ก็หายแล้ว แต่ว่าพี่ใหญ่ พี่ติดกล้องวงจรปิดในบ้านั้แ่เมื่อไหร่คะ?”
“ก็ั้แ่ตอนที่เครื่องประดับของเธอโดนขโมยคราวก่อนนั่นแหละ เมื่อก่อนฉันไม่ได้ใส่ใจ แต่ในเมื่อเื่แบบนี้มันเกิดขึ้นครั้งแรกแล้ว ฉันก็ควรจะป้องกันไว้ก่อน!”
กู้หลิงเยว่รู้สึกจุกจนพูดไม่ออกทันที ในใจได้แต่คิดอย่างโมโห พี่ติดเพื่อป้องกันฉันต่างหากล่ะ!
พ่อบ้านนำภาพจากกล้องวงจรปิดมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เสียบแฟลชไดร์ฟเข้ากับโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น แล้วเปิดเล่นวิดีโอทันที
กู้โย่วมองกู้หลิงเยว่ด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามอีกครั้งด้วยความเป็ห่วง “เยว่เอ๋อร์ ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอเกร็ง ๆ นะ?”
“เอ๋? มี… มีอะไรเหรอคะ?” กู้หลิงเยว่ฝืนยิ้มออกมา พยายามจะทำตัวให้ปกติที่สุด
ในวิดีโอที่เริ่มเล่น เห็นได้ชัดเจนว่ากู้หลิงเยว่ยืนอยู่ข้างหลังเจียงมั่ว ตอนแรกเธอตั้งใจจะเข้าไปผลักเจียงมั่ว แต่เจียงมั่วเบี่ยงตัวหลบได้ทัน ทว่า กู้หลิงเยว่กลับสะดุดขาตั้งรูปภาพที่ล้มอยู่บนพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่ภาพวาดนั้นเต็ม ๆ หลังจากวิดีโอเล่นจบ ห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบทันที
ผ่านไปครู่ใหญ่ กู้หลิงเยว่จึงรีบลุกขึ้นยืนเพื่อทำลายความเงียบ “พี่ใหญ่ พี่รองคะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคะ”
“หยุดนะ!” เธอยังไม่ทันจะก้าวขาไปไหน ก็ถูกกู้เหลียนตวาดขึ้นมาเสียงดังก่อน
กู้หลิงเยว่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากู้เหลียน “พะ… พี่ใหญ่ มีเื่อะไรอีกเหรอคะ? ฉันไม่สบายจริง ๆ นะ”
“กู้หลิงเยว่ เธอควรจะอธิบายเื่ราวในกล้องวงจรปิดหน่อยไหม?”
กู้หลิงเยว่ใจหายวาบ ที่ผ่านมาเวลาที่กู้เหลียนโกรธก็มีอยู่บ้าง แต่เขาไม่เคยเรียกชื่อจริงของเธอเลยสักครั้ง!
เธอหันกลับมาอย่างแข็งทื่อ กัดฟันแน่นก่อนจะพูดเสียงเบา “พี่ใหญ่ พี่รอง ฉันขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองสะดุดขาตั้งรูปภาพล้มลงไป จนทำให้เกิดเื่เข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนี้ปรับความเข้าใจกันได้ก็ดีแล้วไงคะ”
พูดจบเธอก็หันไปมองกู้โย่ว “พี่รองคะ ฉันขอโทษด้วยนะคะที่ทำภาพวาดของพี่พังโดยไม่ได้ตั้งใจ”
กู้โย่วไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเธอด้วยสายตาที่เ็าขึ้น
กู้เหลียนตวัดสายตามองกู้หลิงเยว่ ดวงตาคู่คมอัดแน่นไปด้วยความโกรธ “กู้หลิงเยว่ คนที่เธอควรจะพูดคำว่าขอโทษด้วยคือฉันงั้นเหรอ? คนที่เธอควรจะขอโทษด้วยมากที่สุด ไม่ใช่เจียงมั่วหรอกเหรอ? เพราะคำพูดของเธอ เธอรู้ไหมว่ามั่วมั่วต้องถูกใส่ร้ายและได้รับความไม่เป็ธรรมมากแค่ไหน? แถมยังเกือบจะถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลกู้อีกรอบด้วยซ้ำ!”
กู้หลิงเยว่ก้มหน้าลง สองมือที่ทิ้งลงข้างลำตัวกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวไปหมด จะให้เธอขอโทษเจียงมั่วน่ะเหรอ? เธอไม่มีวันพูดมันออกมาเด็ดขาด! ทำไมเธอต้องขอโทษนังเด็กชั้นต่ำนั่นด้วย?
แต่ตอนนี้กู้เหลียนจ้องเธอเขม็ง เหมือนกับว่าถ้าเธอไม่ขอโทษ เขาก็จะไม่ยอมเลิกรา กู้หลิงเยว่เม้มปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจียงมั่วทันที พร้อมทั้งปรับน้ำเสียงให้น่าสงสารที่สุด “จริง ๆ มันก็เป็แค่เื่เข้าใจผิด ตอนนี้ในเมื่อพูดคุยกันรู้เื่แล้ว ฉันคิดว่าน้องเจียงมั่วคงไม่ถือสาอะไรใช่ไหม?”
ผู้หญิงคนนี้อยากได้ความรักความเอ็นดูจากกู้เหลียนและกู้โย่วจะตายไป พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ เจียงมั่วจะต้องแสดงความใจกว้างและบอกว่าไม่ถือสาแน่นอน กู้หลิงเยว่อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความฉลาดของตัวเองในใจ
แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจจนจบ เสียงเนิบนาบของเจียงมั่วก็ดังแทรกความคิดเธอขึ้นมา แถมยังเจือกระแสล้อเลียนอยู่นิด ๆ
“ไม่หรอก จริง ๆ แล้ว… ฉันถือสามากเลยล่ะ อ้อ แล้วเธอช่วยอธิบายหน่อยสิว่า ตอนที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันน่ะ เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”
966
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
